Ισπανία - Πορτογαλία - Μαρόκο. Μέρος 1ο Ισπανία - Πορτογαλία (+ Βίντεο)

 

Κείμενο: Κώστας και Άντζελα

Φωτογραφίες: Κώστας και Άντζελα

Ένα ακόμα υπέροχο ταξίδι από αυτά που είχαμε ονειρευτεί ολοκληρώθηκε. Ήταν επί των ημερών του κορονοϊού, που για να περάσουμε την ώρα μας ανοίξαμε τον χάρτη και κάτσαμε και σχεδιάσαμε κάποια μακρινά ταξίδια που θα θέλαμε να κάνουμε με τη μοτοσικλέτα μας. Η Ρωσία (Αγία Πετρούπολη ως τα Ουράλια)-Γεωργία-Τουρκία πραγματοποιήθηκε το 2023. Τα λεγόμενα «-σταν», τα έχουμε θέσει ως στόχο για το ταξίδι του 2026 και για το επόμενο...βλέπουμε...

Αρχίσαμε τον σχεδιασμό και τη μελέτη περίπου τέσσερις μήνες πριν αναχωρήσουμε και είμαστε σίγουροι ότι πολλοί από εσάς θα συμφωνήσετε, ότι η προετοιμασία ενός ταξιδιού είναι μια διαδικασία που την απολαμβάνεις, όπως και το ίδιο το ταξίδι.

Για εμάς, σχεδιασμός σημαίνει να βάλουμε στον ψηφιακό μας χάρτη όλα εκείνα τα μέρη που θα θέλαμε να επισκεφτούμε, ώστε να δημιουργηθεί ένα γενικό δρομολόγιο, χωρίς αυτό να είναι απόλυτα δεσμευτικό.

Το δεσμευτικό ήταν τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια που είχαμε κλείσει αρκετά νωρίς, αφού καταλήξαμε ότι η καλύτερη λύση θα ήταν να πάρουμε το καράβι από Ηγουμενίτσα για Μπρίντιζι και κατόπιν από Τσιβιταβέκια για Βαρκελώνη.

Επιλέξαμε να φύγουμε αρχές Σεπτεμβρίου, ώστε να αποφύγουμε την πολύ ζέστη στο Μαρόκο και στη νότια Ισπανία.

Ετοιμάζοντας τα μπαγκάζια μας για το ταξίδι προβληματιζόμασταν πολύ σε σχέση με τον ρουχισμό. Χρειαζόμαστε και καλοκαιρινά και φθινοπωρινά ρούχα, αφού υπολογίζουμε ότι η επιστροφή μας στην Ελλάδα θα είναι προς το τέλος του Οκτώβρη.

Ο χώρος που έχουμε στη μηχανή είναι πολύ συγκεκριμένος. 66 λίτρα στις πλαϊνές, 40 λίτρα στους σάκους που μπαίνουν από πάνω, 36 λίτρα στο top case και ότι χωρέσει στο tank bag. Πάντως, η αλήθεια είναι πως με τη μηχανή, είτε ταξιδέψεις για 7 μέρες είτε για 107, ο ρουχισμός που θα πάρεις είναι ο ίδιος όσον αφορά την ποσότητα. 

Αναχώρηση από Καλαμάτα και το κοντέρ γράφει 90.000 χιλιόμετρα

Όλα ήταν έτοιμα και η πρώτη μιζιά έπεσε την 1η Σεπτεμβρίου, για την πρώτη διανυκτέρευση στο Μεσολόγγι.

Τουρλίδα Μεσολογγίου

Είναι 2 Σεπτεμβρίου και ξεκινάμε νωρίς για Ηγουμενίτσα. Κάνουμε το τσεκ-ιν, περνάμε τον έλεγχο και φεύγουμε στην ώρα μας στις 14.00 για το Μπρίντιζι. Το πλοίο είναι εγκαταλειμμένο και εύχεσαι μη και χρειαστεί να πας τουαλέτα… Ευτυχώς, οι ώρες δεν είναι πολλές και στις 20.30 τοπική έχουμε βγει και κατευθυνόμαστε προς την πανσιόν, έξω από το Μπάρι.

Η εικόνα "μιλάει" από μόνη της

Στις 3 Σεπτεμβρίου είμαστε εντός Ιταλίας και ταξιδεύουμε προς το λιμάνι Τσιβιταβέκια, 80 χλμ. έξω από τη Ρώμη.

