Κεντρική Ασία μέρος 1ο: Η Πύλη της Ασίας – Από την Καλαμάτα στις κορυφές του Καυκάσου
Κείμενο: Άντζελα και Κώστας Μανούσος
Φωτογραφίες: Άντζελα και Κώστας
Μέρος 1ο: Η Πύλη της Ασίας – Από την Καλαμάτα στις κορυφές του Καυκάσου
Εισαγωγή
Το ταξίδι μας στην Κεντρική Ασία είναι, από άποψη χρόνου και απόστασης, το μεγαλύτερο που έχουμε τολμήσει μέχρι σήμερα. 96 ημέρες στον δρόμο, 25.000 χιλιόμετρα στην άσφαλτο και το χώμα, και όλα αυτά πάνω σε μία μοτοσυκλέτα: ένα CFMOTO 450 κυβικών, τον γνωστό πλέον σε όλους #tsoulai!
Επειδή στο internet μπορεί να γράφονται πολλά, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή: το ταξίδι καλύφθηκε αποκλειστικά από εμάς, χωρίς καμία απολύτως χορηγία. Για κάθε τεχνική απορία ή προετοιμασία, δεν είχαμε πίσω μας «μεγάλα ονόματα», αλλά ανθρώπους με φιλότιμο. Απευθυνθήκαμε σε δύο αντιπροσώπους της CFMOTO: τον Γιώργο Κουκάκη — που για μένα πια δεν είναι ο έμπορος, αλλά ο φίλος Γιώργος— και τον Πάνο Θεοχάρη από την Κόρινθο. Για το θέμα των ελαστικών, εμπιστευτήκαμε τυφλά τον οικογενειακό μας φίλο, Ανδρέα Ψυχογυιό.
Θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς: «Μα καλά, ξεκινάς τέτοιο ταξίδι και δεν μιλάς με τα κεντρικά της εταιρείας;». Κι όμως, μίλησα! Ακόμα περιμένω απάντηση από τον Νοέμβριο του ‘25, όταν «ενόχλησα» τον τότε υπεύθυνο μάρκετινγκ της MUVUS. Δεν ζητήσαμε χρήματα. Το μόνο που θέλαμε ήταν μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με έναν τεχνικό της εταιρείας, ώστε αν μας συνέβαινε κάτι στη μέση του πουθενά, να είχαμε μια καθοδήγηση. Μιλάμε για ένα μοντέλο που μετρούσε μόλις δύο χρόνια στην αγορά και κανείς δεν ήξερε τι ζημιές θα μπορούσε να βγάλει σε τόσο σκληρές συνθήκες.
Παρόλα αυτά, εμείς το τολμήσαμε. Και η μοτοσυκλετιστική μας ιστορία ξεκινά κάπως έτσι...
Όταν τα πλάνα γίνονται κόντρα στις ειδήσεις
Σχεδόν ένα μήνα πριν γυρίσουμε το κλειδί της μίζας, ο πόλεμος πλησίασε τη «γειτονιά» μας. Τα ΜΜΕ μετέφεραν καθημερινά τη φρίκη μέσα στα σπίτια μας. Η Μέση Ανατολή φλεγόταν με το Ισραήλ να ισοπεδώνει τη Γάζα και τις ΗΠΑ να βομβαρδίζουν το Ιράν, ενώ οι εχθροπραξίες Ρωσίας - Ουκρανίας έμπαιναν στον τέταρτο χρόνο τους με διαρκή κλιμάκωση κάτι που, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, επηρέασε άμεσα και το δικό μας ταξίδι.
Με τις βίζες για τη Ρωσία ανά χείρας και τα ακτοπλοϊκά για τη Χίο στην τσέπη, οι δεύτερες και τρίτες σκέψεις έδιναν κι έπαιρναν. Τα σύννεφα της αβεβαιότητας είχαν επισκιάσει τον αρχικό μας ενθουσιασμό, όμως αποφασίσαμε να τηρήσουμε το πλάνο μας και να ελπίζουμε για το καλύτερο. Με αυτά και με αυτά, η ώρα έφτασε!
Η μεγάλη εκκίνηση: Από την Καλαμάτα στο λιμάνι του Τσεσμέ
Λες και δεν έφταναν οι γεωπολιτικές ανησυχίες, ο καιρός και η τύχη μας έπαιξαν τα δικά τους παιχνίδια. Την Τετάρτη 22 Απριλίου, μόλις 5 μέρες πριν την αναχώρηση, αρρώστησε η Άντζελα. Το Σάββατο πήρα εγώ τη σκυτάλη. Με την κατάλληλη συνταγογράφηση του γιατρού και μια γερή δόση πείσματος, καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας.
Δευτέρα 27 Απριλίου. Η μεγάλη μέρα. Σημείο εκκίνησης: το άγαλμα της Ελευθερίας στην Καλαμάτα. Φίλοι και μέλη της τοπικής μοτοσυκλετιστικής λέσχης μαζεύτηκαν για να μας αποχαιρετήσουν και να μας ευχηθούν «καλούς δρόμους».
Τα πρώτα χιλιόμετρα μέχρι την Αθήνα έγιναν με εμάς κυριολεκτικά «χαπακωμένους» για να αντέξουμε, και με το αυτί τεντωμένο στον #tsoulai, μην τυχόν και βγάλει κάνα παράπονο με το καλημέρα.
Στην πρωτεύουσα κάναμε μια σύντομη στάση για φαγητό με τους οικογενειακούς μας φίλους, τον Δημήτρη (τον νονό του #tsoulai) και τον Πέτρο, πριν τραβήξουμε για Πειραιά ώστε να επιβιβαστούμε στο καράβι για τη Χίο.
Στο νησί της μαστίχας είχαμε λίγο χρόνο μέχρι να πάρουμε το καραβάκι για την απέναντι πλευρά. Δεν χάσαμε την ευκαιρία: επισκεφτήκαμε τα πανέμορφα Μαστιχοχώρια αλλά και την ιστορική Μονή του Αγίου Μηνά. Έναν τόπο βαθιά σημαδεμένο από τη Σφαγή της Χίου το Πάσχα του 1822, η οποία ενέπνευσε τον Ευγένιο Ντελακρουά να δημιουργήσει τον διάσημο πίνακά του που σήμερα κοσμεί το Λούβρο.
Τουρκία: 2.000 χιλιόμετρα κόντρα στον καιρό και η ζεστασιά των ανθρώπων
Χρήσιμες πληροφορίες
Ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στη γειτονική χώρα είναι μια φανταστική εμπειρία, αλλά κρύβει ορισμένες ιδιαιτερότητες που πρέπει να ξέρεις πριν ξεκινήσεις. Η σωστή προετοιμασία είναι το κλειδί για να απολαύσεις τη διαδρομή με απόλυτη ασφάλεια και χωρίς καθόλου άγχος.
📑 Έγγραφα & Διαδικαστικά
Είσοδος στη χώρα: Μπορείς να περάσεις τα σύνορα είτε με διαβατήριο είτε με αστυνομική ταυτότητα νέου τύπου (με λατινικούς χαρακτήρες). Προσοχή, όμως: το ταξιδιωτικό σου έγγραφο πρέπει να έχει ισχύ τουλάχιστον 150 ημερών από την ημέρα της εισόδου σου στην Τουρκία.
Βίζα: Ως Έλληνας πολίτης δεν χρειάζεται βίζα για τουριστική διαμονή έως και 90 ημέρες (εντός περιόδου 180 ημερών).
Ασφάλεια Οχήματος (Πράσινη Κάρτα): Η πράσινη κάρτα της ασφαλιστικής σου σε καλύπτει πλήρως, αλλά πρέπει να κάνεις έναν πολύ προσεκτικό έλεγχο: βεβαιώσου ότι το κουτάκι με την ένδειξη "TR" ΔΕΝ είναι διαγραμμένο με "Χ". Αν είναι διαγραμμένο, θα χρειαστεί να αγοράσεις τοπική ασφάλεια στα σύνορα, κάτι που σημαίνει έξτρα χρόνο και έξοδα.
💳 Οικονομικά & Αγορές: Κάρτες, ATM & μια «παγίδα» με τα γυαλιά
Πληρωμές με Κάρτα: Οι κάρτες γίνονται δεκτές σχεδόν παντού. Η καλύτερη τακτική είναι να χρησιμοποιείς ψηφιακές κάρτες όπως η Revolut ή η N26, ώστε να γλιτώνεις τις υψηλές προμήθειες μετατροπής συναλλάγματος των παραδοσιακών τραπεζών.
