Θάσος, Σαμοθράκη και Τουρκία όσο πατάει η γάτα

Κείμενο: Κώστας Μανούσος και Άντζελα

Φωτογραφίες: Άντζελα και Κώστας

Το ταξίδι αυτό ήταν το πρώτο με το νέο μας απόκτημα, ένα CFMOTO 450MT. Τους λόγους που επιλέξαμε το συγκεκριμένο μηχανάκι, καθώς και τη γνώμη μας γι’ αυτό, μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ. (Ο σύνδεσμος θα είναι λειτουργικός από το Φθινόπωρο του 2026).

Η αγορά του πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του ’25 και μέχρι τον Σεπτέμβριο, οπότε και έγινε το ταξίδι, είχε ολοκληρωθεί το ροντάρισμα, η απαραίτητη συντήρηση, καθώς και οι προσθήκες που χρειάζονταν ώστε να τοποθετηθεί το ίδιο τριβάλιτσο που έχουμε και στο Tracer. Στην εκδρομή μας συνόδευσε ο Δημήτρης, φίλος από την Αθήνα, με BMW F650GS.

Αναχωρήσαμε από την Καλαμάτα το Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου με προορισμό την Υπάτη, επιλέγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο το επαρχιακό οδικό δίκτυο. Ο ρυθμός μας ήταν χαλαρός και το απόγευμα φτάσαμε στην Υπάτη.

Κατεβαίνοντας από το δωμάτιο για να πάμε για φαγητό, αντικρίσαμε ένα αυτοκίνητο που είχε πέσει πάνω σε δύο σταθμευμένα οχήματα, ακριβώς μπροστά από το ξενοδοχείο, στο σημείο όπου είχαμε παρκάρει το μηχανάκι μας. Η ιδιοκτήτρια είχε ξεχάσει να τραβήξει το χειρόφρενο. Συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά… Η αλήθεια είναι πως μας κόπηκαν τα πόδια στη σκέψη ότι θα μπορούσε να είχε πέσει πάνω στη μηχανή μας. Για την ιστορία, οι ζημιές περιορίστηκαν σε μερικές γρατζουνιές.

Την επόμενη ημέρα αναχωρήσαμε για Θεσσαλονίκη, όπου δυστυχώς εκείνες τις μέρες πραγματοποιούνταν τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης. Στο ύψος της Λάρισας κάναμε στάση για καφέ στο καθιερωμένο πλέον σημείο μας, προκειμένου να συναντήσουμε και να τα πούμε από κοντά με τον φίλο και μοτοταξιδευτή Ζήση. Στο μεταξύ, είχε ξεκινήσει κι ο Δημήτρης από την Αθήνα κι έπειτα από συνεννόηση δώσαμε ραντεβού στη Χαλκηδόνα.

Έχοντας αρκετό χρόνο μπροστά μας για το ραντεβού κατευθυνθήκαμε από τη Λάρισα προς Γόννους και Καλλιπεύκη και από εκεί στρίψαμε δεξιά για Λεπτοκαρυά, κάνοντας πρώτα μια στάση στο «Μαγνητικό Πεδίο» των Λειβήθρων. Με βάση όσα έχουν γραφτεί για το σημείο περιμέναμε να παρατηρήσουμε κάτι ιδιαίτερο. Δεν συνέβη όμως τίποτα…

Κατηφορίζοντας προς την Άνω Λεπτοκαρυά απλώθηκε μπροστά μας ο Θερμαϊκός, προσφέροντας μια υπέροχη εικόνα. Φτάνοντας στη Χαλκηδόνα καθίσαμε για φαγητό. Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά και εμφανίστηκε και ο Δημήτρης.

Μπαίνοντας στον περιφερειακό της συμπρωτεύουσας, έγιναν αμέσως αισθητές οι επιπτώσεις από τα έργα του flyover και τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης εκείνης της περιόδου. Μποτιλιάρισμα χιλιομέτρων και χωρίς δυνατότητα διήθησης για τα μηχανάκια, στο μεγαλύτερο μέρος του δρόμου. Αγανακτήσαμε εμείς που ήμασταν περαστικοί — φανταστείτε οι ντόπιοι. Ούτε που θέλω να το σκέφτομαι!

Το βράδυ πήγαμε για φαγητό στο ψητοπωλείο «Ο Γύρος της Ελλάδος» με τη φίλη μας, τη Φανή.

ΘΑΣΟΣ

Την επόμενη ημέρα ξεκινήσαμε για τη Θάσο, με πρώτη στάση στον Σταυρό Θεσσαλονίκης για καφεδάκι, αφού πρώτα περάσαμε από την Αρναία και την Απολλωνία. Μετά τον καφέ συνεχίσαμε από τον παλιό δρόμο για Καβάλα και φτάσαμε στο λιμάνι της Κεραμωτής, απ’ όπου αναχωρούν τα καραβάκια για τον Λιμένα Θάσου.

Το καραβάκι, που ήταν έτοιμο προς αναχώρηση, είχε μόνο μερικές κενές θέσεις ακόμη. Με γρήγορες κινήσεις και μερικά «ζιγκ-ζαγκ» καταφέραμε να επιβιβαστούμε έγκαιρα.

Το εισιτήριο κοστίζει 5€ για τον ενήλικα και 5 ή 6€ για τα δίτροχα, ανάλογα με τα κυβικά. Οι τιμές αυτές αφορούν μία διαδρομή, διάρκειας περίπου μισής ώρας. Μπορείτε επίσης να πάρετε το καραβάκι από το λιμάνι της Καβάλας, με προορισμό τη Σκάλα Πρίνου. Από εκεί τα δρομολόγια είναι λιγότερα και οι τιμές ελαφρώς υψηλότερες σε σχέση με τη γραμμή Κεραμωτή – Λιμένας Θάσου. Η διάρκεια του ταξιδιού είναι περίπου μιάμιση ώρα.

Κατά τη διάρκεια του πλου είχαμε την ευκαιρία να ταΐσουμε τους γλάρους, που ακολουθούσαν το πλοίο. Αν θέλετε να ζήσετε αυτή την εμπειρία, καλό είναι να έχετε μαζί σας λίγο ψωμί ή κουλουράκια, όπως κι εμείς.

Η Θάσος είναι το βορειότερο νησί του Αιγαίου και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την Καβάλα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 12.000 κατοίκους και πρωτεύουσά της είναι ο Λιμένας.