Η διαδρομή που έχουμε επιλέξει περιλαμβάνει κάποια σημεία που θέλουμε να επισκεφτούμε, ώστε να έχει κάποιο ενδιαφέρον. Ένα από αυτά είναι ένα «χωριό φάντασμα», το Apice Vecchio, το οποίο οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το 1962, μετά από έναν μεγάλο σεισμό. Τώρα στέκει όπως ακριβώς το άφησαν, σαν ένα μουσείο, το  οποίο μας υπενθυμίζει πως ήταν μια κωμόπολη πριν 60 χρόνια.

Apice Vecchio

Απέναντι από την εκκλησία του χωριού έχει γίνει ένα εστιατόριο και ένα AirBnb που υποδέχεται τους επισκέπτες. Και αυτή ίσως να είναι η δεύτερη ευκαιρία που χρειαζόταν το χωριό, ώστε να ζωντανέψει και να πάρει ζωή, με μια άλλη μορφή αυτή τη φορά, αυτή της τουριστικής προσέγγισης. 

Συνεχίζουμε για ένα πανέμορφο μέρος, το Isola del Liri, που σημαίνει «το νησί του ποταμού Λίρι». Είναι μια μικρή πόλη, που όπως λέει και το όνομα, το κέντρο της είναι χτισμένο σε ένα μικρό νησάκι που δημιουργείται εκεί που διακλαδώνεται ο ποταμός Λίρι. Μέσα στο κέντρο υπάρχει και ένας καταρράκτης 30 μέτρων που χύνεται μέσα στο ποτάμι.

Isola del Liri

Η θερμοκρασία είναι πάνω από 30 βαθμούς και η στάση σε αυτό το παραδεισένιο μέρος είναι ευπρόσδεκτη. Εκεί που πίναμε το καφεδάκι μας, ήρθε ένα μήνυμα από την Grimaldi, που μας ενημέρωνε για μια καθυστέρηση μιάμισης ώρας, δηλαδή στις 23.59 αντί για 22.30. Αυτό μας έδινε την ευκαιρία να περιδιαβούμε λίγο την πόλη και να καθυστερήσουμε την αναχώρηση.

Εν τέλει, φτάσαμε στο λιμάνι στις 22:00, αλλά ο απόπλους έγινε στη 01:00, με αρκετή ταλαιπωρία και πολυκοσμία. Οι μοτοσυκλέτες που φεύγανε με προορισμό τη Βαρκελώνη ήταν πολλές και πολλών εθνικοτήτων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας ταλαιπωρεί η Grimaldi. Είναι συνήθης, όπως έχω καταλάβει, πρακτική, που τα τελευταία χρόνια ακολουθούν και οι ελληνικές (όσες έχουν απομείνει) ακτοπλοϊκές.

Με τα πολλά, μπήκαμε στην καμπίνα μας και πέσαμε για ξεκούραση.

4 Σεπτεμβρίου. Δεν είμαστε οι τύποι που απολαμβάνουν τα ταξίδια με το καράβι και το ταξίδι από Τσιβιταβέκια για Βαρκελώνη (βάλε και την τρίωρη καθυστέρηση) διήρκησε περίπου 21 ώρες. Από το λιμάνι βγήκαμε στις 20:30 και αμέσως νιώσαμε τη μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Από ντάλα καλοκαίρι στην Ιταλία, βγήκαμε στο φθινόπωρο της Ισπανίας με 16 βαθμούς. Κι από πάνω έπιασε και βροχή.

Το κατάλυμα που είχαμε κλείσει στην πόλη Λέριδα απείχε δύο ώρες δρόμο από τη Βαρκελώνη και το άγχος μας ήταν ότι η ρεσεψιόν δεν ήταν 24ωρη. Είχαμε ήδη ενημερώσει ότι το πλοίο είχε καθυστέρηση και ευτυχώς μας περίμεναν. Από εδώ και πέρα δεν είχαμε κλείσει ξενοδοχεία. Θα τα κλείναμε ή από την προηγούμενη ή την ίδια μέρα. Χαλαρά και όπως μας έβγαινε το πρόγραμμα.