Συνάλλαγμα: Για τα μετρητά σου, προτίμησε να αλλάξεις ευρώ σε τουρκικές λίρες (TRY) σε κάποιο τοπικό ανταλλακτήριο, αφού πρώτα ελέγξεις την τρέχουσα ισοτιμία στο ίντερνετ.
Η παγίδα των ATM: Απόφυγε τα ATM όσο μπορείς. Τα περισσότερα τουρκικά ΑΤΜ χρεώνουν μια πολύ υψηλή προμήθεια χρήσης (Access Fee / DCC) που μπορεί να αγγίξει ή να ξεπεράσει το 10%. Αν ξεμείνεις από μετρητά, προτίμησε τα ΑΤΜ των κρατικών τραπεζών (όπως η Ziraat Bankası ή η Halkbank) και επίλεξε πάντα να χρεωθεί η κάρτα σου στο τοπικό νόμισμα (TRY) και όχι σε ευρώ.
👓 SOS – Γυαλιά Πρεσβυωπίας: Αν χρησιμοποιείς έτοιμα γυαλιά ανάγνωσης (πρεσβυωπίας) και τα ξεχάσεις ή τα σπάσεις, έχε υπόψη σου μια σημαντική διαφορά με την Ελλάδα: Στην Τουρκία ΔΕΝ επιτρέπεται να αγοράσεις γυαλιά πρεσβυωπίας από τα φαρμακεία. Η νομοθεσία τους είναι αυστηρή και τέτοιου είδους οπτικά πωλούνται αποκλειστικά σε εξειδικευμένα καταστήματα οπτικών (Optik) ή, σε κάποιες περιπτώσεις, ως φθηνά αναλώσιμα σε μεγάλα παζάρια ή πολυκαταστήματα. Αν ξεμείνεις, θα πρέπει να επισκεφθείς ένα Optik της περιοχής.
🌐 Επικοινωνία & Ίντερνετ
Τηλεφωνία & Data: Η Τουρκία δεν ανήκει στην ευρωπαϊκή ζώνη δωρεάν περιαγωγής, επομένως αν ανοίξεις τα δεδομένα με ελληνική SIM, ο λογαριασμός σου θα εκτοξευθεί. Η πιο οικονομική λύση είναι μια eSIM αν το κινητό σου την υποστηρίζει, ή η αγορά μιας τοπικής φυσικής κάρτας SIM από καταστήματα εταιρειών όπως η Turkcell ή η Vodafone μόλις περάσεις τα σύνορα.
🏍️ Στον Δρόμο: Οδηγική Συμπεριφορά & Όρια Ταχύτητας
Οι οδηγοί: Η οδηγική κουλτούρα πλησιάζει τα δεδομένα της Ασίας. Οι ντόπιοι οδηγούν "δυναμικά", οι αλλαγές λωρίδας χωρίς φλας είναι καθημερινότητα και οι ελιγμοί των δικύκλων στις πόλεις απρόβλεπτοι. Χρειάζεται αυξημένη προσοχή, αμυντική οδήγηση και αντανακλαστικά.
Όρια Ταχύτητας: Στο επαρχιακό δίκτυο τα όρια κυμαίνονται από 50 έως 90 km/h (και 110 km/h σε δρόμους διπλής κατεύθυνσης με διάζωμα), ενώ στις εθνικές οδούς (Otoyol) αγγίζουν τα 130-140 km/h.
Κάμερες & Έλεγχοι: Η αστυνόμευση είναι έντονη σε όλη τη χώρα. Υπάρχουν παντού κάμερες, καθώς και συστήματα μέτρησης μέσης ωριαίας ταχύτητας μεταξύ δύο σημείων (π.χ. μεταξύ σταθμών διοδίων).
Προσοχή στα όρια ανοχής: Ξέχασε το παλιό, οριζόντιο 10% ανοχής που ίσχυε κάποτε. Πλέον, οι κάμερες σε γράφουν αν ξεπεράσεις το όριο κατά 6 km/h εντός πόλης και κατά 11 km/h εκτός πόλης.
Σημαντικό για την έξοδο από τη χώρα: Όλες οι παραβάσεις καταγράφονται ψηφιακά. Αν έχεις απλήρωτα πρόστιμα τροχαίας ή απλήρωτα διόδια (σύστημα HGS), δεν θα σου επιτραπεί η έξοδος από τη χώρα στα σύνορα, εάν δεν τα εξοφλήσεις πρώτα επί τόπου.
Σμύρνη: Εξερεύνηση με τα πόδια και η μαγεία της φιλοξενίας
Στη Σμύρνη φτάσαμε τελικά στις 9:30 το βράδυ. Το επόμενο πρωί, αν και η υγεία μας δεν είχε βελτιωθεί σημαντικά, η «δίψα» για εξερεύνηση νίκησε την κούραση. Αφήσαμε για λίγο τη μοτοσυκλέτα στην άκρη και ξεκινήσαμε με τα πόδια για να γνωρίσουμε την πόλη.
Η Σμύρνη έχει μερικά σημεία που δεν γίνεται να προσπεράσεις: ο εμβληματικός Πύργος του Ρολογιού, το ιστορικό Ασανσέρ με την πανοραμική θέα και, φυσικά, το χαοτικό αλλά μαγευτικό παζάρι του Kemeraltı.
Γράψαμε πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ των... παπουτσιών μας εκείνη τη μέρα! Το μεσημέρι, η πείνα μας οδήγησε στα παραδοσιακά lokanta, τα τοπικά μαγειρεία, όπου δοκιμάσαμε αυθεντικές, σπιτικές γεύσεις.
Ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, έχουμε καθιερώσει ένα δικό μας παιχνίδι κάθε φορά που μας ρωτούν από πού είμαστε. Αντί για μια απλή απάντηση, τους λέω: «Έχετε τρεις προσπάθειες για να μαντέψετε!». Είναι ο καλύτερος τρόπος για να σπάσει ο πάγος και να ξεκινήσει μια όμορφη κουβέντα. Σε μια τέτοια μάλιστα στιγμή, οι ντόπιοι ενθουσιάστηκαν τόσο που δεν μας άφησαν να πληρώσουμε, κερνώντας μας τσάι και καφέ. Αυτή είναι η μαγεία του ταξιδιού: οι άνθρωποι που συναντάς.
Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο αργά το απόγευμα, η πραγματικότητα των road trips μας προσγείωσε. Τα δελτία καιρού για το επόμενο τριήμερο δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά. Όταν ταξιδεύεις με δύο τροχούς, πρέπει να είσαι πάντα προετοιμασμένος για το χειρότερο. Έτσι, στρωθήκαμε στους χάρτες και σχεδιάσαμε εναλλακτικές διαδρομές, έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο αν ο καιρός αποφασίσει να μας τα χαλάσει.
Από τον Θησαυρό του Κροίσου στην Κακοκαιρία: Η μεγάλη αλλαγή σχεδίου
Πέμπτη 30 Απριλίου. Αναχωρήσαμε από τη Σμύρνη στις 09:15 με ανατολική κατεύθυνση. Πρώτη στάση για το απαραίτητο πρωινό τσάι στην πόλη Kula. Στη συνέχεια, πιάσαμε ρυθμό, με τις ταχύτητες στο κοντέρ να κυμαίνονται σταθερά μεταξύ 90 και 110 χλμ/ώρα. Κάπου στη μέση της διαδρομής, η τροχαία μας έκανε σήμα για έλεγχο. Ευτυχώς, όλα κύλησαν γρήγορα και απροβλημάτιστα. Στα θετικά της ημέρας, το γεγονός ότι σε όλο το οδικό δίκτυο της Τουρκίας που κινηθήκαμε, δεν χρειάστηκε να πληρώσουμε πουθενά διόδια!
Επόμενος σταθμός μας, η πόλη Uşak. Ο σκοπός μας εκεί ήταν ξεκάθαρος: να επισκεφθούμε το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο κρύβει έναν παγκόσμιο θησαυρό, τον μυθικό Θησαυρό του Κροίσου. Η ιστορία του είναι απλά απίστευτη και αξίζει να την πούμε:
Ο θησαυρός ανακαλύφθηκε το 1953. Αρχαιοκάπηλοι λεηλάτησαν τα ευρήματα και τα πούλησαν στην Αμερική, με αποτέλεσμα να καταλήξουν να εκτίθενται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Η τουρκική κυβέρνηση ξεκίνησε έναν τεράστιο δικαστικό αγώνα για την επιστροφή τους, δικαιώθηκε, και τα κειμήλια επαναπατρίστηκαν τελικά το 1993.