Φτάνοντας στο κατάλυμα που είχαμε νοικιάσει για τις επόμενες τρεις διανυκτερεύσεις, παρκάραμε τα μηχανάκια και, αφού φορέσαμε τα «πολιτικά» μας, κατευθυνθήκαμε με τα πόδια προς το Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου. Η είσοδος, από 4€ που ήταν την προηγούμενη χρονιά, αυξήθηκε φέτος στα 10€. Για να αντισταθμιστεί η διαφορά προστέθηκε μία ακόμη Κυριακή δωρεάν εισόδου για τους μήνες Νοέμβριο έως Μάρτιο, ρύθμιση που ισχύει σε όλη την επικράτεια.

Η αύξηση της τάξης του 250% μάς φάνηκε υπερβολική, οπότε αποφασίσαμε να διαβάσουμε για τα εκθέματα και να δούμε φωτογραφίες τους στο διαδίκτυο, χωρίς να επισκεφθούμε τον χώρο. Το μόνο που είδαμε από κοντά ήταν το άγαλμα του Κούρου, ύψους τρεισήμισι μέτρων, που δεσπόζει στην είσοδο του μουσείου. Έπειτα συνεχίσαμε την περιήγησή μας στην πόλη.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου στεγάζεται σε κτίριο του 1934, το οποίο επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε το 2004. Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η αρχαία Αγορά, ο πυρήνας της δημόσιας ζωής της πόλης κατά την αρχαιότητα, καθώς αποτελούσε το πολιτικό, διοικητικό και θρησκευτικό της κέντρο.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η ανακάλυψη του νησιού συνδέεται με μία από τις ερωτικές περιπέτειες του Δία. Ο Δίας μεταμορφώθηκε σε ταύρο και απήγαγε την Ευρώπη, κόρη του βασιλιά της Φοινίκης Αγήνορα. Ο Αγήνορας ζήτησε από τους γιους του, Φοίνικα, Κίλικα, Κάδμο και από τον εγγονό του Θάσο να την αναζητήσουν. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης, ο Θάσος έφτασε στο νησί και, μη μπορώντας να βρει την Ευρώπη (η οποία είχε μεταφερθεί στην Κρήτη), αποφάσισε να παραμείνει εκεί, καθώς το είχε αγαπήσει.

Χάρη στα πολύτιμα μέταλλα (χρυσό και ασήμι), τα λατομεία μαρμάρου και το κρασί της, η Θάσος προσέλκυσε κατά την αρχαιότητα πολλούς κατακτητές: Πέρσες, Αθηναίους, Λακεδαιμόνιους, Μακεδόνες και Ρωμαίους. Κατά τα βυζαντινά χρόνια υπήρξε σημαντική ναυτική βάση, ενώ το 1456 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Το 1913, με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, ενσωματώθηκε επίσημα στο ελληνικό κράτος.

Σήμερα η Θάσος είναι ένα καταπράσινο νησί, το οποίο κατά καιρούς δοκιμάζεται από μεγάλες πυρκαγιές, με πιο πρόσφατη εκείνη του 2016. Η οικονομία της βασίζεται στην υλοτομία, τα λατομεία μαρμάρου και στον ολοένα αυξανόμενο τουρισμό.

Η εγγύτητά της με την ηπειρωτική χώρα, το σχετικά καλό οδικό της δίκτυο, το εύφορο έδαφος με ποιοτικά προϊόντα (κρέας, τυρί, λάδι, μέλι, ελιές και καρύδια), η ακτογραμμή των 115 χιλιομέτρων και οι παραλίες για κάθε γούστο και ηλικία, την έχουν καταστήσει αγαπημένο προορισμό. Οι τουριστικές υποδομές στο νησί αύξησαν τον αριθμό των επισκεπτών που προέρχονται κυρίως από την βόρεια Ελλάδα και τα Βαλκάνια.

Η Θάσος έχει αρκετά ορεινά χωριά και τα επίνεια αυτών θα τα δείτε ως “Σκάλα…” με το δεύτερο συνθετικό να έχει συνήθως το ίδιο όνομα.

Η πρωτεύουσά του, ο Λιμένας Θάσου όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, έχει περίπου 3.500 μόνιμους κατοίκους και βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού. Για κάποιον που επισκέπτεται το νησί πεζός ξεκινούν από εδώ τα λεωφορεία που θα τον μεταφέρουν σε όλο το νησί.

Στο Λιμένα Θάσου μπορείτε να επισκεφθείτε το αρχαιολογικό μουσείο, την αρχαία Αγορά το αρχαίο θέατρο, στο οποίο τα καλοκαίρια πραγματοποιούνται παραστάσεις και εκδηλώσεις, και τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου, που τιμά τον άγιο-προστάτη των ναυτικών. Χτίστηκε το 835 μ.Χ. και στο χτίσιμό της χρησιμοποιήθηκαν υλικά από την αρχαία Αγορά.

Αργά το απόγευμα επιστρέψαμε στο κατάλυμα, πήραμε τα μηχανάκια και πήγαμε για φαγητό στον “Καζαβίτι”, που βρίσκεται στο Μεγάλο Πρίνο.

Το επόμενο πρωινό ξεκινήσαμε την περιήγησή μας από το ορεινό χωριό Μαριές, προσεγγίζοντάς το από τη Σκάλα Μαριών. Χτισμένο μέσα σε μια καταπράσινη χαράδρα, με παραδοσιακά σπίτια, είναι ένα από τα πιο παλιά του νησιού.

Μέσα στο χωριό δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα και συμβουλή μου είναι να αφήσετε τα οχήματά σας στην είσοδο, καθώς η απότομη ανωφέρεια πιθανόν να σας δημιουργήσει πρόβλημα.

Καθίσαμε στο καφενείο “Αλεξάνδρα”, με τον 80χρονο Θεμιστοκλή να μας λέει ιστορίες και μπλά μπλά πολύ, κάτι που μας έβαλε σε υποψίες και αυτό γιατί σε παρόμοια περίπτωση είχαμε πληρώσει ακριβά τον λογαριασμό. Έτσι και έγινε. Για 2 δύο μονούς ελληνικούς και ένα τσιπουράκι χωρίς μεζέ μας χρέωσε 10€. Τι να πει όμως κανείς στον 80χρονο Θεμιστοκλή, παρά μόνο “στην υγειά σου κυρ Θεμιστοκλή”.

Αφήνοντας πίσω μας τις Μαριές παίρνουμε αντίστροφα τον ίδιο δρόμο που μας έφερε στο χωριό. Μετά από 4,5 χιλιόμετρα, στο δεξί σας χέρι, θα συναντήσετε ένα χτιστό λευκό εκκλησάκι με μπλε σταυρό. Από εδώ ξεκινά ένας ανηφορικός στενός τσιμεντένιος δρόμος που θα σας οδηγήσει στην είσοδο του μικρού μοναστηρίου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή όπως αλλιώς το λένε οι ντόπιοι: στην Παναγιούδα. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, φτιαγμένης από κερί και μαστίχα, είναι σημαντική στη θρησκευτική ζωή του νησιού.

Το Κινεζάκι μας καλά μας πάει μέχρι τώρα. Ευέλικτο, με χαμηλές καταναλώσεις και δύναμη τόσο όσο, το μοντέλο αυτό είναι κομμένο και ραμμένο για την Ελλάδα.

Συνεχίζουμε για τα παράλια του νησιού, με την επόμενη στάση να είναι στο δεύτερο μεγαλύτερο παραθαλάσσιο χωριό του νησιού, τα Λιμενάρια. Σήμα κατατεθέν του είναι το «Παλατάκι», όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι. Το κτίριο στέγαζε στις αρχές του 20ου αιώνα τα γραφεία μιας γερμανικής εταιρείας που εκμεταλλευόταν τα ορυχεία σιδήρου του νησιού. Το προσωνύμιο Παλατάκι το πήρε επειδή, όπως λένε, είχε περάσει κάποτε από εκεί ο Κάιζερ. Μαρμάρινες στήλες με διάφορα σύμβολα υπάρχουν γύρω από τα κτιριακά συγκροτήματα.

Εμείς καθίσαμε στην παραλία Μεταλλεία και στο μοναδικό καφέ μπαρ που υπάρχει. Από εδώ φαίνεται το παλιό εργοστάσιο, που όπως είπαμε, ξεκίνησε σαν γερμανική εταιρεία, έκλεισε όμως ως ελληνική το 1963. Οι αποθήκες των μεταλλείων φιλοξενούν πια τη Λαογραφική συλλογή Λιμεναρίων.

Συνεχίζουμε για το πιο τουριστικό highlight του νησιού: το “Δάκρυ της Αφροδίτης” ή πιο γνωστό ως Γκιόλα. Είναι μια μικρή φυσική πισίνα με θαλασσινό νερό, που όπως λέει ο μύθος την δημιούργησε ο Δίας για να κολυμπάει η Αφροδίτη και την ονόμασε το “Δάκρυ της Αφροδίτης” και κατά άλλους “Μάτι” για να την παρακολουθεί.

Η πρόσβαση μέχρι την Γκιόλα γίνεται με τα πόδια, αφού ο δρόμος σταματά περίπου 300 μέτρα πιο πάνω. Δε θα είναι εύκολο για όποιον δεν έχει μια στοιχειώδη φυσική κατάσταση. Η απότομη αρχικά κατωφέρεια και η μετέπειτα ανωφέρεια της επιστροφής, σε συνδυασμό με τον καυτό ήλιο, κάνει τα πράγματα δύσκολα. Κατά τη διαδρομή μου είδα αρκετούς να βαριανασαίνουν και να κάνουν στάσεις για ανάσες. Και εδώ ο κόσμος αρκετός. Ίσα - ίσα μια βουτιά, μερικές φωτογραφίες και φύγαμε.

Επόμενος προορισμός μας η χερσόνησος Αλυκών. Στη διαδρομή για εκεί θα συναντήσετε την Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ, σημαντικό προορισμό θρησκευτικού τουρισμού του νησιού. Πλησιάζοντας την παραλία Αλυκή διαπιστώνουμε το πατείς με πατώ σε. Αλλαγή πλάνου χωρίς δεύτερη κουβέντα και κατάληξη στην παραλία της Θυμωνιάς, για ένα ακόμη μπανάκι.

Παραλία Αλυκή

Αργά το απόγευμα επισκεφτήκαμε την παλιά πρωτεύουσα του νησιού, τον Θεολόγο. Είναι ένα ακόμη ορεινό χωριό της Θάσου. Το 1979 χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός. Έτσι διασώθηκαν πολλά σπίτια, με παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική.

Καθίσαμε για φαγητό με παρέα τις εκατοντάδες μέλισσες. Είναι ένα φαινόμενο που θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε όταν επισκέπτεστε το νησί. Ο τρόπος που το αντιμετωπίζουν οι εστιάτορες είναι με καμμένο καφέ. Τα ρούχα θα μαζέψουν μπόλικη κάπνα από την λύση που προτείνουν τα μαγαζιά. Για να φάτε ήρεμα στη Θάσο θα πρέπει να είναι νύχτα, οπότε οι πολύτιμες μέλισσες να έχουν πάει για “νάνι”.

Τα μαγαζιά ήταν γεμάτα κυρίως με τουρίστες από την περιοχή των Βαλκανίων. Οι πλειοψηφία αυτών είναι από την Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία, Τουρκία και Ουκρανία. Παραπάνω από τα μισά αυτοκίνητα που είδαμε είχαν ξένες πινακίδες.

Η επόμενη μέρα είχε λίγο χωματόδρομο για να πάμε στην Παραλία της Σαλιάρας, με τα τυρκουάζ νερά και τα κατάλευκα βοτσαλάκια προερχόμενα από γειτονικό νταμάρι. Φτάνοντας ακινητοποιούμαστε από τα αυτοκίνητα που προσπαθούσαν να παρκάρουν και από τα μηχανήματα του νταμαριού. “Ούτε για πλάκα δεν καθόμαστε εδώ”, λέμε και συνεχίζουμε τον χωματόδρομο μέχρι να βγούμε στη Χρυσή Αμμουδιά. Η παραλία είναι οργανωμένη και για όλα τα γούστα. Εδώ καθίσαμε για καφεδάκι, η παραλία όμως δεν μας ικανοποίησε, έτσι αποφασίσαμε να πάμε στη χθεσινή παραλία της Θυμωνιάς, που ήταν ήσυχη για τα δεδομένα.

Παραλία Θυμωνιά

Το απόγευμα επισκεφτήκαμε τον αρχαιολογικό χώρο της Αλυκής. Το ενδιαφέρον εδώ εντοπίζεται στο λατομείο μαρμάρου και τον αρχαίο οικισμό. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Εμείς κάναμε την πεζοπορία που κυκλώνει τη μικρή χερσόνησο.