Εδώ τελείωσε η πρώτη φάση του ταξιδιού, που έχει να κάνει με την άφιξή μας στην Ιβηρική Χερσόνησο και από αύριο μπαίναμε πλέον στη δεύτερη φάση, που αφορά και στον γενικότερο τίτλο του ταξιδιού μας, που είναι Ισπανία - Πορτογαλία - Μαρόκο.

Στις 5 Σεπτεμβρίου αναχωρούμε από Λέριδα για Σαραγόσα. Για μια απόσταση 160 χιλιομέτρων, σταματήσαμε δύο φορές για να προσθέσουμε ρούχα. Φτάνοντας στη Σαραγόσα στη μια η ώρα το μεσημέρι, το θερμόμετρο δείχνει 19 βαθμούς.

Παραγγείλαμε δύο καφέδες και δύο μικρά σαντουιτσάκια, πολύ περιποιημένα, και απορήσαμε με τον λογαριασμό. 4,40 ευρώ;;; Αυτά είναι! Σου έρχεται και μια τσαντίλα, όταν αναλογίζεσαι πόσο θα τα πλήρωνες στην Ελλάδα! Στην Ισπανία προσφέρουν τέτοια σνακ σε πολλές καφετέριες και οι τιμές φτάνουν το πολύ στα 7 ευρώ για δύο καφέδες και δύο μικρά σάντουιτς.

Πόσο λέτε να πληρώναμε εδώ στη χώρα μας; Σίγουρα όχι 7€!

Έπειτα σου λέει ότι η ακρίβεια στην Ελλάδα είναι εισαγόμενη. Ας ήταν και η φτήνια, αν το δούμε κι έτσι!!!

Μια-δυο φωτογραφίες στη Βασιλική της Παναγίας του Πυλώνα και αναχώρηση με κατεύθυνση την Αλταμίρα στη βόρεια Ισπανία.

Zaragoza, Βασιλική της Παναγίας του Πυλώνα

Η ώρα είχε περάσει και το στομάχι άρχισε να διαμαρτύρεται. Μπήκαμε τυχαία σε ένα χωριό, που το λένε Milagro, για αναζήτηση ενός εστιατορίου. Παρκάραμε τη μηχανή και κατευθυνθήκαμε προς την κεντρική οδό του χωριού. 

Εκεί αντικρύσαμε τραπέζια και καρέκλες καταμεσής του δρόμου και μια τελευταία παρέα που μόλις είχε γευματίσει. Τα ποτήρια κρασιού και μπύρας στοίβες έξω από τα εστιατόρια…Το χάσαμε το γλέντι, σκεφτήκαμε.

Από την άλλη πλευρά του δρόμου, κάποιο συνεργείο (μάλλον του δήμου), έστηνε μπάρες στα πεζοδρόμια κατά μήκος των δρόμων του χωριού. Λες να είναι αυτό που περνάει από το μυαλό μας;

Ρωτώντας, μάθαμε ότι γίνεται μια φιέστα προς τιμήν του Άγιου Βλάσιου, του προστάτη του χωριού, κι ότι το απόγευμα στις επτά θα άφηναν τους ταύρους στους δρόμους. Χμμμ… Και δεν διανυκτερεύουμε κάπου εδώ κοντά, για να το ζήσουμε κι εμείς; Έτσι κι έγινε. Αφού φάγαμε, βρήκαμε ένα κατάλυμα στο διπλανό χωριό και επιστρέψαμε για τη φιέστα.

Κάτι τέτοια κάνω και μετά "μένω" από μέση

Μέχρι να περάσει η ώρα και να συγκεντρωθεί ο κόσμος, κάτσαμε σε ένα μπαρ και παραγγείλαμε δύο μπύρες προς 1,80 η μια… Μέχρι και κουίζ στο Facebook το βάλαμε. «Πόσο πιστεύετε ότι πληρώσαμε για αυτές τις δύο μπύρες;;;» Νομίζω ότι κανένας δεν το βρήκε…