Η τρέλα όμως δεν σταματά εδώ. Μερικά χρόνια αργότερα, ένας από τους διευθυντές του μουσείου στο Uşak, ο οποίος είχε βουλιάξει στα χρέη από το πάθος του για τον τζόγο, έκλεψε και πούλησε δύο αυθεντικά εκθέματα, αντικαθιστώντας τα με αντίγραφα! Όταν αποκαλύφθηκε η απάτη, ο ίδιος προσπάθησε να δικαιολογηθεί ρίχνοντας το φταίξιμο στην... «κατάρα» του θησαυρού. Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο, όποιος ήρθε σε επαφή με αυτά τα αρχαία αντικείμενα μετά την ανακάλυψή τους, είχε κακό τέλος.
Μετά από αυτή τη δόση ιστορίας και μυστηρίου, ανεβήκαμε ξανά στον #tsoulai για το τελευταίο σκέλος της ημέρας. Προορισμός μας για διανυκτέρευση, το Εμιρντάγ (Emirdağ). Φτάνοντας, η πείνα μας οδήγησε για άλλη μια φορά σε ένα τοπικό μαγειρείο (lokanta) και στη συνέχεια βγήκαμε για το καθιερωμένο τσάι. Προς μεγάλη μας έκπληξη —και επιβεβαιώνοντας την απίστευτη φιλοξενία των ανθρώπων εδώ— οι ντόπιοι μας κέρασαν ξανά!
Ο καιρός μέχρι στιγμής μας έκανε το χατίρι, αλλά τα προγνωστικά μοντέλα ήταν αμείλικτα: έρχεται βαριά κακοκαιρία τις επόμενες ημέρες. Σε ένα τέτοιο ταξίδι, ο εγωισμός πάει στην άκρη και μιλάει η λογική της επιβίωσης. Πήραμε τη μεγάλη απόφαση να «κάψουμε» τα επόμενα προγραμματισμένα σημεία: την Άγκυρα, τη Χατούσα και την Αμάσεια και να ενεργοποιήσουμε το εναλλακτικό μας πλάνο.
Αλλάζουμε ρότα, λοιπόν! Φεύγουμε βόρεια για τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, σχεδιάζοντας τη διαδρομή από Σινώπη και Τραπεζούντα, μέχρι να φτάσουμε στα σύνορα της Γεωργίας. Η περιπέτεια μόλις άλλαξε πίστα!
Γόρδιος Δεσμός, το Χρυσό Άγγιγμα του Μίδα και 0°C στο Κοντέρ
Παρασκευή 1 Μαΐου. Με το που αφήσαμε πίσω μας το Εμιρντάγ, ο ουρανός άνοιξε. Ξεκίνησε με μια επίμονη βροχούλα, αλλά όσο περνούσε η ώρα, η κακοκαιρία μας έδειχνε για τα καλά τα δόντια της. Ο ρυθμός οδήγησης έπεσε αναγκαστικά, με αποτέλεσμα το αρχικό πλάνο να βγει εκτός και η Σινώπη να φαντάζει μακρινός στόχος για σήμερα.
Υπήρχε όμως και ένας ακόμη λόγος που καθυστερήσαμε —και άξιζε κάθε λεπτό. Κάναμε μια σπουδαία στάση στο ιστορικό Γόρδιον. Εδώ, σε αυτόν τον αρχαίο τόπο, γεννήθηκε μία από τις πιο διάσημες φράσεις της παγκόσμιας ιστορίας: «Ό,τι δεν λύνεται, κόβεται».
Ο Μύθος του Γόρδιου Δεσμού:
Η περιοχή της Φρυγίας μαστιζόταν κάποτε από άγριες εμφύλιες διαμάχες. Το μαντείο έδωσε χρησμό: ο πρώτος άνθρωπος που θα έμπαινε στην πόλη πάνω σε μια άμαξα, θα γινόταν βασιλιάς και θα έφερνε την ειρήνη. Αυτός ήταν ο Γόρδιος, ένας απλός αγρότης. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, αφιέρωσε την άμαξά του στον Δία, δένοντας τον ζυγό με έναν τόσο περίπλοκο κόμπο που δεν διέκρινες ούτε την αρχή ούτε το τέλος του.
Μια νέα προφητεία γεννήθηκε: όποιος έλυνε τον Γόρδιο Δεσμό, θα κυριαρχούσε σε ολόκληρη την Ασία. Πολλοί προσπάθησαν και απέτυχαν, μέχρι που το 333 π.Χ. έφτασε εδώ ο Μέγας Αλέξανδρος. Αντί να αναλωθεί σε ατελείωτη υπομονή, πήρε μια ριζοσπαστική απόφαση. Τράβηξε το σπαθί του και έκοψε τον κόμπο με ένα μόνο χτύπημα, ανοίγοντας τον δρόμο για την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, της Αιγύπτου και της Περσίας.
Η περιοχή όμως συνδέεται και με δύο άλλα πασίγνωστα γνωμικά, με πρωταγωνιστή τον γιο του Γόρδιου, τον βασιλιά Μίδα: το «Χρυσό Άγγιγμα του Μίδα» και τον «Πακτωλό χρημάτων».
Η κατάρα του χρυσού:
Ο Μίδας φιλοξένησε με μεγάλη ευγένεια για δέκα ημέρες τον μεθυσμένο Σειληνό, τον δάσκαλο του θεού Διονύσου. Για να τον ανταμείψει, ο Διόνυσος του υποσχέθηκε να πραγματοποιήσει μια ευχή. Ο άπληστος Μίδας ζήτησε ό,τι αγγίζει να γίνεται χρυσός. Η ευχή έγινε γρήγορα εφιάλτης, αφού το φαγητό, το νερό, ακόμα και η ίδια του η κόρη μετατρέπονταν σε μέταλλο. Έντρομος, ικέτευσε τον θεό να τον σώσει. Ο Διόνυσος τον έστειλε να λουστεί στις πηγές του ποταμού Πακτωλού. Ο χρυσός «έφυγε» από πάνω του, και έτσι, σύμφωνα με τον μύθο, τα νερά του ποταμού γέμισαν με ψήγματα χρυσού.
Επιστρέφοντας στο σήμερα, το Γόρδιον (που πλέον ονομάζεται Yassıhüyük) κρύβει έναν ακόμα θησαυρό. Ακριβώς απέναντι από το μουσείο ορθώνεται ο εντυπωσιακός Τύμβος του Μίδα (αν και στην πραγματικότητα ανήκει στον πατέρα του, τον Γόρδιο). Μπαίνοντας στο εσωτερικό του, αντικρίζεις την παλαιότερη ξύλινη κατασκευή που έχει ανακαλυφθεί ποτέ στον κόσμο, η οποία διατηρείται σε εκπληκτική κατάσταση.
Η συνέχεια, όμως, έξω στον δρόμο ήταν σκληρή. Η διαδρομή από το Yassıhüyük μέχρι το Καραμπούκ (Karabük), όπου και διανυκτερεύσαμε, ήταν παγωμένη και απίστευτα κουραστική. Στα 1.000 μέτρα υψόμετρο, η θερμοκρασία φλέρταρε επίμονα με τους 0°C. Φτάνοντας στην πόλη, το μόνο που θέλαμε ήταν ζεστό φαγητό και μερικές προμήθειες.
Όλη μέρα δεν βγάλαμε τα αδιάβροχα από πάνω μας. Μέσα σε όλη αυτή την ταλαιπωρία, ο #tsoulai αποδεικνύεται σκληρό καρύδι, αφού ανταποκρίνεται υποδειγματικά σε κάθε δύσκολη περίσταση.
Λίγο πριν κλείσουμε τα μάτια μας, τσεκάραμε ξανά τα προγνωστικά του καιρού. Η κακοκαιρία επέμενε, κινούμενη με αργούς ρυθμούς προς τα ανατολικά. Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι το κρύωμα ακόμα μας ταλαιπωρούσε, μας οδήγησε σε μια ώριμη απόφαση: μόλις φτάσουμε στη Σινώπη, θα κάτσουμε εκεί δύο ημέρες για να ανασυνταχθούμε. Η υγεία και η ασφάλεια πάνω απ' όλα.
