Ισπανία - Πορτογαλία - Μαρόκο. Μέρος 3ο Ισπανία - Επιστροφή (+ Βίντεο)

Κείμενο: Άντζελα και Κώστας Μανούσος

Φωτογραφίες: Άντζελα και Κώστας

Αν δεν έχετε διαβάσει το δεύτερο μέρος Ισπανία - Μαρόκο πατήστε εδώ.

5 Οκτωβρίου. Βρισκόμαστε μόνο 25 χιλιόμετρα από το Γιβραλτάρ. Ξυπνήσαμε πολύ νωρίς, γιατί θέλαμε να φτάσουμε στον βράχο με την ανατολή του ήλιου. Ως γνωστόν, τα 6,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα του Γιβραλτάρ αποτελούν βρετανικό έδαφος από το 1713 και για αυτόν τον λόγο γίνεται ένας σύντομος συνοριακός έλεγχος.

Η δόμηση είναι πολύ πυκνή και παρ' όλ' αυτά είδαμε να αναγείρονται οικοδομές εκεί που υπήρχε λίγος ακόμα χώρος. Το 10% του εδάφους του Γιβραλτάρ έχει δημιουργηθεί από επιχωμάτωση της θάλασσας. Με το τελευταίο πρότζεκτ που σχεδιάζεται, θα προστεθούν 47,000 τετραγωνικά μέτρα.

Η θέα του φάρου με το χρυσαφένιο φως στον ορίζοντα μας αποζημίωσε, αλλά η επίσκεψη που θέλαμε να κάνουμε στην κορυφή του βράχου δεν πραγματοποιήθηκε. Η είσοδος των 19 ευρώ το άτομο ήταν υπερβολική για εμάς.

Η επόμενη στάση ήταν στη Ronda, όπου αρχικά θέλαμε να διανυκτερεύσουμε, αλλά που με μιας το μετανιώσαμε βλέποντας τις τιμές των ξενοδοχείων. Αρκεστήκαμε σε ένα πέρασμα για να δούμε την περίφημη γέφυρα και αυτό έγινε με ταλαιπωρία, λόγω του κόσμου που είχε συρρεύσει. Τα πολύ τουριστικά μέρη έχουν γίνει εφιάλτης για εμάς που προτιμούμε την ησυχία. Τι να κάνεις όμως; Δεν θέλει τρόπο… Θέλει κόπο… Κοντά στη γέφυρα δεν υπήρχε περίπτωση να παρκάρεις τη μοτοσυκλέτα. Μας το επισήμαναν άλλωστε, με το που πήγαμε να κάνουμε την κίνηση. Έτσι, φύγαμε και κατευθυνθήκαμε προς ένα σημείο θέασης, όπου με λίγο περπάτημα είχαμε την τέλεια εικόνα της γέφυρας.

Η γέφυρα έχει 105 μέτρα ύψος και ενώνει τις δύο πλευρές ενός φαραγγιού. Χτίστηκε το 1759 σε αντικατάσταση της προηγούμενης, η οποία λόγω κακοτεχνίας κατέρρευσε και σκότωσε 50 άτομα.

Συνεχίσαμε προς το Setenil de las Bodegas, που είναι ένα από τα Λευκά Χωριά της Ανδαλουσίας, στα οποία αναφερθήκαμε και στο προηγούμενο μέρος του ημερολογίου μας. Η εικόνα από άποψη τουρισμού ήταν η ίδια, αν όχι χειρότερη.

Αφήσαμε τη μοτοσυκλέτα σε ένα ύψωμα και κατηφορίσαμε για να δούμε από κοντά τα χαρακτηριστικά σπίτια, που είναι χτισμένα μέσα στον βράχο.

Σε κάποια σημεία, ο βράχος κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας δημιουργώντας στοές.

Όλες οι οικίες είχαν φυσικά γίνει μικρομάγαζα με τουριστικά είδη ή καφετέριες και εστιατόρια.

Ήταν πράγματι ένα αξιοθέατο που άξιζε μια επίσκεψη, αλλά αναχωρήσαμε το συντομότερο για να ξεφύγουμε από τις ορδές των τουριστών.

Οι επόμενες δύο διανυκτερεύσεις έγιναν στην μικρή πόλη Ardales, που την επιλέξαμε για την εγγύτητα στην πεζοπορική διαδρομή Caminito del Rey.

6 Οκτωβρίου. Η ημέρα ξεκίνησε με δοκιμή διάφορων τυριών. Στο διπλανό χωριό, το Teba, είχε ένα φεστιβάλ με τυριά της περιοχής.

Δεν τα χάνουμε αυτά και έτσι ξεκινήσαμε για να κάνουμε και εμείς τις δοκιμές μας. Διαλέξαμε ένα τυρί, πήραμε και ένα μέτρο μπαγκέτα και κάτσαμε και τα απολαύσαμε συνοδεία μιας παγωμένης μπύρας.