Στην Ισπανία ήπιαμε τις πιο παγωμένες μπύρες

Είχαμε πιάσει θέση πίσω από ένα ξύλινο κιγκλίδωμα έχοντας μπροστά μας κάτι σαν βάθρο με σκαλοπάτια και περιμέναμε. Περιμέναμε τον ταύρο που τον έκαναν μαινόμενο οι «vaquillas» (γελαδάρηδες). Τρέχουν μπροστά αυτοί και πίσω ο ταύρος… Μερικές φορές ο ταυρος στρέφει την προσοχή του προς το κοινό που είναι “προστατευμένο” από τα χοντρά μαδέρια, που έχουν στηθεί για τον λόγο αυτό. Σαστισμένος επιτίθεται και πέφτει με δύναμη πάνω στα προστατευτικά, που τα κάνει να καμπυλώνουν και τα σίδερα που τα συγκρατούν να κινούνται από τη βάση τους. Σε εκείνο το σημείο είναι που χάνεις το αίσθημα ασφάλειας, που είχες πριν από μερικά δευτερόλεπτα.

Μαζέψου!!!

Ψιτ, ψιτ...εδώ!

Κάπως το διασκεδάσαμε, κάπως στεναχωρηθήκαμε. Ο κόσμος, πάντως, ήταν ενθουσιασμένος. Άλλα ήθη, άλλα έθιμα.

Φανταστείτε τώρα να είχαμε κλείσει το κατάλυμα της επόμενης ημέρας. Θα είχαμε χάσει την εκδήλωση στο Milagro. Δεν θα είχαμε τη δυνατότητα της ευεληξίας ή μάλλον καλύτερα είναι να πω ότι μια τέτοια αλλαγή θα μας κόστιζε οικονομικά. Και άντε να γίνει μια φορά. Εμ, που δε γίνεται. Εμπειρικά μπορώ να σας βεβαιώσω, ότι πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχετε προγραμματίσει και θα θελήσετε να το δείτε ή να το ζήσετε.

Είναι 6 Σεπτεμβρίου και ξεκινάμε με πρώτο προορισμό τη «Γέφυρα του Θεού». Το χωριό Puentedey είναι χτισμένο πάνω σε μια φυσική πέτρινη γέφυρα, που έχουν σμιλέψει τα στοιχεία της φύσης επί αιώνες. Καθόμαστε σε ένα καφέ και απολαμβάνουμε την ησυχία του χωριού.

"Η γέφυρα του θεού", στο Puentedey

Σήμερα έχουμε βάλει έναν αρχαιολογικό χώρο στο πρόγραμμά μας. Είναι το περίφημο σπήλαιο της Αλταμίρα, με τις προϊστορικές σπηλαιογραφίες. Όταν είχαμε κάνει το ταξίδι στη χώρα των Βάσκων το 2017, το Μπιλμπάο ήταν το απώτατο σημείο του ταξιδιού μας και έτσι δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε το σπήλαιο.

Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1868. Αρχικά πίστεψαν ότι οι σπηλαιογραφίες ήταν ψεύτικες, αλλά μετά από έρευνες πιστοποιήθηκε ότι πράγματι ήταν αυθεντικές.

Απεικονίζονται ζώα όπως ελάφια, άλογα και βουβάλια σε μαύρο, κόκκινο, κίτρινο και καφέ χρώμα. Τα σχέδια φτάνουν μέχρι και τα 2,2 μέτρα και είναι εκπληκτικό το πόσο ρεαλιστικά είναι.

Στο σπήλαιο της Αλταμίρα

Το μουσείο που επισκεφθήκαμε είναι ένα ακριβές αντίγραφο του σπηλαίου, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση, αφού δεν επιτρέπεται η πρόσβαση σε επισκέπτες.
Η είσοδος είναι στα 6 ευρώ.

Συνεχίζουμε την πορεία μας οδηγώντας παράλληλα με την ακτογραμμή και στρίβουμε προς την ενδοχώρα και την οροσειρά Picos de Europa, που σημαίνει «Κορυφές της Ευρώπης». Η σημερινή διαδρομή περιλάμβανε τοπία ξερά και άγονα, ορεινή διαδρομή, πράσινα τοπία κοντά στη θάλασσα και τέλος, μια από τις ομορφότερες διαδρομές του ταξιδιού, όσον αφορά τη φύση, μέσα από τα Picos ως το La Hermida, που βρίσκεται μέσα σε ένα φαράγγι.

Η μέρα έκλεισε με δύο τεράστια σπιτικά μπέργκερ, δύο ποτήρια υπέροχο κόκκινο κρασί και τον ποταμό Deva να ρέει δίπλα από το ξενοδοχείο μας.