Η άφιξη στη Σινώπη, το «κλειστό» δωμάτιο και το Αλκατράζ της Ανατολής
Σάββατο 2 Μαΐου. Φύγαμε από το Καραμπούκ λίγο πριν τις 9:00 το πρωί. Τα αδιάβροχα τα είχαμε φορέσει ήδη μέσα από το ξενοδοχείο, σαν στολή εργασίας. Με το που βάλαμε μπροστά τον #tsoulai, το θερμόμετρο έδειχνε μόλις 10°C. Για να παλέψουμε το κρύο, σπάσαμε τη διαδρομή κάνοντας στάσεις κάθε μία ώρα. Σε ένα από αυτά τα διαλείμματα, πετύχαμε τέσσερις Γερμανούς που εξερευνούσαν τη βόρεια Τουρκία πάνω σε κάτι ταλαιπωρημένα, νοικιασμένα Yamaha XT 600. Η αδρεναλίνη των δύο τροχών δεν έχει σύνορα!
Σε μια ακόμη στάση που κάναμε για ανεφοδιασμό, ο ευγενικός υπάλληλος του βενζινάδικου μας ρώτησε από πού είμαστε. Όπως πολύ καλά καταλάβατε, δεν χάσαμε ευκαιρία και στήσαμε αμέσως το γνωστό μας παιχνίδι με τις τρεις προσπάθειες. Ο συμπαθέστατος κατά τα άλλα υπάλληλος δεν γνώριζε λέξη αγγλικά, οπότε η όλη προσπάθεια να συνεννοηθούμε με νοήματα και μαντεψιές προκάλεσε άφθονο γέλιο τόσο σε εμάς, όσο και σε όσους εκείνη την ώρα μας παρακολουθούσαν.
Πλησιάζοντας στη χερσόνησο της Σινώπης, το κρύο επέμενε, αλλά η θέα που αντικρίσαμε ήταν τόσο καθηλωτική που μας έκανε να το ξεχάσουμε για λίγο. Για να φτάσουμε στο κατάλυμά μας, έπρεπε να διασχίσουμε το κέντρο της πόλης. Μπήκαμε σε έναν απίστευτα πολύβουο εμπορικό δρόμο, γεμάτο ζωή και κάθε λογής μαγαζιά.
Μέχρι εκεί, όλα κυλούσαν ρολόι. Η «βόμβα» έσκασε μόλις ανοίξαμε την πόρτα του δωματίου. Με το που αντίκρισε η Άντζελα την τούρκικη τουαλέτα, με ένα κιούπι αντί για καζανάκι, της γύρισε το μάτι! Τα μηνύματα στο WhatsApp με τον ιδιοκτήτη πήραν κυριολεκτικά φωτιά. Αν δεν είχα αλλάξει εγώ ο ίδιος τη στάση μου για να ηρεμήσω τα πνεύματα, θα είχαμε φύγει νύχτα. Για να «χρυσώσουμε το χάπι» και να αντέξουμε, είπαμε ο ένας στον άλλον: «Δεν ήρθαμε για να το αγοράσουμε, δύο βράδια υπομονή θα κάνουμε». Και κάπως έτσι, συμβιβαστήκαμε με την κατάσταση.
Το απόγευμα μας βρήκε στο κέντρο της πόλης για φαγητό, όπου συναντήσαμε παντού την «παρουσία» του πιο διάσημου τέκνου της περιοχής: του Διογένη του Κυνικού (ή Σινωπέως).
Ο φιλόσοφος του πιθαριού:
Γεννημένος στη Σινώπη, ο Διογένης υπήρξε ο εμβληματικότερος εκπρόσωπος της Κυνικής φιλοσοφίας. Πρεσβεύοντας την απόλυτη αυτάρκεια, τη λιτότητα και την ειλικρίνεια, απαρνήθηκε κάθε υλικό αγαθό και επέλεξε να ζει μέσα σε ένα πιθάρι. Έμεινε στην ιστορία για τον προκλητικό του τρόπο ζωής, καθώς κυκλοφορούσε μέρα μεσημέρι με ένα αναμμένο φανάρι ψάχνοντας... «άνθρωπο» (δηλαδή κάποιον με αληθινή αρετή), αλλά και για την απάντηση που έδωσε στον Μέγα Αλέξανδρο όταν ο στρατηλάτης τον ρώτησε αν θέλει κάποια χάρη: «Μη μου κρύβεις τον ήλιο».
Κυριακή 3 Μαΐου. Ξημέρωσε η επόμενη μέρα, αλλά ο καιρός δεν έλεγε να μας κάνει τη χάρη. Το θερμόμετρο παρέμενε κολλημένο στα ίδια χαμηλά επίπεδα και η συννεφιά επέμενε. Αυτό όμως δεν μας πτόησε. Φορέσαμε τα μπουφάν μας και ξεκινήσαμε για το ιστορικό Φρούριο της Σινώπης, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε από τους Μιλήσιους τον 7ο αιώνα π.Χ.
Μέσα στα τείχη του φρουρίου κρύβεται μια συγκλονιστική ιστορία: η Φυλακή της Σινώπης, η οποία λειτούργησε από το 1887 έως το 1997. Όχι άδικα, στον κόσμο της Ανατολής είχε αποκτήσει το προσωνύμιο «Το Alcatraz της Ανατολής».
Τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας τις αφιερώσαμε σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Περπατήσαμε στα στενά σοκάκια της πόλης, γευματίσαμε σε ένα όμορφο τοπικό εστιατόριο και απολαύσαμε το καφεδάκι μας συνοδεία γλυκού σε ένα άκρως ατμοσφαιρικό καφέ.
Επιστρέψαμε σχετικά νωρίς στο κατάλυμα, έχοντας προμηθευτεί τα απαραίτητα, έτοιμοι να ξεκουραστούμε και να σχεδιάσουμε τα επόμενα χιλιόμετρα στην άσφαλτο.
Απόδραση στην Τραπεζούντα και προετοιμασία για Γεωργία
Δευτέρα 4 Μαΐου. Όλο το προηγούμενο βράδυ η βροχή δεν σταμάτησε να πέφτει. Ευτυχώς, για καλή μας τύχη, μερικές ώρες πριν γυρίσουμε το κλειδί της μίζας ο καιρός καθάρισε. Τα αδιάβροχα πήραν επιτέλους τη θέση τους βαθιά μέσα στις βαλίτσες. Οι ακτίνες του ήλιου βρήκαν ξανά τον δρόμο τους για την άσφαλτο, στεγνώνοντάς την γρήγορα, το γκρίζο έδωσε τη θέση του στο βαθύ μπλε του ουρανού και το θερμόμετρο έκανε το χατίρι μας, τσιμπώντας δύο πολύτιμους βαθμούς προς τα πάνω.
Ο αρχικός μας σχεδιασμός ήταν να σταματήσουμε στην Κερασούντα. Βλέποντας όμως στον δρόμο ότι καταπίναμε τα χιλιόμετρα σχετικά εύκολα, πήραμε την απόφαση να το πιέσουμε και να φτάσουμε μέχρι την Τραπεζούντα, όπως και έγινε.
Εδώ αξίζει να κάνω μια οδηγική σημείωση για όποιον σχεδιάζει road trip στην Τουρκία: είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις σταθερό ρυθμό, εκτός αν κινείσαι αποκλειστικά στην εθνική οδό. Στο επαρχιακό δίκτυο, τα φανάρια διαδέχονται το ένα το άλλο και τα όρια ταχύτητας αλλάζουν συνεχώς και απότομα (90, 70, 50 χλμ/ώρα). Το πολυπόθητο 110άρι το είδαμε ελάχιστα, και αυτό μόνο στο κομμάτι μεταξύ Κερασούντας και Τραπεζούντας. Αν σε αυτά προσθέσεις τις αμέτρητες κάμερες και τα συχνά μπλόκα της τροχαίας, καταλαβαίνεις ότι η προσοχή πρέπει να είναι στο 100%.
Μετά την απογοήτευση της Σινώπης, το σημερινό ξενοδοχείο στην Τραπεζούντα ήταν μια τεράστια επιτυχία! Βρήκαμε ένα πεντακάθαρο κατάλυμα σε εξαιρετική τοποθεσία, με καλό πρωινό και το κυριότερο για κάθε μοτοσυκλετιστή, ασφαλές πάρκινγκ για τον #tsoulai.
Αφήσαμε τα πράγματα και βγήκαμε με τα πόδια για να εξερευνήσουμε την πόλη και να βρούμε κάπου να φάμε. Η Τραπεζούντα μας εξέπληξε ευχάριστα: μια πόλη ολοζώντανη, γεμάτη παλμό, αμέτρητα μαγαζιά και πάρα πολύ νεολαία να πλημμυρίζει τους δρόμους.