Το τελευταίο μας βράδυ στη Θάσο επισκεφτήκαμε το χωριό Παναγία χτισμένο μέσα στο πράσινο, σε υψόμετρο 300 μέτρων. Παρκάραμε τα μηχανάκια δίπλα από την Ταβέρνα “Έλενα” και αμέσως βγήκαν να μας πουν να πάρουμε τα μηχανάκια. Απ’ότι κατάλαβα κράταγαν θέσεις στον δημόσιο δρόμο για τους πελάτες τους. Δε δώσαμε βαρύτητα στο γεγονός και ανηφορίσαμε για την πλατεία των Τριών Πηγών. Εκεί καθίσαμε για φαγητό, με τις τελευταίες μέλισσες για εκείνη τη μέρα.

Η Θάσος είναι ένα όμορφο νησί με καλό οδικό δίκτυο, που διευκολύνει τις μετακινήσεις και πλούσιο φυσικό και ιστορικό ενδιαφέρον. Σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη. Παρότι κάποιες συμπεριφορές μάς προβλημάτισαν, δεν θα ήταν δίκαιο να χαρακτηρίσουν το σύνολο των κατοίκων. Άλλωστε, οι εντυπώσεις διαφέρουν από επισκέπτη σε επισκέπτη.

Σημεία ενδιαφέροντος

Αυτή είναι η σειρά με την οποία μπορείτε να επισκεφτείτε τα παρακάτω μέρη του νησιού, ξεκινώντας από τον Λιμένα Θάσου, ακολουθώντας αριστερόστροφη πορεία.

01. Λιμένας Θάσου (Αρχαία αγορά - Αρχαιολογικό μουσείο - Αρχαίο θέατρο - Ακρόπολη αρχαίας Θάσου - “Καρνάγιο” για ποτάκι)

02. Μεγάλος και Μικρός Πρίνος (Ορεινό χωριό - “Καζαβίτι” για φαγητό στον μεγάλο Πρίνο)

03. Μαριές (Ορεινό χωριό)

04. Σπήλαιο Τρυπητής (Μικρή παραλία που φτάνεις από τη θάλασσα περνώντας κάτω από μια φυσική πύλη)

05. Λιμενάρια (Το “Παλατάκι” - Αποθήκες μεταλλείων - Παραλία μεταλλείων - “Ναυάγιο” για ποτάκι)

06. Πευκάρι (Θαλάσσια σπορ)

07. Θεολόγος (Ορεινό χωριό - Καταρράκτης Κεφαλόγουρνας - Επί των Οθωμανών υπήρξε η πρωτεύουσα του νησιού)

08. Γκιόλα (Θαλάσσια λίμνη - Το “πρέπει να επισκεφθείτε” του νησιού)

09. Παραλία λιβάδι Ήσυχη παραλία)

10. Αλυκή (Διπλή παραλία. Η νότια φουλ με κόσμο και η βόρεια με αρχαία)

11. Παράδεισος (Παραλία)

12. Χρυσή Παραλία (Τουριστική παραλία)

13. Ποταμιά Θάσου (Ορεινό χωριό - Μουσείο Πολύγνωτου Βαγή με δωρεάν είσοδο)

14. Παναγία (Ίσως το πιο ωραίο από τα ορεινά χωριά - Η παλιά πρωτεύουσα μετά τους Οθωμανούς - Καφενείο “Ρετρό” - Γειτονιά Κολυτζάδικα όπου βρίσκεται το “μπαλκόνι του χωριού”)

15. Σαλιάρα (Παραλία με κατάλευκες πέτρες που προέρχονται από το γειτονικό λατομείο μαρμάρου)

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

Την Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου στις 09:00 πατάμε ξανά τις ρόδες μας στην ηπειρωτική χώρα και χαράζουμε πορεία για Ξάνθη, την πρώτη στάση της μέρας, με τελικό προορισμό τη Σαμοθράκη. Εκεί, στο πρωινό μας καφέ, η Άντζελα “έριξε” στο τραπέζι την ιδέα να επισκεφτούμε την Ανδριανούπολη (Edirne) μετά το νησί για κάνα διήμερο. Συμφωνήσαμε σε αυτό και αμέσως ψάξαμε για τις πράσινες κάρτες. Ο Δημήτρης δεν την είχε μαζί του. Κανέναν όμως πρόβλημα. Επικοινώνησε με τον ασφαλιστή του, που την έστειλε με e-mail. Πενήντα μέτρα από εκεί που καθόμασταν υπάρχει ένα κατάστημα με εκτυπώσεις. Σε λιγότερο από 20 λεπτά το θέμα της πράσινης κάρτας είχε λήξη.

Συνεχίσαμε για την Αλεξανδρούπολη για να πάρουμε το καράβι. Σε αντίθεση με το δρομολόγιο της Θάσου, εδώ είχαμε κλείσει τα εισιτήρια ηλεκτρονικά, καθώς τα δρομολόγια είναι λίγα και η πληρότητα μεγάλη. Έχω την εντύπωση ότι υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση και με το Λαύριο. Δεν είμαι σίγουρος, μπορείτε όμως να το ψάξετε.

Το καράβι έλυσε κάβους στις 14:30 και χρειάστηκαν δύο ώρες μέχρι να τους ξαναδέσει στις μπίντες της Καμαριώτισσας, το μοναδικό λιμάνι της Σαμοθράκης.

Η Σαμοθράκη βρίσκεται στο βορειοανατολικό Αιγαίο, ανάμεσα στα νησιά της Θάσου, της Ίμβρου και της Λήμνου νοτιότερα. Με το 80% του νησιού να αποτελείται από βουνά, το οδικό δίκτυο δεν είναι και το καλύτερο και δεν κυκλώνει το νησί, όπως γίνεται στην περίπτωση της Θάσου. Στα ανατολικά ο δρόμος σταματά στην παραλία Κήπος και στα νότια στην παραλία της Παχιάς Άμμου. Μεταξύ των δύο παραλιών βρίσκεται ο απότομος ορεινός όγκος του Σάος. Η υψηλότερη κορυφή του είναι το Φεγγάρι, με 1611 μέτρα ύψος και αυτό το κατατάσσει στην 3η ψηλότερη κορυφή των νησιών μας, μετά της Κρήτης και της Εύβοιας. Από εδώ, σύμφωνα με τον Όμηρο, παρακολουθούσε ο θεός Ποσειδώνας, με τον γιο του Αγήνορα, τη μάχη της Τροίας.