7 Σεπτεμβρίου και αναχωρούμε με ψιλόβροχο για τη μικρή πόλη Potes. Θεωρείται από τις πιο όμορφες της περιοχής και πραγματικά δεν μετανιώσαμε που την βάλαμε στο πρόγραμμά μας.

Βρίσκεται μέσα στα βουνά, στη συμβολή δύο ποταμών και το κέντρο της είναι ιστορικό μνημείο της Ισπανίας. Οι φωτογραφίες πιστεύουμε ότι θα σας δώσουν μια ιδέα για την ομορφιά της.

Potes

Ο σημερινός μας τελικός προορισμός είναι το Santiago de Compostela, όπου φτάσαμε γύρω στις πέντε το απόγευμα, συνοδεία βροχής σε πολλά σημεία.

Η πόλη είναι πολύ γνωστή ως προσκύνημα στον ναό του Αγίου Ιακώβου, όπου πιστεύεται ότι υπάρχουν τα οστά του Αποστόλου. Ο θρύλος λέει ότι διέδωσε τον Χριστιανισμό στην Ιβηρική.

Το μοτοσυκλετιστικό μας "προσκύνημα"

Santiago de Compostela

Το Camino de Santiago, είναι ένα μεγάλο δίκτυο προσκυνηματικών δρόμων, που το περπατάνε προσκυνητές ήδη από τον μεσαίωνα. Το προσκύνημα δεν έχει πια απαραίτητα θρησκευτικό κίνητρο για όλους. Μπορεί να είναι ένας τρόπος για εσωτερική αναζήτηση ή μια ευκαιρία να γνωρίσει ανθρώπους και τόπους ή ακόμα ένα ΤΙΚ στη λίστα “πράγματα που πρέπει να κάνω και να δω πριν πεθάνω”.

Το σύμβολο του Camino de Santiago είναι το χτένι. Το βρίσκεις παντού κατά μήκος των διαδρομών. Οδηγώντας προς την πόλη, βλέπαμε πολλούς προσκυνητές ή μη να περπατάνε με τα σακίδια στην πλάτη.

Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Ιακώβου είναι ένας επιβλητικός ναός, που δυστυχώς μπορέσαμε να δούμε μόνο απ΄έξω, αφού…“AFORO COMPLETO”… Δηλαδή «ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΗΡΗΣ». Με τρία εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο είναι λογικό…

Πολλοί επισκέπτονται τον ναό για να δούνε το τεράστιο θυμιατήρι –το «μποταφουμέιρο» - που κινείται με ταχύτητα μέχρι 70 χιλιομέτρων την ώρα! Είναι το μεγαλύτερο θυμιατό του κόσμου με βάρος 80 κιλών και ύψος 1,6 μέτρων. Οκτώ «tiraboleiros» τραβούν τα σχοινιά για να ταλαντευτεί σε τόξο 65 μέτρων! Τώρα, για όσους θέλουν πριβέ επίδειξη, υπάρχει τρόπος και κοστίζει γύρω στα 450 ευρώ!

Αφού εκμεταλλευτήκαμε το τελευταίο φως της ημέρας, επιλέξαμε να φάμε το λεγόμενο “menu del dia”, δηλαδή το μενού της ημέρας, το οποίο περιλαμβάνει πρώτο πιάτο, κυρίως γεύμα, επιδόρπιο ή καφέ και ένα ποτήρι κρασί ή μια μπύρα. Αυτά τα μενού είχαν από 14 ως 17 ευρώ και ήταν πολύ πιο οικονομικά απ΄ότι να κάτσεις να παραγγείλεις α λα καρτ.

Έτσι ολοκληρώθηκε με τον δικό μας τρόπο το «προσκύνημα» του Αγίου Ιακώβου.

Το γεγονός ότι δεν καταφέραμε να μπούμε στην εκκλησία λόγω πληρότητας ήταν ένα καμπανάκι για το τι θα ακολουθούσε στην Ισπανία και Πορτογαλία τις επόμενες μέρες, όσον αφορά τα μέρη που θέλαμε να επισκεφτούμε. 

Είναι Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου κι έχουμε κλείσει μια εβδομάδα στον δρόμο. Ξυπνήσαμε νωρίς για να κάνουμε μια τελευταία επίσκεψη στην πόλη, με τη θερμοκρασία να είναι στους δέκα βαθμούς.