Καθώς η Τραπεζούντα απέχει μόλις 215 χιλιόμετρα από το Μπατούμι, συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή η βραδιά θα ήταν η τελευταία μας επί τουρκικού εδάφους. Επιστρέφοντας στο δωμάτιο, ξεκίνησε η επιχείρηση «προετοιμασία για Γεωργία». Αγοράσαμε online μια E-sim για να έχουμε άμεσα δεδομένα και επικοινωνία, καθώς και την απαραίτητη ταξιδιωτική ασφάλεια υγείας για δύο άτομα, η οποία πλέον είναι αυστηρά υποχρεωτική για την είσοδο στη χώρα. Προσπαθήσαμε να βγάλουμε διαδικτυακά και την ασφάλεια της μοτοσυκλέτας, αλλά φάγαμε «πόρτα», καθώς η εφαρμογή δεν δεχόταν την πληρωμή. Αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε να ξεμπερδέψουμε με αυτό στα σύνορα.
Επειδή ο καιρός έχει αποδειχθεί ο απόλυτος ρυθμιστής του ταξιδιού, το τελευταίο τσεκάρισμα πριν τον ύπνο έγινε στα μετεωρολογικά site. Τα νέα δεν ήταν ιδανικά: η κακοκαιρία που μας κυνηγούσε τις προηγούμενες μέρες είχε πάει και είχε «κάτσει» ακριβώς πάνω από τη Γεωργία.
Για άλλη μια φορά, η ευελιξία του road trip έσωσε την κατάσταση. Αναπροσαρμόσαμε το πλάνο μας, αποφασίζοντας να παρατείνουμε τη διαμονή μας στη Γεωργία από 3 σε 5 ημέρες, «χαρίζοντας» τις δύο επιπλέον ημέρες μία στο Κουτάισι και μια στη Μτσχέτα, περιμένοντας να καθαρίσει ο καιρός. Η Τουρκία μας αποχαιρετά, η Γεωργία μας περιμένει!
Γεωργία: Από τους ουρανοξύστες του Μπατούμι στις παγωμένες κορυφές του Καζμπέγκι
Χρήσιμες πληροφορίες
Η Γεωργία είναι ένας φανταστικός προορισμός για μοτοσικλετισμό, αλλά κρύβει μερικές ιδιαιτερότητες που πρέπει να γνωρίζεις πριν πατήσεις τις ρόδες σου εκεί, ώστε να ταξιδέψεις με απόλυτη ασφάλεια και μηδενικό άγχος! Παρακάτω θα βρεις χρήσιμες πληροφορίες:
📑 Έγγραφα & Νέοι Κανονισμοί (SOS)
Είσοδος στη χώρα: Ξέχασε την ταυτότητα. Για να μπεις στη Γεωργία θα χρειαστείς οπωσδήποτε διαβατήριο, το οποίο πρέπει να έχει ισχύ τουλάχιστον 6 μηνών από την ημερομηνία εισόδου σου στη χώρα.
Βίζα: Ως Έλληνας πολίτης δεν χρειάζεσαι βίζα για τουριστική διαμονή έως και 90 ημέρες.
Ασφάλεια μηχανής (δεν ισχύει η πράσινη Κάρτα): Προσοχή! Η ευρωπαϊκή πράσινη κάρτα ΔΕΝ σε καλύπτει στη Γεωργία. Θα πρέπει υποχρεωτικά να αγοράσεις τοπική ασφάλεια. Αν και μπορείς να την αγοράσεις στα σύνορα, προτείνεται ξεκάθαρα να την αγοράσεις ONLINE εκ των προτέρων, ώστε να γλιτώσεις την ταλαιπωρία, τις ουρές και τις καθυστερήσεις στο τελωνείο.
🚑 Υποχρεωτική ταξιδιωτική ασφάλιση: Από την 1η Ιανουαρίου 2026, η Γεωργία επέβαλε έναν νέο νόμο: όλοι οι τουρίστες πρέπει υποχρεωτικά να διαθέτουν ενεργή ταξιδιωτική ασφάλιση υγείας και ατυχήματος για όλη τη διάρκεια της διαμονής τους. Φρόντισε να την έχεις κλείσει ONLINE πριν φτάσεις στα σύνορα, καθώς οι έλεγχοι είναι πλέον καθολικοί.
💳 Οικονομικά & Αγορές: Κάρτες, Μετρητά & ATM
Πληρωμές με κάρτα: Οι κάρτες γίνονται ευρέως δεκτές. Όπως σε κάθε ταξίδι εκτός Ευρωζώνης, χρησιμοποίησε ψηφιακές κάρτες για να έχεις τις καλύτερες δυνατές ισοτιμίες και να αποφύγεις τις προμήθειες των παραδοσιακών τραπεζών.
Συνάλλαγμα: Για τα μετρητά σου, προτίμησε να αλλάξεις ευρώ σε τοπικό νόμισμα (λάρι) σε κάποιο τοπικό ανταλλακτήριο, αφού πρώτα ελέγξεις την τρέχουσα ισοτιμία στο ίντερνετ.
ΑΤΜ: Δεν χρειάστηκε καν να χρησιμοποιηθούν, καθώς ο συνδυασμός ψηφιακών καρτών και μετρητών από ανταλλακτήρια καλύπτει πλήρως κάθε ανάγκη.
🌐 Επικοινωνία & Ίντερνετ
Τηλεφωνία & Data: Η Γεωργία δεν ανήκει στην ευρωπαϊκή ζώνη δωρεάν περιαγωγής, επομένως αν ανοίξεις τα δεδομένα με ελληνική SIM, ο λογαριασμός σου θα εκτοξευθεί. Η πιο οικονομική λύση είναι μια eSIM, αν το κινητό σου την υποστηρίζει, ή η αγορά μιας τοπικής φυσικής κάρτας SIM μόλις περάσεις τα σύνορα.
🚧 Κατάσταση Οδικού Δικτύου: Από την Άσφαλτο στο Χώμα
Οι Κεντρικοί Αυτοκινητόδρομοι: Οι βασικοί άξονες που συνδέουν τις μεγάλες πόλεις είναι σε γενικές γραμμές σε καλή κατάσταση, στρωμένοι με άσφαλτο και καλοδιατηρημένοι.
Η επαρχία και οι ορεινές «παγίδες»: Μόλις βγεις από το κεντρικό δίκτυο, το σκηνικό αλλάζει δραματικά. Οι βαθιές και απρόβλεπτες λακκούβες εμφανίζονται από το πουθενά χωρίς καμία προειδοποίηση, κάτι που κρύβει μεγάλους κινδύνους για τους δύο τροχούς.
Dirt Roads στα βουνά: Αν σχεδιάζεις να ανέβεις σε δημοφιλείς ορεινές περιοχές και περάσματα, οι δρόμοι μετατρέπονται σε δύσκολους, στενούς χωματόδρομους με πέτρες, λάσπη, ακόμα και μικρά περάσματα από ρυάκια, όπου η οδήγηση απαιτεί εμπειρία και κατάλληλο τύπο μοτοσυκλέτας (on-off/adventure).
Ζώα στο οδόστρωμα: Ένα πολύ συχνό φαινόμενο στη γεωργιανή επαρχία είναι τα κοπάδια από αγελάδες, άλογα ή γουρούνια που κυκλοφορούν ή κοιμούνται ανενόχλητα στη μέση του δρόμου. Χρειάζεται υπομονή, καθώς δεν τρομάζουν με την κόρνα.
🏍️ Στον Δρόμο: Επιθετική Οδήγηση & Όρια
Οι οδηγοί: Η οδική συμπεριφορά στη Γεωργία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και επιθετική. Οι ριψοκίνδυνες προσπεράσεις στο αντίθετο ρεύμα, οι ελιγμοί χωρίς προειδοποίηση και η γενικότερη οδηγική αναρχία απαιτούν το 100% της προσοχής σου. Επιπλέον, υπάρχει μεγάλο θέμα με την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ από πλευράς των ντόπιων, οπότε να είσαι διπλά υποψιασμένος.
Όρια ταχύτητας: Στο επαρχιακό δίκτυο τα όρια κινούνται μεταξύ 60 και 90 km/h, ενώ στην Εθνική Οδό το όριο είναι στα 110 km/h.