Το νησί της Σαμοθράκης, με 178 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκταση, έχει σχεδόν το μισό μέγεθος από αυτό της Θάσου. Ο δε πληθυσμός του είναι κάτι λιγότερο από 3,000 κατοίκους.

Η Σαμοθράκη ήταν γνωστή κατά την αρχαιότητα για τα Καβείρια Μυστήρια. Στις μέρες μας είναι γνωστή λόγω της ανακάλυψης του γλυπτού “Νίκη της Σαμοθράκης”, που εκτίθεται σε περίοπτη θέση στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Επίσης είναι γνωστή για τα ποτάμια και τις βάθρες, όπου το νερό τρέχει καθόλη τη διάρκεια του χρόνου.

Η οικονομία της Σαμοθράκης στηρίζεται στην κτηνοτροφία και στους 2 - 3 μήνες ήπιας τουριστικής περιόδου.

Το όνομα Σαμοθράκη θα πει εύκολα κανείς ότι προέρχεται από τις λέξεις Σάμος και Θράκη. Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Η λέξη Σάμος, που μάλλον προέρχεται από τη φοινικική λέξη "σαμά" και σήμαινε ύψωμα ή ψηλός τόπος, κάτι που ταιριάζει στο νησί, δηλώνει τη μορφή του νησιού και η λέξη Θράκη την τοποθεσία. Άρα μιλάμε για ένα μέρος που είναι ψηλό και είναι στη Θράκη ή κοντά σε αυτή.

Για το ποιοι κατοίκησαν πρώτοι το νησί δεν είναι ξεκάθαρο. Κάποιοι λένε ήταν οι Κάρες, που πιο πριν μάλλον λεγόντουσαν Λέλεγες και κατοικούσαν στο Αιγαίο. Άλλοι λένε οι Πελασγοί και πως οι Κάρες ήταν Πελασγικό φύλο. Όπως και να έχει ήταν πρόγονοι και προκάτοχοι των Ελλήνων. Σειρά είχαν οι Θράκες μέχρι τον 8ο αιώνα π.Χ και έπειτα οι Σαμιώτες. Το 508 π.Χ. κατακτήθηκε από τους Πέρσες, μετά πέρασε στους Αθηναίους, ακολούθησαν οι Μακεδόνες και μετά οι Ρωμαίοι.

Κατά τη ρωμαϊκή κατοχή το νησί γνώρισε μεγάλες δόξες. Οι ρωμαίοι αυτοκράτορες έτρεφαν σεβασμό για τις τότε θεότητες και έτσι έγινε τόπος λατρείας συγκεντρώνοντας μεγάλα πλήθη.

Όταν κατέρρευσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στην ανατολή συνεχίστηκε ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία και οι Βυζαντινοί πια, κράτησαν το νησί μέχρι το 1204, όταν ήρθαν οι Ενετοί. Τους Ενετούς διαδέχτηκαν οι Γατελούζοι (Γκατιλούζι) το 1355, μια οικογένεια από τη Γένοβα. Μέρος του πύργου τους στέκεται ακόμη όρθιο στην άκρη της Χώρας και θα το ακούσετε ως “Πύργος των Γκατιλούζι” ή “Πύργος της Σαμοθράκης”.

Τέσσερα χρόνια μετά την Πτώση της Πόλης, η Σαμοθράκη περνάει υπό Οθωμανικό έλεγχο και την 1η Σεπτεμβρίου 1821 έχουμε το Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης, όπου οι οθωμανικές δυνάμεις κατέσφαξαν 10,000 περίπου άνδρες και αγόρια, έπειτα από τον ξεσηκωμό τους. Όλοι οι υπόλοιποι πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα παζάρια της ανατολής.

Το νησί ερήμωσε και άρχισε να παίρνει ζωή έπειτα από έξι χρόνια αφού επέστρεψαν όσοι είχαν καταφέρει να γλυτώσουν. Μαζί με αυτούς στο νησί εγκαταστάθηκαν και οικογένειες από άλλες περιοχές (Θράκη, Λέσβο, Ίμβρο, Θάσο, Λήμνο, Ήπειρο, Μάνη και Αϊβαλί).

Το νησί προσχώρησε στο ελληνικό κράτος το 1920 με την συνθήκη των Σεβρών, η οποία όμως δεν εφαρμόστηκε λόγω της Μικρασιατικής Εκστρατείας και της ήττας της Ελλάδας. Έπρεπε να περάσουν ακόμη τρία χρόνια μέχρι να γίνει αυτό πραγματικότητα, με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης.

Κατά τη διάρκεια του Β’ΠΠ πέρασε για μικρό χρονικό διάστημα υπό την κατοχή των Βουλγάρων, που είχαν συμμαχήσει με τις δυνάμεις του Άξονα, .

Οι ρυθμοί στο νησί είναι χαλαροί και το αντιλαμβάνεσαι μόλις πατήσεις το πόδι σου στο νησί.

Τις μέρες που μείναμε εκεί επισκεφθήκαμε αρκετά μέρη. Η Παχιά Άμμος στα νότια είναι μάλλον η μοναδική οργανωμένη παραλία του νησιού. Δεν είναι και κακό αυτό. Εδώ είναι και το τέρμα του δρόμου. Σε αρκετές δε παραλίες του νησιού, η προσέγγιση γίνεται μόνο με βαρκάκι. Από εδώ μπορείς να δεις την Ίμβρο. Η απόσταση που χωρίζει τα δύο νησιά είναι 27 χιλιόμετρα.

Στην επιστροφή ανεβήκαμε στην Παναγιά την Κρημνιώτισσα. Από τον κεντρικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο θα χρειαστεί να κάνετε 2 χιλιόμετρα βατού χωματόδρομου μέχρι τη βάση του βράχου, όπου βρίσκεται το μικρό ταβερνάκι και τα πρώτα σκαλοπάτια που θα σας οδηγήσουν στο ναό. Δυστυχώς όμως και ο ναός και η ταβέρνα ήταν κλειστά.

Η ονομασία του ναού προέρχεται από την λέξη κρημνός δηλαδή γκρεμός, εκεί ακριβώς όπου είναι χτισμένη.

Όπως σε κάθε τι, έτσι κι εδώ υπάρχει μια ιστορία, ένας μύθος, όπως θέλετε πείτε το. Όσοι μας έχετε ξαναδιαβάσει θα ξέρετε ήδη ότι αυτές οι ιστορίες πολύ μας αρέσουν.

Η εικόνα της Παναγίας που υπάρχει στο εκκλησάκι, προέρχεται από τα παράλια της Μικράς Ασίας και ανάγεται στην περίοδο της εικονομαχίας (726 μ.Χ.–842 μ.Χ.). Όπως λέγεται, οι εικονολάτρες χριστιανοί της περιοχής την πέταξαν στη θάλασσα με σκοπό να σωθεί από το μένος και τις λεηλασίες των εικονομάχων. Πολλά χρόνια αργότερα, γύρω στο 1700, ένα πλοίο που έπλεε στο Αιγαίο κινδύνευε να βυθιστεί λόγω κακοκαιρίας. Πάνω στον χαμό και στο βουλιάζουμε δε βουλιάζουμε, ο καπετάνιος διέκρινε την εικόνα ανάμεσα στα κύματα. Διέταξε να τη “ψαρέψουν” και έτσι έγινε. Ευθύς αμέσως η θάλασσα έγινε “λάδι”. Το βράδυ η Παναγία παρουσιάστηκε στον ύπνο του καπετάνιου και ζήτησε να μεταφερθεί στο νησί της Σαμοθράκης. Ο καπετάνιος χωρίς δεύτερη σκέψη κατέπλευσε στο νησί και σε συνεργασία με τον ιερέα την τοποθέτησαν στην κεντρική εκκλησία του νησιού.

Το επόμενο πρωινό η εικόνα έλλειπε. Οι κάτοικοι του νησιού έσπευσαν να τη βρουν και τελικά τη βρήκαν σε ένα ψηλό βράχο και την επέστρεψαν πίσω. Πάλι όμως, το επόμενο πρωινό η εικόνα απουσίαζε! Αυτή τη φορά ήξεραν που να ψάξουν. Αυτό έγινε αρκετές φορές ακόμα, μέχρι που κατάλαβαν την επιθυμία της εικόνας και έχτισαν εκεί τον ναό που βλέπετε σήμερα.

Η θέα που είχαμε από την Κρημνιώτισσα μας αντάμειψε για τον κόπο μας!

Επιστρέψαμε πίσω στον κεντρικό και πήγαμε στον Προφήτη Ηλία για φαγητό. Το νησί της Σαμοθράκης ίσως είναι το μόνο νησί όπου θα πας για να φας κατσικάκι και όχι ψάρι. Το γνωστό κατσικάκι Σαμοθράκης, με ντόπια πικάντικη γραβιέρα.

Τα βράδια επισκεπτόμασταν την πρωτεύουσα του νησίου, τη Χώρα ή αλλιώς Σαμοθράκη, που έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Βρίσκεται σε 300 μέτρα υψόμετρο και απέχει 5 χιλιόμετρα από την Καμαριώτισσα. Αν και κατέχει τον τίτλο της πρωτεύουσας, δεν έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό. Αυτή την πρωτιά την κατέχει η Καμαριώτισσα με 1000 κατοίκους, όταν η Χώρα έχει μόλις 400.

Από εδώ ξεκινούν οι πεζοπορικές διαδρομές για το Σάος και την ψηλότερη κορυφή του, το Φεγγάρι.

Τα σπίτια έχουν χτιστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν όλα φως και το σημαντικότερο για εκείνα τα χρόνια ήταν να μπορούν να παρατηρούν για τυχόν εισβολείς. Τα περισσότερα σπίτια είναι ανακατασκευασμένα μετά τον μεγάλο σεισμό του 1893.

Εδώ μπορείτε να επισκεφθείτε την Κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι η σπουδαιότερη εκκλησία ολόκληρου του νησιού όπου φυλάσσονται οι Κάρες των Πέντε Νεομαρτύρων της Σαμοθράκης και τιμώνται την Κυριακή του Θωμά. Πρόκειται για πέντε άντρες που επέστρεψαν στο νησί το 1831 και επειδή έμειναν πιστοί στη χριστιανική θρησκεία, θανατώθηκαν το 1836 στο χωριό Μάκρη, λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη.

Επίσης, στην άκρη της Χώρας, δεσπόζει το μεσαιωνικό κάστρο των Γκατελούζι, των Ενετών κυρίαρχων του νησιού τον 14ο αιώνα, που άφησαν οχυρωματικά έργα γνωστά και ως Πύργοι των Γκατελούζι σε διάφορα σημεία του νησιού. Η κυριαρχία τους κράτησε από το 1355 έως το 1457.

Φτάσαμε έξω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, αλλά όπως και στη Θάσο δεν μπήκαμε μέσα. Αρκεστήκαμε στον εξωτερικό του χώρο, όπου βρίσκεται ένα αντίγραφος της Νίκης.

Η Νίκη της Σαμοθράκης βρέθηκε κοντά στο ιερό των Καβείρων μετά από τις ανασκαφές του Σαμπουαζιέ το 1863. Αμέσως μεταφέρθηκε με γαλλικό πολεμικό πλοίο στο Παρίσι, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο και έχει ύψος 3,28 μέτρα. Εκτίθεται σε περίοπτη θέση στο μουσείο του Λούβρου και είναι αναμφισβήτητα - μαζί με την Αφροδίτη της Μήλου και τον πίνακα της Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι - από τα πιο σημαντικά εκθέματα του μουσείου.

Η Νίκη ήταν θεά της Ελληνικής μυθολογίας. Πατέρας της ήταν ο Πάλλαντας, μητέρα της η Στύγα, ενώ αδέρφια της ήταν ο Ζήλος, το Κράτος και η Βία. Σύμφωνα με το μύθο, η Νίκη και τα αδέρφια της ήταν ακόλουθοι του Δία όταν εκείνος ανέβηκε στο θρόνο του στον Όλυμπο.

Η Νίκη στέλνονταν από το Δία είτε για να εξυμνήσει μία νίκη, είτε για να προσφέρει σπονδές, είτε για να στεφανώσει έναν νικητή. Γι’ αυτό τον λόγο, οι γλύπτες την απαθανάτιζαν πάντα σαν μια γυναίκα με τεράστια φτερά στην πλάτη της.

Εδώ τελούνταν τα Καβείρια Μυστήρια. Πολλοί, τα συγκρίνουν και με τα Ελευσίνια μυστήρια ως προς την σπουδαιότητα του γεγονότος, με τα οποία όμως είχαν μεγάλες διαφορές, όπως για παράδειγμα εδώ μπορούσαν να πάρουν μέρος ελεύθεροι πολίτες αλλά και δούλοι - σε αντίθεση με τα Ελευσίνια Μυστήρια.

Στη λατρεία των Καβειρίων μυστηρίων πρωτεύοντα ρόλο έπαιζε η φωτιά, και η εσωτερική διδασκαλία τους που σχετίζονταν με τη γέννηση και την αναγέννηση του ανθρώπου. Σε αντίθεση με τα Ελευσίνια μυστήρια που είχαν στο επίκεντρο τα "περί θανάτου". Κύριο χαρακτηριστικό των Καβείριων μυστηρίων ήταν η μυστικότητα που επικρατούσε μεταξύ των μυημένων. Όποιος αποκάλυπτε έστω και το παραμικρό μυστικό τιμωρούνταν με θάνατο!

Λέγεται πως στα Καβείρια Μυστήρια συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι γονείς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Φίλιππος Β' και η Ολυμπιάδα, και πως στο νησί πραγματοποιήθηκε η σύλληψη του μεγάλου στρατηλάτη.

Τόπος με πλούσια ιστορική κληρονομιά αν μη τι άλλο!

Συνεχίζοντας παράλληλα με τη βόρεια ακτογραμμή προς τα ανατολικά θα φτάσετε στα Θερμά. Το χωριό είναι χτισμένο ανάμεσα στα πλατάνια και τις καστανιές με τα περισσότερα νερά του Σάος να καταλήγουν εδώ.

Πλήθος κόσμου επισκέπτονταν το μέρος τα προηγούμενα χρόνια, για το δημοτικό υδροθεραπευτήριο που υπάρχει από το 1981. Τα θερμά λουτρά από όπου πήρε και το όνομά του το χωριό ήταν ήδη γνωστά από τα Βυζαντινά χρόνια.

Εμείς βρήκαμε κλειστές τις πόρτες και οι εγκαταστάσεις βρίσκονται σε μαύρο χάλι.

Η περιοχή είναι γνωστή για τον εναλλακτικό τουρισμό και εδώ λειτουργούν δύο κάμπινγκ. Κάπου είδα μια επιγραφή που έλεγε “Flower - Power”, καλώς τα παιδιά των λουλουδιών σκέφτηκα.

Συνεχίζοντας την δεξιόστροφη πορεία για ακόμη 6 χιλιόμετρα φτάσαμε στο Φαράγγι του Φονέα. Από εδώ ξεκινά το μονοπάτι που θα οδηγήσει στις βάθρες. Οι φημισμένες "Βάθρες του Φονιά" είναι ένα πλήθος μικρών λιμνών που έχουν δημιουργηθεί στο πέρασμα του χρόνου από τα νερά που ρέουν στο Φαράγγι του Φονιά. Επειδή όμως βρίσκονται σε υψομετρική διαφορά μεταξύ τους, έχουν σχηματιστεί μικροί καταρράκτες που πέφτουν στις βάθρες.

Εμείς σταματήσαμε στην πρώτη όπου βουτήξαμε. Το νερό είναι αρκετά κρύο, όμως μετά από μερικά λεπτά λειτουργεί αναζωογονητικά. Η διαδρομή είναι από 30 έως 45 λεπτά και έχει να κάνει με την φυσική σας κατάσταση και το πόσο κόσμο θα συναντήσετε στο μονοπάτι.

Επιστροφή στον κεντρικό δρόμο και συνέχεια μέχρι την παραλία Κήπος, όπου και τελειώνει. Οι ισχυροί άνεμοι που επικρατούσαν εκείνη τη στιγμή στην περιοχή δε μας επέτρεψαν να κάνουμε μπάνιο.

Στην επιστροφή για το κατάλυμα στρίψαμε για Άνω Μεριά. Μετά από ένα χιλιόμετρα στρωμένου χωματόδρομου από το χωριό, βρίσκεται η καταπληκτική ταβέρνα Καρυδιές. Την προτείνω ανεπιφύλακτα. Εκτός από το κατσικάκι, σας συνιστώ να δοκιμάσετε την τσιγαριστή φασολάδα!

Η Σαμοθράκη δεν είναι για πολλές μέρες, τουλάχιστον για εμάς.

ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ

Η τελευταία μέρα στο νησί χαρακτηρίστηκε από αναμονή. Το checkout ήταν στις 11:00 και η αναχώρηση του πλοίου στις 16:00. Μετά από δύο ώρες από τον απόπλου βρισκόμασταν στην Αλεξανδρούπολη. Το πρώτο που κάναμε ήταν να επισκεφτούμε το πρώτο πρατήριο καυσίμων. Οι τιμές στην Σαμοθράκη ήταν 20 με 25 λεπτά πάνω.

Έμεναν ακόμα 140 χιλιόμετρα μέχρι το ξενοδοχείο που κλείσει στην Αδριανούπολη. Προτού όμως περάσουμε τα σύνορα κάναμε μια στάση για φαγητό στη Νέα Βύσσα, στον “Κάβουρα”.

Περάσαμε τον συνοριακό σταθμό Καστανεών λίγο μετά τις δέκα το βράδυ. Αποφεύγω το ταξίδι νύχτα με τη μηχανή, αλλά στην περίπτωση αυτή τα χιλιόμετρα που είχαμε να διανύσουμε ήταν λίγα, αφού η Αδριανούπολη βρίσκεται μόλις 6 χιλιόμετρα από τα σύνορα.

Στη σύντομη παραμονή μας στη γειτονική χώρα επισκεφτήκαμε το Μουσείο Υγείας της Αδριανούπολης, αφιερωμένο στην ιστορία της ιατρικής και στις παλιές θεραπευτικές πρακτικές. Στεγάζεται στο μεγάλο κτιριακό συγκρότημα Bayezid Külliyesi, που ιδρύθηκε από τον σουλτάνο Bayezid Β’ το 1488. Τα πρώτα χρόνια λειτούργησε ως νοσοκομείο, ιατρική σχολή, τζαμί και πτωχοκομείο. Με τον καιρό μετατράπηκε σε ψυχοθεραπευτήριο με εναλλακτικές θεραπευτικές πρακτικές για την εποχή εκείνη όπως: μουσικοθεραπεία, υδροθεραπεία, αρωματοθεραπεία, μασάζ κ.α. Η περίθαλψη ήταν δωρεάν. Λειτούργησε για περισσότερο από 400 συνεχόμενα χρόνια.

Η διαχείριση ανήκει στο Πανεπιστήμιο Trakya της Αδριανούπολης, που του έδωσε δεύτερη ευκαιρία ως Μουσείο Υγείας το 1993. Το 2004 ξεχώρισε μεταξύ 60 αντίστοιχων μουσειακών χώρων στην Ευρώπη, λαμβάνοντας το 1ο βραβείο από το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Στη συνέχεια περιηγηθήκαμε στο κέντρο της πόλης, όπου είδαμε το Τέμενος Σελιμιγιέ, έργο του διάσημου Οθωμανού αρχιτέκτονα (πιθανότατα ελληνικής καταγωγής) Μιμάρ Σινάν που έχουμε ξανά αναφέρει στο οδοιπορικό μας στο Βίσεγκραντ της Βοσνίας (ΛΙΝΚ). Το Τέμενος χτίστηκε με την εντολή του Σουλτάνου Σελίμ Β΄, το διάστημα 1569-1575.

Για τον ίδιο τον Σινάν το τέμενος αυτό ήταν το σπουδαιότερο έργο του και με αυτό θεώρησε ότι επιτέλους ξεπέρασε την Αγία Σοφία. Οι μιναρέδες έχουν ύψος 70.89 μέτρα. Σήμερα το μνημείο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Ισλαμικής αρχιτεκτονικής.

Δυστυχώς, ήταν σε εξέλιξη έργα, τόσο στον εξωτερικό όσο και στον εσωτερικό χώρο. Εντός του τεμένους γνώρισα τον Ahmed, έναν Τούρκο νέο που ήξερε καλά Αγγλικά και του άρεσαν τα ταξίδια. Τον προσκαλέσαμε να πιει μαζί μας ένα τσάι και συζητήσαμε για διάφορα. Μετά το τέλος της κουβέντας βλέπουμε πως οι απόψεις μας με τους διάφορους συνομιλητές μας για την επικαιρότητα και την πραγματικότητα σχεδόν ταυτίζονται.

Προτού επιστρέψουμε πίσω στην Ελλάδα επισκεφτήκαμε το γειτονικό Κάραγατς, όπου μέχρι το 1923 ζούσαν Έλληνες. Εδώ βρίσκεται το μόνο τούρκικο χερσαίο τμήμα δυτικά του ποταμού Έβρου, με κάτι λιγότερο από 30 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Για την ιστορία να σας πω ότι το “Τρίγωνο του Κάραγατς” παραχωρήθηκε στην Τουρκία για τον συμψηφισμό των πολεμικών επανορθώσεων του 1922. Αυτό υποχρέωσε κοντά στους 20,000 Έλληνες να μετακινηθούν δυτικότερα και να δημιουργήσουν μια νέα πόλη, τη νεότερη της χώρας μας, την Ορεστιάδα. Λεφτά δεν είχαμε να δώσουμε και δώσαμε γη!

Και φυσικά δεν μπορούσαμε να μη δούμε τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος πλέον χρησιμοποιείται ως Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Αδριανουπόλεως.

Στον ίδιο χώρο υπάρχει το μνημείο και το μουσείο της Συνθήκης της Λωζάνης.

Την δωδέκατη μέρα ξεκινά το δρομολόγιο της επιστροφής. Για πολλούς η επιστροφή μπορεί να σημαίνει το τέλος του ταξιδιού. Όχι όμως για μας. Το ταξίδι τελειώνει στο σπίτι μας.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Από την Αδριανούπολη λοιπόν, επιλέξαμε επαρχιακό δρομολόγιο προς Μεταξάδες. Εκεί θελήσαμε να πιούμε καφεδάκι. Ο κεντρικός δρόμος όμως ήταν κλειστός λόγω της λαϊκής αγοράς, έτσι αποφασίσαμε να προχωρήσουμε παρακάτω. Το Μικρό Δέρειο ήταν αυτό που μας φιλοξένησε για να πιούμε το καφεδάκι μας. Οι ελάχιστοι ντόπιοι που πέρασαν από εκεί μας χαιρέτησαν όλοι. Είναι δύσκολη η ζωή στα ακριτικά χωριά!

Συνεχίσαμε για Κομοτηνή, Ξάνθη και Παρανέστι. Εδώ σταθήκαμε για φαγητό. Τελικός προορισμός, η Θεσσαλονίκη.

Το επόμενο πρωινό πήραμε νότια πορεία προς Κατερίνη, Ελασσόνα και Τύρναβο. Απαραίτητη στάση όχι μόνο για καφέ, αλλά και να αγοράσουμε το “Τσιπουράκι του Συνεταιρισμού”. Ένα πολύ ωραίο δώρο για μερακλήδες. Συνεχίσαμε στον επαρχιακό προς Φάρσαλα, Δομοκό και Λαμία. Από αυτό το σημείο μπήκαμε στην Εθνική Οδό.

Ο δικός μας τελικός προορισμός εκείνης της μέρας ήταν η Χαλκίδα, προκειμένου την επομένη να γίνει το σέρβις των 5000 χλμ στον Κουκάκη. Για τον Δημήτρη ήταν το σπίτι του στην Αθήνα.

Φτάνοντας στη Χαλκίδα ήρθα σε επικοινωνία με τον Γιώργο (Κουκάκη), προκειμένου να αφήσω το μηχανάκι και να μου δώσει ένα άλλο για τη μετακίνησή μας, μιας και το κατάλυμα που βρήκαμε ήταν στη Νέα Αρτάκη. Για την ιστορία να σας πω ότι ήταν η δεύτερη φορά που βιώνουμε βρώμικο διαμέρισμα στην Ελλάδα.

Το επόμενο πρωινό κατεβήκαμε στη Χαλκίδα. Στον χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας μέχρι την παραλαβή της μηχανής ήπιαμε καφεδάκι με τον φίλο μας Δημήτρη, γνωστό και ως Cookos Rider, ανταλλάσσοντας εμπειρίες και απόψεις.

Κατά τη μια αναχωρήσαμε για το σπίτι μας στην Καλαμάτα από μεικτό δρομολόγιο. Μία Εθνική, μία επαρχιακή προσπαθώντας να μειώσουμε όσο το δυνατό την αδιαφορία και την επανάληψη του συγκεκριμένου δρομολογίου που έχουμε κάνει αμέτρητες φορές, τόσο με τη μηχανή όσο και με το αυτοκίνητο.

Επιστρέφοντας στην Καλαμάτα μετά από 14 ημέρες το πρώτο που κάναμε ήταν να φάμε σουβλάκια στου Νικήτα! Μια συνήθεια που έχει γίνει παράδοση όταν επιστρέφουμε στον τόπο μας…