Τα εισιτήρια για το Caminito del Rey, τα πληρώσαμε με ένα «καπέλο». Αυτό, γιατί την προ προηγούμενη μέρα, όταν πλέον είχαμε αποφασίσει το που θα ήταν οι επόμενες διανυκτερεύσεις μας, δεν είχαν απομείνει εισιτήρια. Τουριστικά γραφεία προαγοράζουν τα εισιτήρια και τα πουλάνε στο κοινό με ξεναγό, που φυσικά ανεβάζει το κόστος κατακόρυφα. Τι χρειαζόμασταν τον ξεναγό στην πεζοπορία; Δεν τον χρειαζόμασταν, αλλά ήταν ο μόνος τρόπος για να μπούμε και να περπατήσουμε αυτό το εκπληκτικό μονοπάτι. Έτσι, αντί για 20 ευρώ τα δύο άτομα, σκάσαμε 70…

Το ραντεβού ήταν στις 15.30 στο χωριό El Chorro, όπου μας έγινε μια σύντομη ενημέρωση. Αναχωρήσαμε με πούλμαν για την βόρεια είσοδο του μονοπατιού, όπου μας έδωσαν να φορέσουμε προστατευτικά κράνη.

Λόγω του ότι δεν επιτρέπεται να κινούνται πολλά άτομα ταυτόχρονα στο μονοπάτι, κι επειδή είχαν πουληθεί παραπάνω εισιτήρια απ΄ότι θα έπρεπε, το γκρουπ μας καθυστερούσε περιμένοντας να αδειάσουν οι εξέδρες, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας.

Τι είναι όμως αυτό το «Μονοπάτι του βασιλιά» (Caminito del Rey).

Είναι ένα μονοπάτι 8 χιλιομέτρων στο σύνολο, από τα οποία τα 2,9 είναι πάνω σε εξέδρες, που είναι καρφωμένες μέσα στους βράχους. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1901, και φυσικά όχι για να απολαμβάνουν οι τουρίστες τη φοβερή θέα που προσφέρεται σε όλο το μήκος της διαδρομής. Έγινε για να μπορέσουν οι εργάτες του υδροηλεκτρικού φράγματος που κατασκευαζόταν, να κινηθούν για την κατασκευή και την συντήρησή του. Λένε, ότι ο βασιλιάς της Ισπανίας περπάτησε ένα κομμάτι της διαδρομής και για αυτό το ονόμασαν Caminito del Rey.

Ο διάδρομος έχει πλάτος ενός μέτρου και σε κάποια σημεία αιωρείται στα 100 μέτρα πάνω από τον γκρεμό. Η διαδρομή είναι μιας κατεύθυνσης και διαρκεί γύρω στις 3 ώρες.

Βγαίνοντας από το φαράγγι, είχαμε γύρω στο ένα χιλιόμετρο ποδαρόδρομο για να φτάσουμε στο σημείο όπου είχαμε παρκάρει τη μοτοσικλέτα.

Επιστρέψαμε στο κατάλυμα όντας πολύ χαρούμενοι και ευχαριστημένοι που μας είχαν χρεώσει τα 50 ευρώ παραπάνω, γιατί έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε την εκπληκτική αυτή διαδρομή…

7 Οκτωβρίου. Συνεχίζουμε την πορεία μας στην Ανδαλουσία, με μια στάση για καφέ στην όμορφη πόλη Antequera και στη συνέχεια για Γρανάδα, μια από τις ιστορικότερες και ομορφότερες πόλεις της Ισπανίας, στους πρόποδες της οροσειράς Sierra Nevada.

Η σημερινή μέρα ήταν η πρώτη μέρα που νιώσαμε ότι το φθινόπωρο είναι εδώ. Μέχρι χθες οι θερμοκρασίες ήταν καλοκαιρινές, όπως και ο εξοπλισμός μας.

Λίγο πριν φτάσουμε στο κατάλυμα σταματήσαμε σε δύο συνεργεία, για να ρωτήσουμε για αλλαγή λαδιών και φίλτρου. Στο πρώτο μάς είπανε 120 ευρώ και στην επίσημη αντιπροσωπεία 150 ευρώ. Muchas gracias, αλλά θα τα αλλάξουμε μόνοι μας…

Με κάποιες μικρές αγορές που είχαμε κάνει, οι βαλίτσες μας είχαν βαρύνει υπερβολικά και για αυτό σκεφτήκαμε τη λύση του να στείλουμε πακέτο ότι δε χρειαζόμασταν στο ταξίδι της επιστροφής. Κατεβήκαμε στην πόλη για να βρούμε εταιρεία κούριερ. Το πρώτο ήταν ένα γραφείο της DHL, το οποίο μας ζήτησε 189 ευρώ (!) για πακέτο ως 5 κιλά. Ψάχνοντας στο ίντερνετ, βρήκαμε μια άλλη λύση, πάλι με DHL, αλλά χρησιμοποιώντας σημεία παράδοσης σε συνεργαζόμενα μαγαζιά. Εκεί είχαμε καλύτερη τύχη. Η καλή κυρία του βιβλιοπωλείου στο οποίο καταλήξαμε, μας βοήθησε πολύ και η τιμή ήταν 53 ευρώ για πακέτο ως 10 κιλά.

Ένας από τους λόγους που θέλαμε να έρθουμε στη Γρανάδα, ήταν και το μυθικό παλάτι Alhambra. Με την προηγούμενο εμπειρία μας στην Cordoba, όπου είχαμε αγοράσει τα εισιτήρια την προηγούμενη μέρα, μπήκαμε στην ιστοσελίδα του μουσείου, με την πίστη ότι θα βρίσκαμε δύο εισιτήρια. Ότι περιγράψαμε για το Caminito del Rey, ίσχυε κι εδώ. Τα γραφεία είχαν καπαρώσει τα εισιτήρια και πουλούσαν την είσοδο με ξενάγηση από 85 ευρώ το άτομο, ενώ η είσοδος είχε 23 ευρώ. Η οικοδέσποινα μας πρότεινε να προσπαθήσουμε να αγοράσουμε τα εισιτήρια στις 12 η ώρα τα μεσάνυχτα, γιατί εκείνη την ώρα ξαναβγαίνουν στην αγορά τα αδιάθετα εισιτήρια. Έτσι, κάτσαμε ξύπνιοι μέχρι τις 00.30 και με μεγάλη δυσκολία μπορέσαμε να έχουμε πρόσβαση στη σελίδα του μουσείου, αφού το μήνυμα «Ο σέρβερ δεν είναι διαθέσιμος», επέμενε να εμφανίζεται. Τζάμπα κόπος, γιατί τελικά δεν υπήρχαν διαθέσιμα, παρά μόνο στις 6 Νοεμβρίου! Πάντως, ένα ζευγαράκι που συναντήσαμε την επόμενη μέρα έξω από το παλάτι, στάθηκε πιο τυχερό, γιατί στις 00.45 μπόρεσαν τελικά να βρούνε δύο εισιτήρια. Προφανώς, είναι κοινό μυστικό για τους ντόπιους, το οποίο το μοιράζονται με τους τουρίστες.

8 Οκτωβρίου. Αφού δεν είχαμε την τύχη να βρούμε εισιτήρια για το παλάτι, φύγαμε για να επισκεφτούμε την παλιά αραβική συνοικία Albaicin, που βρίσκεται σε έναν λόφο που βλέπει προς το παλάτι. Τα στενά δρομάκια και η Ισπανό-αραβική αρχιτεκτονική είναι αυτό που χαρακτηρίζει τη συνοικία.

Από εδώ είχαμε το παλάτι στο πιάτο και παρηγορηθήκαμε με αυτό.

Έξω από τα σπίτια βλέπαμε ζωγραφιστά πλακάκια με την λέξη “Carmen”. Υποθέσαμε ότι εκεί ζει η Carmen τάδε, ή η Carmen δείνα. Τελικά, carmenes είναι τα παραδοσιακά σπίτια της περιοχής…

Το Εμιράτο της Γρανάδας ήταν η τελευταία αραβική πόλη στην Ισπανία. Το 1492 κατακτήθηκε από τους Ισπανούς μονάρχες κι έτσι τελείωσε η αραβική κατάκτηση της Ιβηρικής, μετά από περίπου 780 χρόνια.

Δίπλα από το Albaicin βρίσκεται το Sacromonte, η συνοικία των Τσιγγάνων. Τον 15^ο αιώνα, όταν εκδιώχθηκαν οι τελευταίοι Άραβες και Εβραίοι, οι συνοικίες τους έμειναν άδειες.

Τότε δόθηκε άδεια σε ομάδες Ρομά από όλη την Ευρώπη να κατοικήσουν την περιοχή. Οι Τσιγγάνοι έσκαψαν τα σπίτια στους βράχους του λόφου. Σήμερα, πραγματοποιούνται παραστάσεις φλαμένκο σε κάποιες από αυτές τις σπηλιές.

9 Οκτωβρίου. Από προχθές ο ρουχισμός μας είναι μόνιμα χειμωνιάτικος, αφού αναχωρώντας από το κατάλυμα το θερμόμετρο έδειχνε 13 βαθμούς και λίγο αργότερα ως 20.

Είχαμε υπ΄όψη μας ένα χωριό, το Guadix, που απ΄ότι λέγεται είναι ο μεγαλύτερος τρωγλοδυτικός οικισμός της Ευρώπης, με 2,000 οικίες, που κατοικούνται ως σήμερα.

Η ιστορία των υπόσκαφων σπιτιών ξεκινά μετά το 1492, όταν Άραβες που εκδιώχθηκαν κατέφυγαν στην πόλη και μην έχοντας που να μείνουν, έσκαψαν στους μαλακούς βράχους.

Μια γιαγιά που στεκόταν έξω από το σπίτι της, μας είπε ότι χρονολογούνταν από την εποχή των Αράβων. Τα σπίτια είναι πολύ καλά συντηρημένα, είναι οικολογικά και πολύ δροσερά το καλοκαίρι.

Σταθήκαμε ψηλά σε ένα σημείο θέασης (τα λεγόμενα mirador στα ισπανικά), για να παρατηρήσουμε τα σπιτάκια, που οι καμινάδες τους ήταν λες και ξεφύτρωναν μέσα από τη γη. Κανονικό στρουμφοχωριό!

Το πρόγραμμα ήταν να επισκεφτούμε το Τολέδο και τη Μαδρίτη, αλλά βλέποντας τις τιμές των καταλυμάτων απορρίψαμε αυτό το σχέδιο.

Συνεχίσαμε με κατεύθυνση την περιοχή La Mancha,που είναι γνωστή για τους ανεμόμυλους και φυσικά τον Δον Κιχώτη. Εκεί εμπνεύστηκε ο Θερβάντες κι έγραψε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου.

Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει, ο αέρας δυνάμωνε πολύ και μετά από λίγο πιάνει και μια δυνατή βροχή. Μη βρίσκοντας πουθενά να καλυφθούμε, αναγκαστήκαμε να συνεχίσουμε την πορεία μας αργά και σταθερά πίσω από ένα φορτηγό, που έκοβε κατά πολύ την ένταση του ανέμου.

Με τα πολλά φτάσαμε στο σημείο ενδιαφέροντος μας, που ήταν οι ανεμόμυλοι της Consuegra. Είναι μια σειρά από 12 ανεμόμυλους, πάνω σε έναν λόφο, που έχουν αναστηλωθεί και αποτελούν σημείο τουριστικό. Κάποιοι χρονολογούνται από τον 16^ο αιώνα. Ο δυνατός άνεμος δεν έλεγε να κόψει και έτσι κάναμε τρέχοντας έναν γύρο στους ανεμόμυλους, βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και κατεβήκαμε στο ξενοδοχείο.

Το να βρεις κάτι να φας, δεν είναι πάντα εύκολο. Στο εστιατόριο του ξενοδοχείου σέρβιραν τελικά μόνο μπύρα. Ψάχνοντας στο Google βρήκαμε κάποια μαγαζιά που άνοιγαν πολύ αργότερα και κάποια άλλα που ήταν πολύ πάνω από το budget μας. Έτσι καταλήξαμε στη λύση του κεμπάπ. Τέτοια μαγαζιά, κατά κανόνα μεταναστών, υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες ή μικρές πόλεις και σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Το συγκεκριμένο δεν είχε και πολύ υψηλά στάνταρ, αλλά σε ένα ταξίδι αναγκάζεσαι να κάνεις και υποχωρήσεις.

Είναι 10 Οκτωβρίου και η θερμοκρασία έχει πέσει στους 11 βαθμούς. Δηλαδή σε επίπεδα χειμώνα για εμάς. Αναχωρήσαμε για την Valencia κάνοντας στάση ανά μια περίπου ώρα για να ζεσταθούμε.

Στον δρόμο συναντήσαμε τον Δον Κιχώτη, ο οποίος δέχτηκε να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες μαζί…

Φτάνοντας στο ξενοδοχείο στη Valencia, ψάξαμε για ενοικιάσεις ποδηλάτων. Βρήκαμε μια εταιρεία που ενοικίαζε ποδήλατα και σου έδινε και μια εφαρμογή με audio guide. Αποφασίσαμε να αφιερώσουμε την αυριανή μας ημέρα γνωρίζοντας την πόλη με τα ποδήλατα.

11 Οκτωβρίου. Κατεβήκαμε στο κέντρο με το λεωφορείο και πήγαμε αμέσως στις ενοικιάσεις, όπου πήραμε τα ποδήλατά μας και ξεκινήσαμε ακολουθώντας τα σημεία του ηλεκτρονικού ξεναγού.

Η Valencia προσφέρεται για ποδήλατο, μιας και έχει ένα εκτεταμένο δίκτυο ποδηλατόδρομων και είναι και επίπεδη.

Η Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών βρίσκεται γύρω στα 5 χιλιόμετρα από το κέντρο. Είναι ένα πολιτιστικό και επιστημονικό συγκρότημα, που σχεδιάστηκε από τους Santiago Calatrava και Félix Candela. Το πρώτο κτήριο εγκαινιάστηκε το 1998 και το πιο πρόσφατο το 2009.

Στην Ελλάδα έχουμε πλέον κακιά πείρα από τα έργα του γνωστού αρχιτέκτονα Calatrava. (Να θυμηθούμε τα προβλήματα στη στέγη του ΟΑΚΑ και το εγχειρίδιο χρήσης που ψάχναμε…)

Την ίδια μοίρα έχουν και τα έργα του στην Ισπανία, στη Βενετία, στη Νέα Υόρκη, στη Σουηδία κλπ κλπ…Στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών και σε ένα από τα κτήρια του συγκροτήματος, το Palau de les Arts Reina Sofía (της όπερας), άρχισε να διαλύεται η στέγη οκτώ χρόνια μετά την κατασκευή του. Αυτό έχει προκαλέσει δικαστική διαμάχη μεταξύ του αρχιτέκτονα και των τοπικών αρχών. Εκτός αυτού υπάρχει έντονη συζήτηση για το κόστος όλου του εγχειρήματος, που συνολικά στοίχισε ένα δισεκατομμύριο ευρώ, συν τις επισκευές που χρειάζονται λόγω των κακοτεχνιών.

Όπως και να έχει, εμείς θαυμάσαμε τα λευκά φουτουριστικά κτήρια, που περιβάλλονται από νερό και διαδρόμους, τους οποίους μπορείς να διασχίσεις και με το ποδήλατο σου.

Η είσοδος στο πάρκο είναι δωρεάν, εκτός τις εισόδους στα μουσεία.

Ευτυχώς, η μέρα ήταν ηλιόλουστη, με καλή θερμοκρασία και συνεχίζοντας βρήκαμε πολλούς να λιάζονται στην αμμουδερή παραλία και άλλους να κολυμπούν.

Η Valencia μας άρεσε πολύ και σε σύγκριση με τη Βαρκελώνη, που ήταν ο επόμενος προορισμός, δεν είναι υπέρ τουριστική.

18 ημέρες μετά την αναχώρησή μας, μια φονική πλημμύρα σάρωσε την πόλη, με απολογισμό 232 νεκρούς και 3 αγνοούμενους. Όλοι θυμόμαστε τις εικόνες από την καταστροφή και τη μετέπειτα προσέλευση χιλιάδων εθελοντών, που θέλησαν να βοηθήσουν στον καθαρισμό και στην αποκατάσταση.

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα μπορούν να θέσουν τη ζωή μας σε κίνδυνο, πόσο μάλλον εμάς τους μοτοσικλετιστές. Για αυτόν τον λόγο ήμασταν ιδιαίτερα προσεκτικοί και ενημερωνόμαστε καθημερινά για τις καιρικές συνθήκες, ώστε να αποφεύγουμε περιοχές όπου έδινε βροχές πάνω από κάποια επίπεδα. Κατά την επιστροφή μας, στο συγκεκριμένο ταξίδι, αλλάξαμε δρομολόγιο και αντί να μπούμε από την Κροατία, Βοσνία κλπ, τραβήξαμε ευθεία προς Σερβία, για να αποφύγουμε τις καταιγίδες που εκδηλώθηκαν σε αυτές τις χώρες.

12 Οκτωβρίου. Θέλοντας να αποφύγουμε το πρωινό κρύο, καθυστερήσαμε να φύγουμε για Βαρκελώνη. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος και το ψιλόβροχο δεν άργησε να έρθει.

Γνωρίζαμε ότι η Βαρκελώνη δεν είναι μια πόλη όπου μπορείς να είσαι χαλαρός όσον αφορά τις κλοπές. Αυτό μας το είχαν μεταφέρει κι όλοι όσοι είχαμε γνωρίσει κατά την διάρκεια του ταξιδιού μας, με προσωπικά παθήματα. Το ξενοδοχείο που κλείσαμε είχε δικό του πάρκινγκ και αυτό ήταν προϋπόθεση για εμάς, κι ας ήταν πιο μακριά από το κέντρο της πόλης.

Γενικά, οι τιμές των ξενοδοχείων ήταν πολύ ανεβασμένες και το ξενοδοχείο στη Βαρκελώνη ήταν το ακριβότερο όλου του ταξιδιού.

Έτσι, μπήκαμε στο λεωφορείο, που είχε 2,55 ευρώ για μια διαδρομή και τραβήξαμε κατά το κέντρο της πόλης.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρήσαμε ήταν φυσικά η πολυκοσμία και λίγο παρακάτω έναν κάτοικο με πλακάτ διαμαρτυρίας:

«Τουρίστες, σας κλέβουν προκαλώντας τη χειρότερη πολιτιστική καταστροφή της ανθρωπότητας. Η Βαρκελώνη που οι τουρίστες ήρθαν να γνωρίσουν, δεν υπάρχει πια και οι κάτοικοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις οικίες τους. Tourists, go home!”

Τι να πούμε; Ότι δεν έχει δίκιο; Τα ζούμε κι εμείς με την κατάσταση στις τουριστικές περιοχές της χώρας μας.

Συνεχίσαμε με χαλαρή βόλτα στη λεωφόρο La Rambla, στον Καθεδρικό Ναό της Βαρκελώνης και στο ρωμαϊκό ιερό του Αύγουστου, που είναι ενσωματωμένο σε μεταγενέστερα κτίρια και αξίζει να το επισκεφθείτε.

13 Οκτωβρίου. Το πρωινό είναι αφιερωμένο στα έργα του Gaudi, δηλαδή την Sagrada Familia, το La Pedrera (ή Casa Milà), το Μέγαρο Güell και το Casa Batlló.

Μπήκαμε στο μετρό με πρώτο προορισμό την Sagrada Familia. Όταν ανεβήκαμε με την κυλιόμενη σκάλα από τον υπόγειο σταθμό και φανερώθηκε μπροστά μας αυτό το θαύμα της αρχιτεκτονικής, μείναμε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, γιατί η εκκλησία ορθώνεται ξαφνικά μπροστά σου με τα επιβλητικά 172 μέτρα της και τη μοναδική διακόσμηση.

Το 1883 ανέλαβε το έργο ο αρχιτέκτονας Antonio Gaudi, αλλά δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει παρά μόνο στο 25 %, αφού πέθανε το 1926. Βασιζόμενοι στα σχέδιά του, το έργο προχωράει με διακοπές και αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2026, 100 χρόνια μετά τον θάνατο του Gaudi.

Προχωρήσαμε προς ένα μικρό παρκάκι, ώστε να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη του μνημείου. Με πολύ υπομονή, μπορέσαμε να βρούμε λίγο χώρο ανάμεσα στους τουρίστες, για να το θαυμάσουμε και για να βγάλουμε φωτογραφίες. Τρία εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται το μνημείο ετησίως.

Λίγο πιο πέρα, κάτοικοι της πόλης έπαιζαν το αγαπημένο ομαδικό παιχνίδι των Καταλανών, το bitlles, όπου οι παίκτες προσπαθούν, πετώντας ένα ξύλο σε σχήμα μπουκαλιού, να ρίξουν 6 κορίνες, που είναι τοποθετημένες σε απόσταση 11,5 μέτρων.

Καθώς περπατάγαμε σε ένα ακόμη πολύβουο τουριστικό στενό της Βαρκελώνης, στην οδό Carrer de les Ramelleres, στον αριθμό 7, είδαμε ότι υπάρχει ένα μικρό ξύλινο παραθυράκι, σαν φινιστρίνι.

Αυτό το διακριτικό "φινιστρίνι" ήταν κάποτε η είσοδος για την ανώνυμη απόθεση δωρεών στην εκκλησία, συμπεριλαμβανομένων ανεπιθύμητων βρεφών. 

Ο Οίκος του Ελέους όπου κατέληγαν οι ανώνυμες "δωρεές" ήταν ενεργός από το 1853 έως το 1931.

Όπως πολλά άλλα ορφανοτροφεία και μοναστήρια εκείνης της εποχής, το "φινιστρίνι" ήταν κοινό χαρακτηριστικό που επέτρεπε στους άπορους να τοποθετούν τα μωρά τους πάνω στη περιστρεφόμενη πλατφόρμα που υπάρχει από την μέσα μεριά του τοίχους.

Συνεχίσαμε τη βόλτα, ώσπου φτάσαμε στην παραλία της πόλης και συγκεκριμένα στο μνημείο του Κολόμβου και στην Rambla de Mar.

Η εντυπώσεις μας από τη Βαρκελώνη ήταν ανάμεικτες. Αυτό που κατά την γνώμη μας κάνει τη Βαρκελώνη μοναδική, είναι η αρχιτεκτονική της. Εναλλακτικά, θα προτείναμε τη Valencia, αφού δεν υστερεί σε τίποτα.

Η 14η Οκτωβρίου θα ήταν η τελευταία μας ημέρα στην Ισπανία και ουσιαστικά το τέλος του ταξιδιού μας. Έχουμε αποφασίσει η επιστροφή στην Ελλάδα να γίνει οδικώς και όχι με καράβι.

Αναχωρήσαμε από τη Βαρκελώνη με επόμενη διανυκτέρευση έξω από την Arles της Γαλλίας. Οι ουρές στον αυτοκινητόδρομο που οδηγούσαν προς την πόλη της Βαρκελώνης ήταν ατελείωτες. Κάτι σαν τον Κηφισό εν ώρα κίνησης, αλλά επί δέκα.

Φτάνοντας στα Ισπανό - Γαλλικά σύνορα, στην πόλη Le Perthus, από την πλευρά της Ισπανίας, είδαμε άπειρα μαγαζιά που πουλούσαν καπνικά προϊόντα, αλκοολούχα ποτά, ενδύματα και καλλυντικά. Η πόλη κατακλύζεται κυρίως από Γάλλους, που βρίσκουν πολύ πιο χαμηλές τιμές.

Συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στην πόλη Fitou, οδηγώντας δίπλα σε μια λιμνοθάλασσα. Κάτσαμε και φάγαμε σε ένα μικρό εστιατόριο, απολαμβάνοντας το φημισμένο κόκκινο κρασί της περιοχής.

Το ψιλόβροχο μας συνόδεψε μέχρι που φτάσαμε στο ξενοδοχείο και δεν έλειπαν τα ατυχήματα στον δρόμο.

15 Οκτωβρίου. Σήμερα η ημέρα έχει άρωμα κοσμοπολίτικο. Φτάσαμε Saint - Tropez και είχαμε την φαεινή ιδέα να κάτσουμε στο λιμάνι για καφέ. Βγάζουμε τα κράνη, γάντια, μπουφάν, στρογγυλοκαθόμαστε σε μια καφετέρια και (ευτυχώς) πιάνουμε τον κατάλογο στα χέρια μας. Καπουτσίνο 11 ευρώ! Κόκα-κόλα 11 ευρώ!! Την ώρα που ερχόταν η χαμογελαστή σερβιτόρα για να μας πάρει παραγγελία, σηκωνόμαστε σαν να μας είχαν βάλει ελατήρια στο κάθισμα και πετάμε μια δικαιολογία, ότι πρέπει να φύγουμε! Κάνουμε ένα γύρω και κατευθυνόμαστε σε ένα μαγαζί εκτός παραλιακής ζώνης, όπου την γλυτώσαμε πάμφθηνα. Μόνο 6 ευρώ ο καφές…

Συνεχίσαμε τη διαδρομή στην Κυανή Ακτή, περνώντας από Cannes, Nice και Monaco.

Το πέρασμα από Monaco είναι από μόνο του μια εμπειρία. Είναι χτισμένο στις πλαγιές ενός βουνού, σε μια λωρίδα γης. Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στον κόσμο, με αποτέλεσμα η δόμηση να είναι τόσο πυκνή, που κάθε σπιθαμή γης είναι κατειλημμένη από κτήρια. Εξ’ αιτίας αυτού, η αρχιτεκτονική της πόλης αναπτύσσεται κατά ύψος, με κτήρια που φτάνουν τα 170 μέτρα.

Πάνω στις ταράτσες πολυκατοικιών λίγων ορόφων υπήρχαν πάρκινγκ αυτοκινήτων. Μια ωραία λύση που έχει επιβληθεί λόγω περιορισμένου χώρου, και που έχει μπορέσει να πραγματοποιηθεί λόγω του κατηφορικού εδάφους.

Όπως και στο Γιβραλτάρ, έχουν γίνει επιχωματώσεις στη θάλασσα, για να επεκταθεί η πόλη.

Η οδήγηση γίνεται σε στενούς δρόμους, πολύ ανηφορικούς, με απότομες κλειστές στροφές. Η κίνηση είναι πυκνή, με τροχονόμους σε πολλά σημεία και πουθενά να παρκάρεις. Με λίγα λόγια, δε σταθήκαμε πουθενά, ούτε για δύο λεπτά. Κάναμε ένα γύρο με τη μοτοσυκλέτα, αιχμαλωτίζοντας κάποιες εικόνες με τη βιντεοκάμερα.

Τα πολυτελή αυτοκίνητα κατακλύζουν την πόλη, αλλά οδηγώντας από και προς το Monaco, τα περισσότερα οχήματα που κυκλοφορούσαν ήταν μοτοσυκλέτες, κυρίως τρίκυκλες.

Συνεχίσαμε τον δρόμο μας για το ξενοδοχείο που είχαμε βρει σε ένα όμορφο χωριό που λέγεται Roquebrune-Cap-Martin, λίγο μετά το Monaco, πριν τα Γάλλο-Ιταλικά σύνορα.

16 Οκτωβρίου. Κοιτάζοντας το δελτίο καιρού την προηγούμενη μέρα, έδινε βροχές στις περιοχές στις οποίες θα κινούμασταν. Έτσι, ξεκινήσαμε πολύ πρωί, ελπίζοντας να προλάβουμε να φύγουμε από το επίκεντρο και να μπορέσουμε να κάνουμε κάποια χιλιόμετρα.

Το ψιλόβροχο ξεκίνησε νωρίς, αλλά προχωρώντας εντάθηκε και παρ΄όλο που φορούσαμε τα αδιάβροχα, μετά από δύο ώρες οδήγησης και 140 χιλιόμετρα είχαμε γίνει μούσκεμα. Κάτσαμε κάτω από ένα υπόστεγο και ψάξαμε να βρούμε το πλησιέστερο ξενοδοχείο για να τακτοποιηθούμε και το κυριότερο, να στεγνώσουμε όσο μπορούσαμε τα ρούχα μας.

Το ξενοδοχείο που βρήκαμε είχε και εστιατόριο με ωραία ιταλικά φαγητά και γλυκά και καλό κρασί. Έτσι δε χρειάστηκε να το κουνήσουμε, αφού η βροχή δε σταμάτησε καθ΄όλη την διάρκεια της μέρας. Ουδέν κακόν, αμιγές καλού!

17 Οκτωβρίου. Αναχωρήσαμε πριν φέξει, γιατί και σήμερα η πρόγνωση έδινε βροχές. Ο σχεδιασμός της διαδρομής ήταν σαν ένας χορός αποφυγής της βροχής.

Τελικά, καταφέραμε να διανύσουμε 520 χιλιόμετρα χωρίς να μουσκέψουμε. Φτάσαμε σε μια όμορφη πόλη εντός Ιταλίας, την Palmanova.

Η πόλη έχει το δικό της Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, που είναι το φρούριό της σε σχήμα αστεριού.

Λόγω της θέσης της, βολεύει όταν ταξιδεύεις οδικώς από και προς Ιταλία. Την προτείνουμε και είναι πολύ πιθανό να την επιλέξουμε σε κάποια από τα επόμενα ταξίδια μας στην περιοχή.

18 Οκτωβρίου. Πρωινή αναχώρηση και πάλι. Όσο προχωράμε ανατολικά, αφήνουμε πίσω μας τις βροχές. Περάσαμε τη Σλοβενία και μπήκαμε σε μια μικρή, φιλόξενη πόλη της Κροατίας, την Pleternica, όπου οι οικοδεσπότες του καταλύματος μας καλοδέχθηκαν και μας έκαναν δώρο ένα τοπικό, σπιτικό ποτό.

Οι καμινάδες έχουν ανάψει στην πόλη, αφού η θερμοκρασία το βράδι πέφτει στους 5 βαθμούς.

19 Οκτωβρίου. Σήμερα χασομερήσαμε λίγο το πρωί, για να προλάβει να ανέβει λίγο η θερμοκρασία. Παρ΄όλα αυτά χρειάστηκε να φορέσαμε και τα ισοθερμικά μας κάτω από τις κορντούρες μας.

Κάναμε μια στάση για καφέ στην όμορφη πόλη Nasice, όπου ο ήλιος έλαμπε.

Πίνοντας τον καφέ μας, σκεφτήκαμε ότι δεν θα ήταν άσχημα να κεραστούμε ένα spa στην επόμενη διανυκτέρευση, που θα ήταν κάπου μέσα στη Σερβία. Τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα είχαμε κάνει! Βρήκαμε ένα ωραίο κατάλυμα σε μια ήσυχη τοποθεσία έξω από το Novi Sad και κλείσαμε ώρα για μασάζ και για σάουνα.

Το κατάλυμα βρίσκεται στις όχθες του Δούναβη και δίπλα υπάρχει ένα εστιατόριο με ωραία κουζίνα, πολύ ωραίο κρασί και θέα στον ποταμό.

20 Οκτωβρίου. Βάλαμε πορεία για το Nis της Σερβίας. Αυτή τη διαδρομή την έχουμε κάνει τόσες φορές και πριν γίνει η Εθνική Οδός και μετά. Μας φαίνονται ατελείωτα τα χιλιόμετρα, αλλά πάντα προσπαθούμε να τα διασκεδάσουμε.

21 Οκτωβρίου. Από το Nis πήραμε τον επαρχιακό ως τα σύνορα των Σκοπίων και από εκεί ως τη Λάρισα, όπου κάναμε την επόμενη διανυκτέρευση, πιάσαμε την Εθνική Οδό. Λίγο ακόμα και φτάσαμε…

22 Οκτωβρίου. Τελευταία χιλιόμετρα σήμερα. Φτάσαμε αισίως Καλαμάτα αργά το απόγευμα και όπως σε κάθε επιστροφή, κεραστήκαμε παραδοσιακά το σουβλάκι του Νικήτα!

Απολογισμός: Ένα καταπληκτικό ταξίδι 52 ημερών και 15,000 χιλιομέτρων, που μας γέμισε εικόνες, γέλιο, όμορφες εμπειρίες, γνώση και χιλιάδες φωτογραφίες. Το Tracer αξιόπιστο, μας πήγε και μας έφερε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα.

Και εις άλλα με υγεία!