Κάμερες & μέση ταχύτητα: Μην παρασυρθείς από τον γρήγορο ρυθμό των ντόπιων. Η αστυνόμευση είναι έντονη και υπάρχουν κάμερες σε όλο το οδικό δίκτυο της Γεωργίας. Μάλιστα, λειτουργεί κανονικά το σύστημα μέτρησης μέσης ωριαίας ταχύτητας μεταξύ δύο σημείων, οπότε το να επιταχύνεις και να φρενάρεις ακριβώς μπροστά στην κάμερα δεν θα σε γλιτώσει από το πρόστιμο.
Το πέρασμα του Sarpi και η επιχείρηση «ασφάλεια»
Τρίτη 5 Μαΐου. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη βιασύνη, μαζέψαμε τα πράγματά μας και αναχωρήσαμε από την Τραπεζούντα. Ο ουρανός ήταν νεφελώδης, χωρίς όμως να δείχνει απειλητικός. Το θερμόμετρο έδειχνε σταθερά 12-14°C, αλλά η αίσθηση του κρύου πάνω στη μηχανή ήταν ξεκάθαρα χαμηλότερη.
Η διαδρομή μέχρι τα σύνορα είναι γεμάτη προκλήσεις για όποιον έχει χρόνο. Μπορείς να στρίψεις νότια της Τραπεζούντας για την εμβληματική Παναγία Σουμελά, να εξερευνήσεις τις Ποντιακές Άλπεις ή να χαθείς στις απέραντες φυτείες τσαγιού νότια της Ριζούντας. Εμείς, όμως, προσπεράσαμε αυτά τα σημεία με μια υπόσχεση: θα ξαναεπισκεφτούμε τη χώρα στο μέλλον αποκλειστικά για αυτά. Έτσι, γύρω στις 12:10 το μεσημέρι, οι ρόδες του #tsoulai πάτησαν στο συνοριακό πέρασμα του Sarpi.
Οι διαδικασίες και στις δύο πλευρές αποδείχθηκαν ταχύτατες. Εγώ χρειάστηκα μόλις 15 λεπτά για να ξεμπερδέψω και με τα δύο φυλάκια, ενώ η Άντζελα έκανε περίπου 20 με 25 λεπτά. Έχετε κατά νου ότι οδηγός και επιβάτης χωρίζονται υποχρεωτικά κατά την είσοδο στη χώρα, ακολουθώντας εντελώς διαφορετική διαδικασία ελέγχου.
Με το που πατάς το πόδι σου σε γεωργιανό έδαφος, έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα κλασικό συνοριακό «σκηνικό»: ένα συνοθύλευμα ανθρώπων που σε περικυκλώνουν πιεστικά για να σου πουλήσουν ταξιδιωτική ασφάλεια και ασφάλεια οχήματος. Ένας από αυτούς με πλησίασε και μου ζήτησε 40 λάρι για ταξιδιωτική ασφάλεια 15 ημερών, την ίδια ακριβώς που το προηγούμενο βράδυ είχα αγοράσει online στα μισά λεφτά (20 λάρι)! Στην Άντζελα, μάλιστα, προσπάθησαν να πουλήσουν ασφάλεια 20 ημερών για 80 λάρι. Όταν αρνείστε αυτές τις προσφορές, το μυστικό είναι ένα: βγάλτε απόλυτη σιγουριά στη στάση σας και απλά αδιαφορήστε. Έχοντας εμπειρία από προηγούμενη επίσκεψή μας, ξέραμε ότι τα σύνορα αυτά απαιτούν λίγη παραπάνω προσοχή.
Τελικά, με την ασφάλεια του #tsoulai βγάλαμε άκρη μόνοι μας λίγα λεπτά αργότερα. Δοκιμάσαμε ξανά από την εφαρμογή που μας είχε παιδέψει το προηγούμενο βράδυ. Η μόνη διαφορά; Αυτή τη φορά επιλέξαμε ως κανάλι πληρωμής τη δεύτερη τράπεζα, τη Liberty Bank, και το σύστημα δούλεψε αμέσως.
Μόλις ένα χιλιόμετρο μετά τα σύνορα, συναντήσαμε τον εντυπωσιακό καταρράκτη και το άγαλμα του Αγίου Ανδρέα. Κάναμε μια σύντομη στάση για την απαραίτητη αναμνηστική φωτογραφία και συνεχίσαμε για το Μπατούμι, τον προορισμό μας για τις επόμενες δύο διανυκτερεύσεις.
Το κατάλυμα που είχαμε κλείσει βρισκόταν στα όρια της παλιάς πόλης. Αν και η κεντρική είσοδος έβλεπε σε έναν πολύβουο δρόμο, το ίδιο το οίκημα ήταν κρυμμένο 50 μέτρα πιο μέσα, προσφέροντάς μας την απόλυτη ησυχία και ηρεμία, μαζί με ένα ασφαλές πάρκινγκ για τη μηχανή μας. Αφού τακτοποιηθήκαμε και πήραμε μια ανάσα, το απόγευμα μας βρήκε να βολτάρουμε στην παραλιακή ζώνη και στα γραφικά στενά της παλιάς πόλης.
Μπατούμι: Η πύλη της Αρχαίας Κολχίδας
Το Μπατούμι δεν είναι απλώς ένα σύγχρονο τουριστικό θέρετρο. Η ιστορία του είναι βαθιά ριζωμένη στην αρχαιότητα. Η ευρύτερη περιοχή αποτελούσε το δυτικό άκρο του μυθικού Βασιλείου της Κολχίδας – του τόπου που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος στην ελληνική μυθολογία με την εκστρατεία του Ιάσονα και των Αργοναυτών για την απόκτηση του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν εδώ αποικία και ονόμασαν την πόλη «Βαθύς Λιμήν» (λόγω του μεγάλου βάθους του φυσικού της λιμανιού), από όπου προέρχεται και το σημερινό όνομα Μπατούμι.
Ανάμεσα σε ουρανοξύστες και κινούμενα αγάλματα
Τετάρτη 6 Μαΐου. Η δεύτερη μέρα μας στο Μπατούμι ήταν μια πραγματική πεζοπορία, αφού πρέπει να γράψαμε πάνω από 20 χιλιόμετρα με τα πόδια! Πρώτη μας αποστολή το πρωί ήταν να βρούμε ένα ανταλλακτήριο για να αλλάξουμε συνάλλαγμα σε ρούβλια, ενόψει της συνέχειας.
Αφού βρήκαμε την κατάλληλη ισοτιμία, απολαύσαμε ένα χαλαρό καφεδάκι και συνεχίσαμε τη βόλτα μας. Περπατώντας στους εσωτερικούς δρόμους, ήταν αδύνατο να μην παρατηρήσουμε την τρομερή ανοικοδόμηση που βιώνει το Μπατούμι. Θεόρατα κτίρια εγείρονται παντού, σε σημείο που σκεφτήκαμε πως σε λίγα χρόνια οι ακτίνες του ήλιου δεν θα φτάνουν καν στο έδαφος. Αναρωτηθήκαμε μάλιστα, ποιοι να είναι άραγε όλοι αυτοί που αγοράζουν αυτά τα αμέτρητα διαμερίσματα…
Η παραλιακή λεωφόρος του Μπατούμι είναι τεράστια και καλύπτει σχεδόν ολόκληρη τη δυτική πλευρά της πόλης. Στο βόρειο τμήμα της, ακριβώς στην είσοδο του λιμανιού, ορθώνεται ένα από τα πιο ιδιαίτερα, συγκινητικά και αναγνωρίσιμα γλυπτά στον κόσμο: το Άγαλμα του Άλι και της Νίνου.
Το εντυπωσιακό κινητικό γλυπτό, ύψους 8 μέτρων, φιλοτεχνήθηκε από τη Γεωργιανή καλλιτέχνιδα Ταμάρα Κβεσίτατζε το 2010. Είναι εμπνευσμένο από το διάσημο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1937 και αφηγείται την τραγική ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Άλι, έναν μουσουλμάνο αριστοκράτη από το Αζερμπαϊτζάν, και τη Νίνου, μια χριστιανή Γεωργιανή πριγκίπισσα, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στον Καύκασο. Το μεγαλείο του γλυπτού κρύβεται στην κίνησή του: κάθε δέκα λεπτά, οι δύο μεταλλικές φιγούρες ξεκινούν να κινούνται αργά η μία προς την άλλη. Πλησιάζουν, ενώνονται για μια φευγαλέα «αγκαλιά» καθώς τα μεταλλικά τους τμήματα περνούν το ένα μέσα από το άλλο, και στη συνέχεια χωρίζουν ξανά, συμβολίζοντας τον αιώνιο έρωτα αλλά και τον αναγκαστικό αποχωρισμό.
Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας στα στενά της παλιάς πόλης, πέσαμε πάνω σε ένα μικρό μαγαζάκι που φτιάχνει ντόνατς. Είπαμε να κάνουμε μια δοκιμή και... πάθαμε πλάκα! Παίζει να ήταν το πιο νόστιμο, πλούσιο και πληθωρικό ντόνατ που έχουμε φάει ποτέ. Μετά από αυτή τη «γλυκιά αμαρτία», επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.
Όταν σκοτάδιασε, κάναμε σχεδόν την ίδια ακριβώς πρωινή διαδρομή, αλλά το Μπατούμι είχε μεταμορφωθεί πλήρως. Οι θεόρατοι ουρανοξύστες της παραλιακής, ντυμένοι τώρα με φωτεινές, πολύχρωμες λωρίδες LED, ζωντάνευαν μέσα στη νύχτα προσφέροντάς ένα απίστευτο φουτουριστικό θέαμα. Στο μέσο περίπου της παραλιακής, σταματήσαμε σε μια λίμνη για να απολαύσουμε το διάσημο συντριβάνι που «χορεύει», εκτοξεύοντας νερό στον ρυθμό της μουσικής, με φόντο τα φωτισμένα κτίρια.
Κλείνοντας τη μέρα, παρατηρήσαμε και μερικές καθημερινές διαφορές. Σε αντίθεση με την Τουρκία, εδώ στη Γεωργία (όπως και στην Ελλάδα) μπορείς να βρεις εύκολα έτοιμα γυαλιά πρεσβυωπίας ακόμα και στα φαρμακεία. Μια άλλη τεράστια διαφορά με τη γείτονα χώρα είναι το ποσοστό των ανθρώπων που μιλούν αγγλικά. Όχι βέβαια ότι εμείς κολλήσαμε κάπου, αφού η Άντζελα μιλάει βασικά ρωσικά, μια γλώσσα που εδώ τη γνωρίζουν σχεδόν όλοι.
Με τον καιρό να έχει επιτέλους βελτιωθεί αισθητά και τα προγνωστικά να υπόσχονται λιακάδες για τις επόμενες ημέρες, πέφτουμε για ύπνο ήσυχοι. Αύριο, τα αδιάβροχα θα μείνουν σίγουρα στις βαλίτσες. Η περιπέτεια στον Καύκασο συνεχίζεται!
Η οδηγική πραγματικότητα της Γεωργίας και το ιστορικό Κουτάισι
Πέμπτη 7 Μαΐου.Η μέρα ξεκίνησε με υπέροχη ηλιοφάνεια, δίνοντάς μας την καλύτερη ψυχολογία για τη συνέχεια. Η διαδρομή μας μέχρι το Κουτάισι δεν είχε κάποιο απρόοπτο, αλλά μας επιβεβαίωσε έναν βασικό κανόνα για όποιον ταξιδεύει εδώ: η οδήγηση στη Γεωργία χαρακτηρίζεται από πολλές ώρες στη σέλα για να καλύψεις τελικά μικρές χιλιομετρικές αποστάσεις
Χρειαστήκαμε κάτι λιγότερο από 3 ώρες για να διανύσουμε μόλις 150 χιλιόμετρα, που είναι η απόσταση ανάμεσα στο Μπατούμι και το Κουτάισι.
Φτάνοντας, αφήσαμε τον #tsoulai και ξεκινήσαμε την περιήγησή μας στο κέντρο της πόλης, με πρώτη στάση την πολύβουη τοπική κλειστή αγορά, η οποία σφύζει από χρώματα και τοπικές μυρωδιές.
Περπατώντας, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα εντυπωσιακό, τεράστιο συντριβάνι, στολισμένο με χρυσά ομοιώματα αρχαίων κοσμημάτων, το οποίο είναι αφιερωμένο στην Αργοναυτική Εκστρατεία.
Κουτάισι: Ο μυθικός προορισμός της Αργούς
Το Κουτάισι είναι μία από τις παλαιότερες συνεχώς κατοικημένες πόλεις στον κόσμο, με την ιστορία του να εκτείνεται σε βάθος τεσσάρων χιλιετιών. Στην αρχαιότητα αποτελούσε την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Κολχίδας. Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς και τον μύθο, αυτή ήταν η θρυλική πόλη Αία, ο τελικός προορισμός του Ιάσονα και των Αργοναυτών, όπου φυλασσόταν το Χρυσόμαλλο Δέρας. Σήμερα, ως η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, συνδυάζει με έναν μοναδικό τρόπο τη βαριά ιστορία της με την αυθεντική γεωργιανή κουλτούρα.
Επιστρέφοντας πίσω στο κατάλυμά μας, τηρήσαμε την ιερή μας βραδινή συνήθεια: κάναμε τον απολογισμό της μέρας που πέρασε και στρωθήκαμε στον προγραμματισμό των επόμενων χιλιομέτρων.
Το Κουτάισι αποδείχθηκε για εμάς μια εξαιρετικά ευχάριστη έκπληξη, ενώ και τα νέα από το μέτωπο του καιρού μας γέμισαν χαμόγελα, καθώς οι προγνώσεις δείχνουν μια σταδιακή και σταθερή βελτίωση για τις επόμενες ημέρες.
Άλογα στην εθνική, πόλεις στους βράχους και μια αναπάντεχη μοτο-παρέα
Παρασκευή 8 Μαΐου. Ο καιρός μας κάνει πλέον ξεκάθαρα το χατίρι. Η συννεφιά υποχώρησε, ο ήλιος πήρε τα πάνω του και η θερμοκρασία άγγιξε σήμερα τους 18°C, κάνοντας την οδήγηση σκέτη απόλαυση.
Φεύγοντας από το Κουτάισι, όμως, ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα από τα πιο τρελά και επικίνδυνα σκηνικά του ταξιδιού: λίγο πριν μπούμε στην εθνική οδό, είδαμε ξαφνικά ένα κοπάδι από 10 με 15 άλογα να εισέρχεται κανονικά στο οδόστρωμα! Προφανώς τα ζώα μπερδεύτηκαν και έχασαν τον δρόμο τους, αλλά για εμάς πάνω στους δύο τροχούς ήταν μια υπενθύμιση ότι σε αυτές τις χώρες πρέπει να περιμένεις το απροσδόκητο ανά πάσα στιγμή.
Συνεχίσαμε την πορεία μας, εναλλάσσοντας εθνική και επαρχιακό δίκτυο, με προορισμό το Ουπλίστσιχε (Uplistsiche). Πρόκειται για έναν συγκλονιστικό αρχαιολογικό χώρο, μια αρχαία πόλη εξ ολοκλήρου λαξευμένη μέσα στον βράχο, η ιστορία της οποίας ξεκινά από την Εποχή του Σιδήρου. Υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και θρησκευτικά κέντρα της προχριστιανικής Γεωργίας, με ναούς, κατοικίες, ακόμη και ένα αρχαίο θέατρο σκαμμένα μέσα στην πέτρα, που σε κάνουν να απορείς με το μεγαλείο της ανθρώπινης θέλησης.
Μετά από αυτή τη δόση ιστορίας, βάλαμε πλώρη για τη Μτσχέτα (Mtskheta), όπου θα διανυκτερεύαμε. Το να προσεγγίσουμε το κατάλυμα αποδείχθηκε μια μικρή περιπέτεια από μόνο του, ένα κανονικό παιχνίδι «χαμένου θησαυρού» στα στενά, αλλά το πείσμα μας ανταμείφθηκε.
Η Μτσχέτα είναι ένας τόπος με τεράστια πνευματική βαρύτητα, γνωστή και ως η επίσημη γενέτειρα του γεωργιανού χριστιανισμού.
Είναι μία από τις παλαιότερες πόλεις της χώρας και η αρχαία πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιβηρίας. Εδώ, τον 4ο αιώνα, ο Χριστιανισμός ανακηρύχθηκε επίσημη θρησκεία του κράτους χάρη στη δράση της Αγίας Νίνας. Η σημασία της είναι τόσο μεγάλη που το 2014 η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία την ανακήρυξε επίσημα ως «Ιερά Πόλη». Τα μοναδικά ιστορικά της μνημεία, όπως ο επιβλητικός Καθεδρικός Ναός Σβετιτσχοβέλι, έχουν ενταχθεί από το 1994 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, κάνοντας την πόλη ένα ζωντανό υπαίθριο μουσείο.
Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο, βγήκαμε να περπατήσουμε στους πανέμορφους λιθόστρωτους δρόμους της πόλης για να βρούμε ένα μέρος να φάμε. Μετά το φαγητό, η ανάγκη για έναν καφέ μας οδήγησε σε ένα τοπικό μαγαζάκι, και εκεί το ταξίδι μας χάρισε μια από εκείνες τις αυθεντικές ανθρώπινες στιγμές που δεν αγοράζονται με τίποτα.
Η ιδιοκτήτρια, μια Τουρκάλα που ονομάζεται Devrim, μόλις έμαθε την ιστορία μας, άνοιξε την καρδιά της. Μας διηγήθηκε κυριολεκτικά όλη της τη ζωή, καθώς και της μητέρας της, ενώ μας σύστησε την ξαδέλφη της και τον σύντροφό της. Μέσα στον ενθουσιασμό της κουβέντας —που γινόταν στα αγγλικά— η Devrim ξέχασε εντελώς την παραγγελία ενός Αμερικανού που καθόταν στο διπλανό τραπέζι! Ο άνθρωπος ήταν αδύνατο να μην ακούει τι λέγαμε.
Κουβέντα στην κουβέντα, τον προσκαλέσαμε να καθίσει στο τραπέζι μας για να φάει επιτέλους το αργοπορημένο του φαγητό. Και κάπως έτσι γνωρίσαμε τον Mark.
Ο Mark αποδείχθηκε και αυτός μοτοσικλετιστής! Ταξιδεύει μόνος του με ένα Kawasaki KLR 650, το οποίο αγόρασε από τη Νότια Αφρική. Με κοινό σημείο αναφοράς το πάθος για τους δύο τροχούς και τον δρόμο, αρχίσαμε να ξεδιπλώνουμε τους χάρτες μας. Προς μεγάλη μας έκπληξη, διαπιστώσαμε ότι λίγο-πολύ έχουμε την ίδια ακριβώς πορεία για τις επόμενες ημέρες. Είναι, λοιπόν, πάρα πολύ πιθανό να ξαναδιασταυρωθούν οι δρόμοι μας κάπου στους θρυλικούς Δρόμους του Μεταξιού!
Με τον Μark αποχαιρετιστήκαμε αφού πρώτα ανταλλάξαμε τα τηλέφωνά μας στο Whatsapp.
Φεύγοντας από το μαγαζί, η Devrim αρνήθηκε να πάρει χρήματα, κερνώντας μας τους καφέδες, και μας αποχαιρέτησε δίνοντάς μας ένα αναμνηστικό μαγνητάκι. Γεμάτοι με όμορφες εικόνες και νέες φιλίες, επιστρέψαμε για ύπνο. Η αυριανή μέρα προμηνύεται συναρπαστική!
Σκαρφαλώνοντας στον Καύκασο μέσω του Military Road
Σάββατο 9 Μαΐου. Η σημερινή ημέρα μετάβασης στην περιοχή του Καζμπέγκι (Kazbegi) είχε επιλεχθεί με χειρουργική ακρίβεια, έπειτα από την αδιάκοπη παρακολούθηση των μετεωρολογικών προγνώσεων τις προηγούμενες ημέρες. Οι έντονες χιονοπτώσεις μετά την 1η Μαΐου είχαν ρίξει πολύ τις θερμοκρασίες. Αυτός ήταν και ο λόγος που αναθεωρήσαμε το αρχικό μας πρόγραμμα και παρατείναμε τη διαμονή μας στη Γεωργία – μια απόφαση που αποδείχθηκε απόλυτα σωστή.
Προτού αποχαιρετήσουμε οριστικά την περιοχή της Μτσχέτα, κάναμε μια στάση στο εμβληματικό Μοναστήρι Τζβάρι (Jvari Monastery).
Χτισμένο τον 6ο αιώνα στην κορυφή ενός βραχώδους λόφου, το Jvari είναι ένα από τα πιο ιερά και ιστορικά μοναστήρια της Γεωργίας, προστατευόμενο από την UNESCO. Σύμφωνα με την παράδοση, στο σημείο αυτό η Αγία Νίνα ορθώσε έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό που συμβόλιζε την επικράτηση του Χριστιανισμού στη χώρα. Η τοποθεσία του κόβει την ανάσα, καθώς προσφέρει μια καθηλωτική, πανοραμική θέα στη συμβολή των ποταμών Μτκβάρι και Αράγκβι, ακριβώς πάνω από την αρχαία πρωτεύουσα.
Στη συνέχεια, πήραμε τον μοναδικό δρόμο που θα μπορούσε να μας βγάλει στον προορισμό μας: τον θρυλικό Γεωργιανό Στρατιωτικό Δρόμο (Georgian Military Road), ο οποίος ενώνει την Τιφλίδα με το Βλαντικαβκάζ της Ρωσίας. Μιλάμε για μια διαδρομή άκρως πολυσύχναστη και γεμάτη κίνηση, που κρύβει αμέτρητες παγίδες και σε ανεβάζει σε υψόμετρο μέχρι τα 2.396 μέτρα. Αν προσθέσεις σε αυτό την επιθετική, και ορισμένες φορές εγκληματική οδήγηση των Γεωργιανών, έχεις ένα πολύ «δυνατό» πακέτο διαχείρισης πάνω στις δύο ρόδες. Το μόνο θετικό και οφείλω να το αναγνωρίσω, ήταν ότι ο δρόμος ήταν πεντακάθαρος και ανοιχτός από τα χιόνια.
Σκαρφαλώνοντας σιγά-σιγά τις άγριες πλαγιές του Καυκάσου, μπήκαμε για τα καλά σε χιονοσκεπή περιοχή. Η θερμοκρασία έπεσε αρκετά χαμηλά, όμως η έντονη ηλιοφάνεια που επικρατούσε δημιούργησε ένα σκηνικό μοναδικό. Τα έντονα φαινόμενα των προηγούμενων ημερών μας χάρισαν πανέμορφες, κάτασπρες εικόνες που θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό μας για καιρό.
Σε μία από τις στάσεις που κάναμε κατά μήκος της διαδρομής, η τύχη μας χαμογέλασε ξανά: πετύχαμε τον Mark, τον Αμερικανό μοτοσικλετιστή που γνωρίσαμε χθες, και έτσι συνεχίσαμε την πορεία μας παρέα.
Περίπου 30 χιλιόμετρα προτού φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό, κάναμε μια στάση στο εντυπωσιακό Μνημείο Ειρήνης και Φιλίας Γεωργίας - Ρωσίας, που στέκεται επιβλητικό πάνω στον γκρεμό. Εκεί, η μοτο-παρέα μεγάλωσε, καθώς γνωρίσαμε μια ομάδα τριών Βέλγων που εξερευνούσαν τον Καύκασο και ανταλλάξαμε προφίλ στο Facebook. Η απαιτητική αυτή ανάβαση στις πλαγιές του Καυκάσου ήταν ουσιαστικά το πρώτο μεγάλο και σοβαρό τεστ για τον #tsoulai σε μεγάλο υψόμετρο και δύσκολες συνθήκες, και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ανταπεξήλθε και με το παραπάνω, γεμίζοντάς μας αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια.
Λίγο αργότερα, φτάσαμε επιτέλους στη Στεπαντσμίντα (Stepantsminda), το σημείο της τελευταίας μας διανυκτέρευσης επί γεωργιανού εδάφους. Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να φουλάρουμε τον #tsoulai με τα τελευταία λάρι που είχαν απομείνει στις τσέπες μας. Το βράδυ βγήκαμε για φαγητό μαζί με τον Mark, συνεχίζοντας τη χθεσινή, άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα μας γύρω από τα ταξίδια και τις μοτοσυκλέτες.
Επιστρέφοντας στο κατάλυμα, η χαλάρωση έδωσε τη θέση της στην προετοιμασία. Τσεκάραμε τα τελευταία νέα από το μέτωπο της Ρωσίας και ενεργοποιήσαμε τη νέα μας ρωσική E-sim, με την κλασική ταξιδιωτική αγωνία για το αν θα λειτουργήσει μόλις περάσουμε τα σύνορα. Η Γεωργία μας χάρισε απίστευτες εικόνες, όμως αύριο μας περιμένει μια εντελώς νέα πρόκληση.








-2.jpg)























Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου