Βερολίνο και Δρέσδη

Κείμενο: Άντζελα και Κώστας Μανούσος

Φωτογραφίες: Άντζελα και Κώστας

ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου – Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2025

“Ich bin ein Berliner”, είναι η φράση του Τζον Φ. Κένεντυ, που χαρακτηρίζει τον ψυχρό πόλεμο και το τείχος που χώριζε την πόλη επί δεκαετίες. Την πόλη που καταστράφηκε από τους συμμάχους, σε έναν πόλεμο όπου μόνο η απόλυτη καταστροφή του εχθρού θα έφερνε τελικά την ειρήνη στον κόσμο.

Εμείς επιλέξαμε το Βερολίνο για το επόμενο αεροπορικό μας ταξίδι, γιατί είναι μια ενδιαφέρουσα πόλη, που γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν.

Το ταξίδι μας προς το Βερολίνο αποδείχτηκε περιπετειώδες. Ξεκινήσαμε με την ταξιδιωτική μας παρέα αργά το βράδι από την Καλαμάτα για το αεροδρόμιο. Η πτήση μας ήταν προγραμματισμένη για τις 06.00 η ώρα το πρωί. Επιβιβαστήκαμε στο αεροσκάφος της KLM στην ώρα μας, αλλά παραμείναμε μέσα σε αυτό επί 1 ½ ώρα, για τον λόγο ότι στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ, όπου θα κάναμε μια σύντομη στάση, είχε πυκνή ομίχλη. Με αυτή την καθυστέρηση ήταν βέβαιο ότι θα χάναμε την ανταπόκριση για Βερολίνο, αλλά μας ενημέρωσαν ότι και αυτή η πτήση θα έφευγε με καθυστέρηση, για να μπορέσει ο κόσμος να προλάβει να επιβιβαστεί.

Ως εδώ, καλά. Αυτά συμβαίνουν. Φτάνουμε λοιπόν στο Βερολίνο και παραλαμβάνουμε τις βαλίτσες μας. Βγαίνει η πρώτη, βγαίνει η δεύτερη, η τρίτη…Του Κώστα; Άφαντη, όπως και πάρα πολλών άλλων επιβατών. Αυτό μας στοίχισε τρεις ώρες αναμονής στο αεροδρόμιο του Βερολίνου, ώσπου να δηλώσουμε την χαμένη αποσκευή.

Αφού τελειώσαμε με τα γραφειοκρατικά, βγάλαμε ένα εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών 24 ωρών για γκρουπ ως 5 ατόμων (35,30 ευρώ) και επιβιβαστήκαμε στο τρένο και κατόπιν στο μετρό για το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει στην περιοχή Mitte.

Αφού κάναμε τσεκ ιν και ενημερώσαμε τη ρεσεψιόν ότι υπάρχει περίπτωση να μας παραδώσουν τη χαμένη βαλίτσα, βγήκαμε σε αναζήτηση ρουχισμού και ειδών πρώτης ανάγκης για τον Κώστα.

Ένα γρήγορο γεύμα με φόντο τον Πύργο της Τηλεόρασης και επιστροφή στο ξενοδοχείο για ξεκούραση, αφού είμασταν εντελώς άυπνοι.

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2025

Η σημερινή μέρα θα μας αποζημίωνε μετά την χθεσινή ταλαιπωρία. Ο ήλιος έλαμπε στην πόλη και ευτυχώς, γιατί είχαμε προγραμματίσει πολύ περπάτημα και μια ξενάγηση με ποδήλατα.

Την ιστορία της πόλης την ανακαλύπτεις και την αντιλαμβάνεσαι περπατώντας στο κέντρο της, όπου συνυπάρχουν τα κτίρια που είναι σημαδεμένα από τις σφαίρες, τα σημεία όπου έχουν γραφτεί κάποιες από τις πιο μελανές σελίδες της ανθρωπότητας και από την άλλη τη σύγχρονη πόλη με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική και τα πάρκα της.

Πολλές μέρες πριν φτάσουμε στο Βερολίνο, είχαμε κλείσει ώρα για την επίσκεψη στο Reichstag, που είναι το κοινοβούλιο (Bundestag) της Γερμανίας. Η φωτογραφία της σημαίας της Σοβιετικής Ένωσης πάνω στο κατεστραμμένο κτίριο του Reichstag, αποτελεί το σύμβολο της πτώσης του τρίτου Ράϊχ, με την κατάληψη του Βερολίνου από τα Σοβιετικά στρατεύματα, με επικεφαλής τον Στρατάρχη Γκεόργκι Ζούκοφ.

Πηγή Wikipedia

Το κτίριο έχει πλέον ανακαινιστεί με μια προσθήκη ενός γυάλινου θόλου, σχέδιο από τον γνωστό αρχιτέκτονα Norman Foster (βλέπε σχεδιασμό του Riviera Tower στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού).

Reichstag

Ο γυάλινος θόλος συμβολίζει τη διαφάνεια στη δημοκρατία. Από το εσωτερικό του, μπορεί κάποιος να εποπτεύσει την αίθουσα του κοινοβουλίου από ψηλά.

Ο θόλος του Reichstag

Δυστυχώς για εμάς, τις ημέρες εκείνες γινόταν καθαρισμός του θόλου και για αυτό δεν είχαμε πρόσβαση στο εσωτερικό. Αρκεστήκαμε να τον παρατηρήσουμε εξωτερικά. Από την ταράτσα είχαμε θαυμάσια θέα στην πόλη κι έστω κι έτσι, άξιζε τον κόπο.

Το Βερολίνο από την ταράτσα του Reichstag

Η επίσκεψη αυτή είναι δωρεάν, αλλά θα πρέπει να κλείσετε ώρα εκ των προτέρων και να έχετε μαζί σας την ταυτότητα σας, γιατί γίνεται έλεγχος τύπου αεροδρομίου.

Η επόμενη δραστηριότητα που είχαμε φροντίσει να κλείσουμε από πριν, ήταν μια τρίωρη ξενάγηση με ποδήλατα.

Ξεκινήσαμε περπατώντας ως την επιχείρηση ενοικίασης ποδηλάτων Free Berlin BikeTours. Αυτή βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του ποταμού Spree, που διασχίζει την πόλη.

Φτάσαμε στη γειτονιά Nickolaiviertel, που είναι η παλαιότερη περιοχή του Βερολίνου. Είναι μια γραφική όαση ηρεμίας με λιθόστρωτα δρομάκια, παραδοσιακά γερμανικά εστιατόρια και ιστορικά κτίρια. Η περιοχή βρισκόταν στην Ανατολική πλευρά του Βερολίνου και ανακατασκευάστηκε μεταξύ 1981 και 1987 για την 750η επέτειο της πόλης.

Εκεί παραλάβαμε τα ποδήλατα και αφού μια έγινε μια σύντομη εισαγωγή από τον συμπαθέστατο και πολύ καλά ενημερωμένο ξεναγό μας ξεκινήσαμε για την περιήγηση στην πόλη.

Το ποδήλατο στο Βερολίνο είναι ένα πολύ διαδεδομένο μέσο και μιας και η πόλη δεν έχει υψώματα είναι εύκολο να την διασχίσεις και ας μην είσαι και το πρώτο πνευμόνι…

Ξεκινάμε για την ξενάγηση με τα ποδήλατα

Κινηθήκαμε με τα ποδήλατα σε ακτίνα 10 χιλιομέτρων και μας έκανε εντύπωση το πόσο λίγη κίνηση είχαν οι δρόμοι της πόλης.

Τα πιο σημαντικά σημεία της ξενάγηση ήταν τα εξής:

Πέρασμα από το Νησί των Μουσείων, που βρίσκεται πάνω στον ποταμό Spree. ( Εδώ να σημειώσω ότι το Μουσείο Περγάμου που τόσο πολύ θέλαμε να επισκεφτούμε είναι κλειστό ως το 2027 λόγω εργασιών.)

Καθεδρικός Ναός. Νησί των Μουσείων στον ποταμό Spree

Bebelplatz, ή αλλιώς το μέρος όπου έγινε το κάψιμο των βιβλίων.

Σε μια χάλκινη πλάκα στο έδαφος, θα διαβάσετε τα εξής λόγια:

«Αυτό ήταν μόνο ένα πρελούδιο, εκεί που

καίνε βιβλία, καίνε στο τέλος ανθρώπους».

Heinrich Heine

Bebelplatz

Μέσα από ένα παράθυρο στο έδαφος, θα δείτε μια βιβλιοθήκη κενή από βιβλία, που συμβολίζει την καταστροφή.

Στις 15 Μαΐου το 1933, ένα πλήθος 40.000 ανθρώπων μαζεύτηκε, παρουσία του Γιόζεφ Γκέμπελς, για να καταστρέψουνε 25.000 τόμους, που θεωρούσαν ότι ήταν σε «αντί-γερμανικό» πνεύμα.

Λεωφόρος Unterden Linden, που σημαίνει «Κάτω από τις φλαμουριές». Είναι η διασημότερη λεωφόρος του Βερολίνου, που συνδέει την πύλη του Βρανδεμβούργου με το παλάτι (HumboldtForum).

Το Μνημείο για τους Δολοφονημένους Εβραίους ή Μνημείο του Ολοκαυτώματος. Σε μια έκταση 19.000 τετραγωνικών μέτρων υπάρχουν 2711 στήλες διαφορετικού ύψους από σκυρόδεμα.

Μνημείο για τους δολοφονημένους Εβραίους

Η Πύλη του Βρανδεμβούργου είναι το πιο αναγνωρίσιμο σημείο του Βερολίνου. Ήταν μια από τις πύλες της πόλης, που κατασκευάστηκε το 1788, εμπνευσμένη από τα Προπύλαια της Ακρόπολης.

Πύλη Βρανδεμβούργου

Ο Χίτλερ είχε φαντασιωθεί μια νέα πρωτεύουσα στο Βερολίνο με το όνομα Germania. Είχε αναθέσει αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο στον αρχιτέκτονά του Albert Speer. Ένα δείγμα του μεγέθους των κτιρίων είναι και το λεγόμενο Volkshalle (η αίθουσα του λαού), ύψους 290 μέτρων, που θα χωρούσε 160.000 άτομα. Ήταν εμπνευσμένο από το Πάνθεον της Ρώμης και θα χωρούσε την Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Τόσο τεράστιος θα ήταν ο όγκος του. Ευτυχώς, δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ αυτά τα σχέδια.

Σοβιετικό Πολεμικό Μνημείο στο Tiergarten. Τιμά τη μνήμη των περίπου 80.000 Σοβιετικών στρατιωτών που έπεσαν στη Μάχη του Βερολίνου. Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το μνημείο βρισκόταν στον Δυτικό Τομέα της πόλης (Βρετανικό τομέα), αλλά φυλασσόταν συμβολικά από δύο Σοβιετικούς στρατιώτες, γεγονός που αναδείκνυε τη γεωπολιτική ιδιαιτερότητα του Βερολίνου.

Σοβιετικό Μνημείο

ΤοTiergarten ήταν ένας βασιλικός κυνηγότοπος. Δημιουργήθηκε το 1527 ως περιφραγμένος χώρος κυνηγιού για τον Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου, ο οποίος απελευθέρωνε εκεί άγρια ζώα για το βασιλικό σπορ, αλλά που το 1740 μετατράπηκε σε δημόσιο πάρκο για τους πολίτες.

Το Αρχηγείο της Luftwaffe και η Τοπογραφία του Τρόμου. Στο Αρχηγείο της Luftwaffe στεγάζεται το σημερινό Υπουργείο Οικονομικών. Κατασκευάστηκε το 1935 σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Είχε σκοπό να εμπνεύσει φόβο και θαυμασμό με το μέγεθός του. Στην εποχή του ήταν το μεγαλύτερο κτίριο γραφείων στην Ευρώπη.

Αρχηγείο Luftwaffe/Υπουργείο Οικονομικών

Απέναντι βρίσκεται η Τοπογραφία του Τρόμου, που αποτελεί έναν τόπο μνήμης για τη φρίκη των εγκλημάτων της Gestapo και των SS. Εκεί ακριβώς βρίσκονταν τα κεντρικά γραφεία τους, τα οποία καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Τοπογραφία του Τρόμου

Το Βερολίνο, αλλά και η Γερμανία σε σύνολο, μετά τη λήξη του πολέμου, χωρίστηκε στα τέσσερα, κατά τα συμφωνηθέντα στη Γιάλτα και στο Πότσδαμ. Οι τέσσερις ζώνες κατοχής ήταν: η αμερικανική, η βρετανική, η γαλλική και η σοβιετική. Το Βερολίνο βρέθηκε ως μια νησίδα εξ΄ολοκλήρου στη σοβιετική περιοχή. Η πρωτεύουσα της Δυτικής Γερμανίας μεταφέρθηκε στη Βόννη, ως την επανένωση της Γερμανίας το 1990, οπότε με οριακή πλειοψηφία ψηφίστηκε η εκ νέου μεταφορά της στο Βερολίνο.

Η περιήγηση με το ποδήλατο τελείωσε, μετά από μια τρίωρη ξενάγηση. Το διασκεδάσαμε πολύ και πάντα επιδιώκουμε να τη συμπεριλάβουμε και σε άλλες πόλεις, που προσφέρονται για αυτή τη δραστηριότητα.

Για δείπνο επιλέξαμε ένα κουρδικό εστιατόριο και μπορούμε να το συστήσουμε σε όσους επισκέπτονται την πόλη. Λέγεται Erbil και βρίσκεται στην οδό Brückenstraße 2. Οι τιμές είναι στα 20 ευρώ κατ΄άτομο, με αναψυκτικά ή μπύρα, δηλαδή όσο πληρώνεις και στην Ελλάδα πλέον.

Λίγο κάτω από το εστιατόριο Erbil, ξεκινά η συνοικία Kreuzberg, που την αποκαλούν «μικρή Κωνσταντινούπολη», λόγω των πολλών Τούρκων που μένουν εκεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Βερολίνο ζουν οι περισσότεροι Τούρκοι της Γερμανίας. Στο σύνολό τους σε όλη τη χώρα οι Τούρκοι και οι Γερμανοί πολίτες τουρκικής καταγωγής υπολογίζονται γύρω στα 3 εκατομμύρια, με άλλους υπολογισμούς να τους ανεβάζουν στα 5 εκατομμύρια και πάνω. Για να το αντιπαραβάλουμε με τους Έλληνες, ο πληθυσμός τους στη Γερμανία υπολογίζεται στους 450.000, με την πλειονότητα να ζει στο Μόναχο.

Μετά από το πεντανόστιμο δείπνο επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, με την ελπίδα ότι θα μας έχουν φέρει τη χαμένη βαλίτσα, αλλά δυστυχώς όχι…

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2025

Σήμερα είναι ημέρα αργίας για τους Γερμανούς. Είναι η Ημέρα της Γερμανικής Ενότητας, που τιμά την επίσημη επανένωση της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας.

Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989, ακολούθησαν ραγδαίες εξελίξεις που τελικά οδήγησαν στην επανένωση. Για να ολοκληρωθεί όμως, έπρεπε να συμφωνήσουν οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία). Στις 12 Σεπτεμβρίου 1990 υπογράφηκε στη Μόσχα η Συνθήκη 2+4, η οποία απέδωσε στη Γερμανία την πλήρη εθνική της κυριαρχία και στις 3 Οκτωβρίου ενώθηκαν τα εδάφη των δύο Γερμανιών.

Σε αυτή τη συμφωνία μπορούμε σήμερα να βρούμε μέρος του προβλήματος μεταξύ της Ευρώπης, των ΗΠΑ και της Ρωσίας…

Το τείχος του Βερολίνου ανεγέρθηκε το 1961 από τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, επιχειρώντας να βάλει τέλος στη φυγή των κατοίκων προς τη Δυτική Γερμανία. Ως τότε, υπήρχε καθημερινή κίνηση των κατοίκων μεταξύ των δύο Γερμανιών.

Το τείχος έπεσε το 1989 και αποτέλεσε το σύμβολο του ψυχρού πολέμου επί 28 χρόνια.

Η σημερινή μέρα περιλάμβανε το East Side Gallery, δηλαδή το πιο μεγάλο σε μήκος τμήμα του τείχους που σώζεται (1,3 χλμ.) και είναι διακοσμημένο με εκατοντάδες τοιχογραφίες από καλλιτέχνες όλου του κόσμου.

Η πιο διάσημη από αυτές είναι το «Φιλί», με τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ και τον Έριχ Χόνεκερ να ασπάζονται αλλήλους, με το λεγόμενο «σοσιαλιστικό φιλί», που συμβόλιζε την αδελφότητα και αλληλεγγύη.

Συνεχίσαμε επιστρέφοντας στα διοικητικά κτίρια του Κοινοβουλίου, δηλαδή το Regierungsviertel ή αλλιώς Κυβερνητική Περιοχή, τα οποία τα είχαμε προσπεράσει με το ποδήλατο κατά τη χθεσινή ποδηλατάδα.

Κοντά στο Reichstag βρίσκονται πολλά σύγχρονα κυβερνητικά κτίρια, όπως η έδρα του Καγκελάριου, γραφεία βουλευτών και κοινοβουλευτικές υπηρεσίες, ενωμένα με μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Spree, η οποία βρίσκεται ακριβώς εκεί που περνούσε κάποτε το Τείχος του Βερολίνου.

Regierungsviertel/Κυβερνητική Περιοχή

Ο καιρός μας χαμογέλαγε. Είχε ωραία θερμοκρασία και ο ήλιος έλαμπε για ακόμα μια μέρα.

Στη βόλτα μας συμπεριλάβαμε το καταφύγιο όπου βρισκόταν ο Χίτλερ τις τελευταίες ημέρες του, πριν αυτοκτονήσει μαζί με την Εύα Μπράουν. Σε αυτό το σημείο υπάρχει σήμερα ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων και μόνο μια ταμπέλα που αναφέρει ότι εκεί βρισκόταν το Bunker του Fuhrer.

Επίσης, επισκεφτήκαμε το Μνημείο Georg Elser, που ήταν ο άνθρωπος που αποπειράθηκε να σκοτώσει τον Χίτλερ το 1938, αλλά απέτυχε γιατί ο Χίτλερ αποχώρησε λίγο νωρίτερα από τον χώρο που είχε παγιδεύσει με εκρηκτικά. Ποιος ξέρει πως θα είχε εξελιχθεί η ιστορία αν είχε πετύχει τον σκοπό του;

Μνημείο Georg Elser

Η πλατεία Alexanderplatz, που βρίσκεται στην περιοχή Mitte όπου μέναμε, είναι μια διάσημη πλατεία, που βρισκόταν στην πλευρά της Ανατολικής Γερμανίας. Εκεί υπάρχει ο Πύργος της Τηλεόρασης και το Παγκόσμιο Ρολόι, που δείχνει την ώρα σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Ο Πύργος της Τηλεόρασης είναι το πιο ψηλό κτήριο της Γερμανίας, στα 368 μέτρα. Τον βλέπαμε όπου κι αν βρισκόμασταν στην πόλη.

Πύργος τηλεόρασης

Το Checkpoint Charlie, είναι από τα πιο τουριστικά μέρη του Βερολίνου. Ήταν το πιο διάσημο σημείο διέλευσης μεταξύ του Ανατολικού (Σοβιετικού τομέα) και του Δυτικού Βερολίνου (Αμερικανικού τομέα) κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Checkpoint Charlie

Το Βερολίνο συχνά αποκαλείται «η πρωτεύουσα των κατασκόπων», λόγω της αντιπαράθεσης μεταξύ του Δυτικού και του Ανατολικού μπλοκ επί του ψυχρού πολέμου. Δεν είναι λίγες οι κατασκοπικές ταινίες που εκτυλίσσονται στο διαιρεμένο Βερολίνο.

Στο σημείο του Checkpoint Charlie υπάρχουν πολλά καταστήματα με σουβενίρ.

Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα, που αγοράσαμε κι εμείς, είναι τα ανθρωπάκια που υπήρχαν, και που υπάρχουν ακόμα, στα φανάρια της Ανατολικής Γερμανίας. Τα λένε “Ampelmann”, δηλαδή «ο ανθρωπάκος των φαναριών». Δημιουργήθηκε το 1961 από τον ψυχολόγο κυκλοφορίας Karl Peglau στο Ανατολικό Βερολίνο.

Ένα από τα μνημεία του Βερολίνου, που έχουν αφήσει μισογκρεμισμένο για να θυμίζουν τη φρίκη του πολέμου, είναι η Εκκλησία Μνήμης Kaiser Wilhelm, που οι Βερολινέζοι αποκαλούν «der hole zahn”, δηλαδή «το κούφιο δόντι». Κατασκευάστηκε το 1890 και καταστράφηκε στους βομβαρδισμούς του 1943.

Εκκλησία Μνήμης KaiserWilhelm

Για φαγητό επιλέξαμε ένα ινδικό εστιατόριο, που κι αυτό μπορούμε να το συστήσουμε. Τα πιάτα, όπως και το σέρβις, ήταν πολύ καλό. Είναι το Bombay Spice Indisches Cafe & Cocktail Bar, στην οδό Wilhelmstraße 78, κοντά στην πύλη του Βρανδεμβούργου. Και εδώ πληρώσαμε 20 ευρώ κατ΄άτομο και σε αυτά περιλαμβανόταν και η μπύρα.

Αφήσαμε για το τέλος της ημέρας ένα διαδραστικό μουσείο, το Deutschlandmuseum ή αλλιώς Μουσείο Γερμανίας. Περιλαμβάνει μια διαδραστική εμπειρία, καλύπτοντας 2000 χρόνων ιστορίας της χώρας, με 12 θεματικούς χώρους με ηχητικά εφέ, φωτισμούς, παιχνίδια γνώσεων, διαδραστικούς χάρτες κ.α.

Είχε πολύ καλές κριτικές, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι μοιραστήκαμε τον ενθουσιασμό…

Αυτό που μας ταρακούνησε στο μουσείο ήταν όταν πλησιάσαμε την αίθουσα του ναζισμού, που έχει στιγματίσει τη Γερμανία. Εμβατήρια, οι μπότες να χτυπούν δυνατά στο έδαφος, ανθρώπινες φωνές να ζητωκραυγάζουν και φιγούρες μαύρες να στέκονται με τεταμένα χέρια σε ναζιστικό χαιρετισμό.

Deutschlandmuseum/Γερμανικό Μουσείο

Κατά πολλούς ιστορικούς, δεν αποδόθηκε ποτέ πλήρης δικαιοσύνη για τα εγκλήματα των Ναζί, αφού περιορίστηκαν οι διώξεις και η πλειονότητα των συνένοχων επανεντάχθηκε  κανονικά στη γερμανική κοινωνία.

Η είσοδος στο μουσείο είναι μεταξύ 10 και 21 ευρώ, ανάλογα με την ημέρα και την ώρα.

Κατά την επιστροφή μας στο ξενοδοχείο ψάχναμε να βρούμε ένα μέρος για να πιούμε μια μπύρα ή ένα ποτό. Τελικά, βρήκαμε και κάτσαμε στο Gaffel Haus Berlin - Das Kölsche Konsulat in der Hauptstadt. Λόγω της εθνικής εορτής, γινόταν μέσα της κακομοίρας. Πολύ φασαρία και πολύ κακό σέρβις, ως και αγένεια. Ίσως να πέσαμε στην περίπτωση.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο με ανανεωμένη την ελπίδα ότι η βαλίτσα θα έχει βρεθεί, μιας και την επόμενη ημέρα θα φεύγαμε για Δρέσδη. Φρούδες ελπίδες…

ΔΡΕΣΔΗ

Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2025

Έχοντας ήδη κάνει κράτηση για ένα αυτοκίνητο σε μια εταιρεία ενοικίασης, πήραμε το μετρό για να πάμε να το παραλάβουμε.

Επόμενη στάση το κατάστημα «Louis» και δεν νομίζω να υπάρχει μοτοσικλετιστής που να μη γνωρίζει τι είναι ο Louis.

Ο καιρός σήμερα ήταν βροχερός, αλλά είχε και αυτό την ομορφιά του, καθώς διασχίζαμε την ύπαιθρο της Γερμανίας.

Φτάσαμε Δρέσδη νωρίς το απόγευμα και αφού κάναμε τσεκ ιν στο ξενοδοχείο, φύγαμε περπατώντας για την Altmarkt, την κεντρική πλατεία της πόλης.

Η Δρέσδη είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου της Σαξονίας και ήταν μέρος της Ανατολικής Γερμανίας μεταξύ 1949-1990.

Η πόλη βομβαρδίστηκε επί τρεις συνεχόμενες ημέρες τον Φεβρουάριο του 1945 από την αμερικανική και βρετανική αεροπορία. Χρησιμοποιήθηκαν 3,9 τόνοι εμπρηστικών και εκρηκτικών βομβών, που προκάλεσαν πυροθύελλα, με θερμοκρασίες άνω των 1500 βαθμών. Η φωτιά απορρόφησε το οξυγόνο προκαλώντας τον θάνατο 22 με 25 χιλιάδων ανθρώπων.

Dresden bombing. Πηγή Wikipedia

Την πόλη της Δρέσδης, πριν την καταστροφή της, την αποκαλούσαν «Φλωρεντία του ‘Ελβα» ή αλλιώς «Το κουτί με τα κοσμήματα», λόγω των μπαρόκ αρχιτεκτονικών θησαυρών της. Στον βομβαρδισμό καταστράφηκε η παλιά πόλη κατά 85%, αφήνοντας γύρω στα 80.000 σπίτια σε ερείπια. Πολλά μνημεία, όπως το Ζwinger και η Όπερα, καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς. Η ανοικοδόμηση έγινε με αργά βήματα σε βάθος δεκαετιών.

Η όπερα

Δεν μπορεί ο νους του ανθρώπου να φανταστεί αυτές τις εικόνες φρίκης περπατώντας στη σημερινή πόλη.

Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης εξακολουθεί και σήμερα να διχάζει ως προς την σκοπιμότητα και για το αν τελικά ήταν απαραίτητος για την έκβαση του πολέμου.

Επιστρέφουμε στη βόλτα μας και στο Altmarkt, όπου μείναμε όλο το βράδυ, μιας και δεν μπορούσαμε να βρούμε εστιατόριο που να έχει ελεύθερο τραπέζι. Σε όλη την πλατεία είχαν στηθεί πάγκοι και σπιτάκια που πουλούσαν σουβενίρ, χειροτεχνίες, μπύρα και τοπικά φαγητά. Ήταν η προτελευταία ημέρα του Φεστιβάλ του Φθινοπώρου της Δρέσδης, που διεξαγόταν μεταξύ 12 Σεπτεμβρίου και 5 Οκτωβρίου.

Πλατεία Altmarkt

Βρήκαμε λίγο χώρο κάτω από μια τέντα, για να προφυλαχτούμε από τη ψιλή βροχή και απολαύσαμε μια ζεστή σούπα γκούλας.

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2025

Πρωινή αναχώρηση για μια υπέροχη εκδρομή στα περίχωρα της Δρέσδης.

Γύρω στα 45 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά υπάρχει ένα εθνικό πάρκο - το Εθνικό Πάρκο της Σαξονικής Ελβετίας. Το μικρό παραποτάμιο χωριό Rathen, που ήταν ο προορισμός μας, βρίσκεται στα όρια του πάρκου. Το χωριό είναι πεζοδρομημένο και η πρόσβαση σε αυτό γίνεται με ένα φέρι-μποτ, που κινείται με την πίεση του νερού.

Αφήσαμε το αυτοκίνητο σε ένα πάρκινγκ και προτού μπούμε στην πλωτή εξέδρα – φέρι περιμέναμε να πάει 10 η ώρα, για να αρχίσει να παίζει η μουσική στο μικρό παρκάκι Rathener Klangterrasse, όπως μας ενημέρωσε η ταμπέλα πληροφοριών.

Rathener Klangterrasse

Η μεταφορά με το πλεούμενο στοιχίζει 3 ευρώ το άτομο με επιστροφή, διαρκεί γύρω στα 3 λεπτά και αναχωρεί ανά τέταρτο.

Εδώ να πούμε ότι στη Γερμανία υπάρχουν πολλά πάρκινγκ επί πληρωμή, στα οποία προπληρώνεις σε ένα αυτόματο μηχάνημα ανάλογα με την ώρα που εκτιμάς ότι θα παραμείνεις. Κυμαίνονται στα 1 – 1,5 ευρώ ανά ώρα, αλλά μετά τις 8 το βράδι ως το επόμενο πρωί είναι δωρεάν (τουλάχιστον σε αυτά που εμείς χρησιμοποιήσαμε).

Rathen

Το Rathen είναι χτισμένο κάτω από την σκιά ενός βράχου και θεωρείται τόπος θεραπείας και θέρετρο υγείας, λόγω της ηρεμίας και του καθαρού αέρα.

Rathen

Φτάνοντας στην απέναντι όχθη ξεκινήσαμε την ανηφορική πεζοπορία, για να φτάσουμε στη φημισμένη γέφυρα Bastei. Το μονοπάτι που οδηγεί στη γέφυρα έχει μήκος 1,2 χιλιόμετρα και 487 σκαλιά (απ΄ότι διαβάσαμε). Η φύση είναι πανέμορφη και υπάρχουν εξέδρες κατά μήκος της διαδρομής, για να σταθείς και να ρεμβάσεις.

Rathen

Εθνικό Πάρκο της Σαξονικής Ελβετίας

Η γέφυρα Bastei είναι ένα φυσικό και αρχιτεκτονικό θαύμα. Βρίσκεται 194 μέτρα πάνω από τον ποταμό Έλβα. Το 1824 η γέφυρα ήταν χτισμένη από ξύλο, αλλά αντικαταστάθηκε το 1851 από μια πέτρινη μήκους 76,5 μέτρων.

Γέφυρα Bastei

Η επίσκεψη στη γέφυρα είναι δωρεάν.

Επιστρέψαμε στην απέναντι όχθη, όπου κάτσαμε για έναν καφέ πριν συνεχίσουμε την βόλτα μας στην όμορφη φύση της Σαξονίας.

Και μιας και μιλάμε για καφέ, να σημειώσουμε ότι ένας καπουτσίνο στοιχίζει όχι παραπάνω από 3,5 ευρώ, ενώ στη χώρα μας, και ιδιαίτερα στην πόλη μας την Καλαμάτα, τον πληρώνουμε από 3,80 ως 4,40 ευρώ. Αν αυτό δεν δηλώνει ότι οι Έλληνες είναι από τους πιο πλούσιους Ευρωπαίους, τι άλλο μας λέει;

Συνεχίσαμε ξανά προς βορά, μέσα από υπέροχα τοπία και δάση, για να επισκεφτούμε το παλάτι Moritzburg. Είναι ένα εντυπωσιακό παλάτι χτισμένο μέσα σε μια τεχνητή λίμνη. Αρχικά υπήρχε εκεί ένα κυνηγετικό περίπτερο, όπου στη συνέχεια ο Αύγουστος ο Δυνατός, εκλέκτορας της Σαξονίας (για τον οποίο έχουμε διασκεδαστικές πληροφορίες που θα διηγηθούμε παρακάτω) έχτισε τον 18ο αιώνα το παλάτι που βλέπουμε σήμερα.

Moritzburg

Γύρω από το παλάτι υπάρχει ένα όμορφο πάρκο, που προσφέρεται για περιπάτους.

Συνεχίσαμε για την κοντινή πόλη Meissen, που φημίζεται για τις πορσελάνες της. Στην πόλη αυτή φτιάχτηκε για πρώτη φορά σκληρή πορσελάνη στην Ευρώπη. Αυτό οφείλεται στον αλχημιστή Johann Friedrich Böttger και στον επιστήμονα Ehrenfried Walther von Tschirnhaus, όπως και στην εμμονή και το πάθος του Αύγουστου του Δυνατού για αυτό το πολύτιμο υλικό, που το θεωρούσαν «λευκό χρυσό».

Αφήσαμε το αυτοκίνητο στην απέναντι όχθη του Έλβα, διασχίσαμε τη γέφυρα για να περπατήσουμε στο γραφικό ιστορικό κέντρο της πόλης, με το γοτθικό κάστρο Albrechtsburg στην κορυφή.

Κάστρο Albrechtsburg Meissen

Meissen

Meissen

Meissen

Το Meissen λόγω της κοντινής του απόστασης από τον ποταμό Έλβα, έχει υποστεί καταστροφικές πλημμύρες, με την τελευταία το 2013.

Περπατώντας στα στενά δρομάκια της ιστορικής πόλης, ψάχνοντας για ένα εστιατόριο, πέσαμε πάνω στο «Goldener Ring», του οποίου ο Γιώργος, ο ιδιοκτήτης, είναι Έλληνας από την Ηγουμενίτσα.

Το εστιατόριο στεγάζεται σε ένα παλιό οίκημα, με πολύ όμορφη και ζεστή ατμόσφαιρα και όπως μας ενημέρωσε ο Γιώργος, είχε υποστεί και αυτό ζημιές από τις πλημμύρες.

Φάγαμε το πιο ωραίο σνίτσελ που έχουμε δοκιμάσει και ο Γιώργος μας κέρασε τις παγωμένες μπύρες. Τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς;

Το εστιατόριο λέγεται Goldener Ring, όπως σας προαναφέραμε, και η διεύθυνση είναι: LeipzigerStr. 9, Meißen.

Η μέρα έκλεισε πολύ όμορφα με ποτάκια στο μπαρ του ξενοδοχείου.

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2025

Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στη Δρέσδη. Ο καιρός είναι συννεφιασμένος και κάπου κάπου ρίχνει μια ψιλή βροχή, αλλά αυτό δεν μας χαλάει στο ελάχιστο τη διάθεση.

Ξεκινήσαμε με το Kunsthofpassage. Πρόκειται για εσωτερικές αυλές ενός οικιστικού συγκροτήματος, που έχουν μετατραπεί σε χώρους τέχνης.

Η μπλε πολυκατοικία είναι η πιο γνωστή και λέγεται «Η αυλή των στοιχείων». Όταν βρέχει, τα μουσικά όργανα που βρίσκονται στην πρόσοψη, παράγουν ήχους. Ενώ η μέρα ήταν βροχερή και ελπίζαμε ότι θα είχαμε την τύχη να ακούσουμε κι εμείς το αποτέλεσμα των οργάνων, δυστυχώς, αυτή την ώρα δεν έριχνε στάλα.

Kunsthofpassage

Λίγο έξω από το κέντρο της Δρέσδης, υπάρχει το Schwebebahn Dresden, δηλαδή ένα τύπου τελεφερίκ (για την ακρίβεια αναρτώμενος σιδηρόδρομος), που είναι ο πρώτος στο είδος του.

Ανεβήκαμε με την σκέψη να δούμε την πόλη από ψηλά και να το συνδυάσουμε πίνοντας έναν καφέ στην κορυφή. Δυστυχώς όμως, η καφετέρια ήταν κλειστή και αρκεστήκαμε στη θέα, προτού κατέβουμε και πάλι με το επόμενο, το οποίο κάνει το δρομολόγιο ανά ένα τέταρτο. Η κάθε διαδρομή στοιχίζει 3,5 ευρώ.

Το γαλακτοπωλείο Molkerei Gebrüder Pfund, που απ΄ότι λένε είναι «το πιο όμορφο γαλακτοπωλείο στον κόσμο», ήταν η επόμενη στάση. Το κατάστημα φημίζεται για τον διάκοσμο από χειροποίητα πλακίδια πορσελάνης και κεραμικά της εταιρείας Villeroy & Boch.

Όπως αναφέραμε και πιο πάνω, η Δρέσδη φημιζόταν για την μπαρόκ αρχιτεκτονική της. Συνεχίσαμε τη βόλτα μας για να επισκεφτούμε το Zwinger, που είχε χτιστεί επί Αύγουστου του Δυνατού, ως χώρος για την οργάνωση κονταρομαχιών, θεατρικών παραστάσεων και πολυτελών γιορτών.

Kronentor Zwinger

Το Κάστρο της Δρέσδης είναι σήμερα μουσείο με πολλές συλλογές. Η πιο διάσημη βρίσκεται στον «Πράσινο Θόλο». Το 2019 ληστές αφαίρεσαν κοσμήματα αξίας πάνω από ενός εκατομμυρίου ευρώ, στη ληστεία που χαρακτηρίστηκε ως η πιο μεγάλη ληστεία ιστορικών κοσμημάτων στην σύγχρονη ιστορία. Τη ληστεία διέπραξε μια οικογενειακή συμμορία, με ρίζες από τον Λίβανο. Σήμερα έχει ανακτηθεί μεγάλο μέρος των κλοπιμαίων και εκτίθενται και πάλι στο μουσείο.

Η πλατεία Neumarkt είναι η ιστορική πλατεία της παλιάς πόλης της Δρέσδης. Καταστράφηκε ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς και ως το 1990 έμεινε σχεδόν άδεια. Μετά το 1990 αποφασίστηκε η αναστήλωση της εκκλησίας Frauenkirche, που είχε παραμείνει μισογκρεμισμένη, αφού είχε χαρακτηριστεί ως μνημείο κατά του πολέμου.

Frauenkirche. Πηγή Wikipedia
ΠΡΙΝ

Frauenkirche.
ΜΕΤΑ

Αφού αποφασίστηκε η αναστήλωση της Frauenkirche, άνοιξε η συζήτηση για την ανοικοδόμηση των κτιρίων της πλατείας. Μετά από έντονες συζητήσεις μεταξύ των κατοίκων και των διαφόρων συμβουλίων, για το αν τα νέα κτίρια έπρεπε να διατηρήσουν την παλιά τους εμφάνιση ή όχι, αποφασίστηκε να γίνει ιστορική ανακατασκευή. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι ότι οι προσόψεις μιμούνται τα ιστορικά παλιά κτίρια, ενώ αν κοιτάξουμε την πίσω πλευρά τους βλέπουμε σύγχρονες οικοδομές.

Το σκούρο χρώμα που έχουν όλα τα παλιά κτίρια της πόλης οφείλεται στην οξείδωση του ψαμμίτη, που είναι το βασικό υλικό δόμησης.

Neumarkt

Συνεχίσαμε προς την ιστορική γέφυρα του Αυγούστου, που εξιστορεί σε κεραμικές πλάκες τη ζωή στον Έλβα ποταμό. Εκεί είχε κάνει το κονάκι του ένας άστεγος…

Γέφυρα του Αυγούστου

Ο άνθρωπος της Γέφυρας του Αυγούστου…

Περάσαμε τον Έλβα για να επισκεφτούμε το ιππικό χάλκινο άγαλμα του Αύγουστου του Δυνατού (1670-1733). Αυτού του απίθανου τύπου που ανέδειξε τη Δρέσδη με τα μπαρόκ κτίρια, φέρνοντας τους καλύτερους αρχιτέκτονες και ζωγράφους στην πόλη.

Τον έλεγαν «Δυνατό» ή «Σάξονα Ηρακλή» γιατί λύγιζε, λέει, πέταλα με γυμνά χέρια. Ήταν μέγας συλλέκτης πορσελάνης, προστάτης των τεχνών, γλεντζές και γυναικάς, αφού σύγχρονες πηγές λένε ότι ήταν πατέρας 360 περίπου παιδιών. Είχε εμμονή με την πορσελάνη και όπως ο ίδιος έλεγε είχε την «νόσο της πορσελάνης», συγκεντρώνοντας πολλές χιλιάδες κομμάτια στη συλλογή του. Οι γιορτές που διοργάνωνε διαρκούσαν ως και 30 ημέρες και τα δείπνα ήταν από τα μεγαλύτερα που είχαν στηθεί.

Σε αυτόν τον ιδιόρρυθμο ηγεμόνα οφείλει η Δρέσδη το παρατσούκλι «Η Φλωρεντία του Έλβα».

Ο Αύγουστος ο Δυνατός

Επιστρέφοντας στην αντίπερα όχθη περάσαμε από το Fürstenzug, που σημαίνει η «Πομπή των Πριγκίπων». Είναι μια μνημειώδης τοιχογραφία, η οποία θεωρείται η μεγαλύτερη πορσελάνινη τοιχογραφία στον κόσμο και είναι φυσικά από πορσελάνη του Meissen. Απεικονίζει μια έφιππη πομπή των ηγεμόνων της Σαξονίας. Αποτελείται από περίπου 23.000 άψογα ενωμένα πλακίδια.

Οι διαστάσεις του είναι 102 μέτρα μήκος και 9,5 μέτρα ύψος.

Fürstenzug

Στοά των Όπλων στη Μακριά Στοά

Για δείπνο είχαμε κλείσει τραπέζι σε ένα γερμανικό εστιατόριο, το Radeberger Spezialausschank, κοντά στην ταράτσα του Brühl, θέλοντας να δοκιμάσουμε χοιρινό κότσι. Δυστυχώς, δεν ήταν αυτό που περιμέναμε και έτσι μείναμε με την όρεξη.

Τελευταίο βράδι σήμερα στη Γερμανία. Αύριο επιστρέφουμε στο Βερολίνο, αφού πρώτα κάνουμε μια στάση στη Λειψία.

Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2025

Προτού αναχωρήσουμε για τη Λειψία θελήσαμε να δούμε από κοντά ένα παλαιό καπνεργοστάσιο που φέρει το όνομα Yenidze, δηλαδή Γενισέα στα ελληνικά. Η Γενισέα είναι ένα χωριό 12 χιλιόμετρα έξω από την Ξάνθη, γνωστό για τα υψηλής ποιότητας καπνά. Το εργοστάσιο Yenidze χτίστηκε το 1907 από έναν Εβραίο έμπορο καπνού, που εκείνη την εποχή εισήγαγε καπνά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τα σχέδια για το εργοστάσιο τα είχε εκπονήσει ο δεύτερος σύζυγος της Angela Hitler (ετεροθαλής αδελφή του Hitler) σε ρυθμό ανατολίτικο. Βλέποντάς το, είναι σαν να έχεις μεταφερθεί σε άλλη χώρα. Σήμερα στον χώρο λειτουργούν γραφεία και ένα εστιατόριο στον θόλο.

Yenidze

Στο κέντρο της Λειψίας υπάρχει περιορισμός στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Μόνο τα αυτοκίνητα με το πράσινο σήμα ρύπων επιτρέπεται να εισέλθουν. Αφού ελέγξαμε το αυτοκίνητό μας για να μην έχουμε απρόοπτα, ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί για να προλάβουμε να επισκεφτούμε ένα από τα πιο επιβλητικά μνημεία - το «Μνημείο της Μάχης των Εθνών».

Το μνημείο αυτό ανεγέρθηκε το 1913, 100 χρόνια μετά την αποφασιστική νίκη επί του στρατού του Ναπολέοντα.

Έχει 91 μέτρα ύψος και κάθεται πάνω σε μια βάση 124 μέτρων.

Δανείζεται στοιχεία από τη Μεσοποταμία και την Αίγυπτο. Εμάς, μας θύμισε και την αρχιτεκτονική των Ίνκας και των Μάγια.

Μνημείο της Μάχης των Εθνών

Πάνω από την είσοδο του μουσείου υπάρχει ένα ανάγλυφο, που παριστάνει τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Συμβολίζει την υποστήριξη του θεού στους γερμανούς στρατιώτες.

Η είσοδος στο μνημείου

Το εσωτερικό του είναι τόσο εντυπωσιακό, όσο το εξωτερικό.

Στην κυκλική κρύπτη του πρώτου ορόφου, δεκαέξι αγάλματα πολεμιστών στέκονται φρουροί μπροστά από οκτώ νεκρικές μάσκες ύψους 6 μέτρων.

Στον δεύτερο όροφο είναι τοποθετημένα τέσσερα μεγάλα γλυπτά που συμβολίζουν τις αρετές του γερμανικού λαού: ανδρεία, δύναμη πίστης, δύναμη του έθνους και αυτοθυσία με ύψος 9,5 μέτρα το καθένα.

364 σκαλιά οδηγούν στην πλατφόρμα στην κορυφή.

Λίγη υπομονή ακόμη και φτάσαμε...

Η είσοδος, για αυτούς που ενδιαφέρονται να μπουν στο εσωτερικό του μνημείου, είναι 12 ευρώ. Μην παραλείψετε να το επισκεφθείτε!

Επιστροφή στο αεροδρόμιο του Βερολίνου, με ενδιάμεση στάση στο όμορφο χωριό Beelitz, στο καφέ Café Alte Wache 1903. Ευχαρίστως θα ξαναρχόμασταν για τη ρομαντική και νοσταλγική ατμόσφαιρα και τα ωραία χειροποίητα γλυκά!

Η σημερινή ημέρα ήταν η έκτη χωρίς βαλίτσα για τον Κώστα. Και εκεί που αναρωτιόμασταν αν θα την ξαναδεί, έρχεται μήνυμα από την KLM: «Παρακαλούμε περάστε για υπόθεσή σας από την εξυπηρέτηση πελατών στο αεροδρόμιο του Βερολίνου». Καμία άλλη πληροφορία.

Φτάνοντας στο αεροδρόμιο αφήσαμε το αυτοκίνητο με ταχύτατες διαδικασίες και τραβήξαμε γραμμή για την εξυπηρέτηση. Εκεί ήταν η ίδια κοπέλα που είχε εξυπηρετήσει τον Κώστα όταν δήλωσε την απώλεια της αποσκευής. Του παρέδωσε τη βαλίτσα, της οποίας ήταν σπασμένο το χερούλι. Τσάμπα την κουβάλησε από την Ελλάδα. Η πλάκα είναι ότι επιστρέφοντας στην Αθήνα, η βαλίτσα έτερου της παρέας χάθηκε, αλλά παραδόθηκε την επόμενη μέρα.

Αναχώρηση από το Βερολίνο με τον «ανθρωπάκο των φαναριών», τις νέες μπότες από το Louis και τη βαλίτσα που πήρε τον αέρα της και επέστρεψε.

(Για την ιστορία να πούμε ότι τον αποζημίωσαν και για τη σπασμένη βαλίτσα και για τις αγορές που είχε κάνει).

Ένα ακόμα ταξίδι έφτασε στο τέλος του με την άφιξή μας στην Καλαμάτα τις πρώτες πρωινές ώρες. Και ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές έχουμε ήδη στα σκαριά το επόμενο…