Ο προορισμός μας είναι ένα γυναικείο μοναστήρι, το οποίο το Google το έδειχνε κλειστό τις Κυριακές. Παρ΄όλ’αυτά, κάναμε την προσπάθειά μας και ευτυχώς, γιατί στις 10.00 άνοιξε η πύλη. Τελικά το Google δεν τα ξέρει όλα!

Το μοναστήρι λέγεται Convento de Belvís. Με το που περνάς τη μεγάλη πύλη, έχει μια εσοχή στον τοίχο, με έναν κύλινδρο. Χτυπάς το κουδούνι και τοποθετείς 10 ευρώ στον κύλινδρο. Η καλόγρια, την οποία δεν τη βλέπεις, γυρίζει τον κύλινδρο, παίρνει τα χρήματα και ξαναγυρίζοντάς τον εμφανίζονται τα χειροποίητα κουλουράκια της μονής! (Αν κάνει να πάρετε ρέστα (όπως κι εμείς), θα πρέπει να περιμένετε μισή στροφή ακόμη.) Τα πήραμε και τα ευχαριστηθήκαμε συνοδεία ενός καφέ.

Τα κουλουράκια της μονής Convento de  Belvis φανερώνονται.

Αναχωρούμε με προορισμό την Πορτογαλία, τη χώρα του φάντο (νοσταλγική μουσική) , του πόρτο, των φελλόδενδρων, των ajulejus και των αποικιών, με πρώτη στάση τις σιταποθήκες στο χωριό Lindoso, κοντά στα ισπανο-πορτογαλικά σύνορα. 

Οι σιταποθήκες άρχισαν να χτίζονται τον 17ο αιώνα από γρανίτη , με σκοπό να φυλάσσονται τα σιτηρά και το καλαμπόκι από τα τρωκτικά και πλέον έχουν γίνει τουριστικό αξιοθέατο. Στο Lindoso υπάρχουν περίπου 50 σιταποθήκες και στο διπλανό χωριό, το Soajo, που επίσης επισκεφθήκαμε, άλλες 24. Τέτοιες αποθήκες υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή, μέσα στους κήπους πολλών κατοικιών.

Οι σιταποθήκες στο Lindoso που μοιάζουν με ναΐσκους

Ευτυχώς, έχει ανέβει η θερμοκρασία στους 22 βαθμούς, το οποίο κάνει πολύ πιο ευχάριστο το ταξίδι μας.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Πορτογαλία ήταν στην πόλη Braga. Είναι μια όμορφη πόλη, με μεγάλες πλατείες και πεζόδρομους. Εμείς δεν την επισκεφθήκαμε για αυτά, αλλά για την περίφημη εκκλησία Bom Jesus do Monte, που βρίσκεται λίγο έξω από την πόλη. Η εκκλησία προσελκύει πολύ κόσμο λόγω των περίφημων σκαλοπατιών, που είναι σαν να έχουν πλεχτεί σε σχήμα ζικ ζακ ως τον ναό.

Bom Jesus do Monte

Η σκάλα ονομάζεται «Σκάλα των πέντε αισθήσεων» και σχετίζεται με τις πέντε αισθήσεις του ανθρώπου: την ακοή, την όραση, την όσφρηση, τη γεύση και την αφή.

Όραση

Όσφρηση

Ακοή, και πάει λέγοντας

Το ιερό φτιάχτηκε στις πλαγιές του όρους Espinho, σε στυλ μπαρόκ και στην παράδοση του δρόμου της σταύρωσης. 

Για να φτάσεις σε αυτό το μνημείο μπορείς είτε να μπεις στο τελεφερίκ που ξεκινά λίγο πιο κάτω, ή να φτάσεις στο σημείο που ξεκινά η σκάλα για να παρκάρεις, με λίγη τύχη, κάπου εκεί κοντά, μιας κι ο δρόμος είναι στενός και οι τουρίστες χιλιάδες. Καταραμένοι τουρίστες!

Αφού είμασταν τυχεροί και δεν βρήκαμε κάποια κλίση πάνω στη μοτοσυκλέτα, κατεβήκαμε στην πόλη για να θαυμάσουμε το μπαρόκ παλάτι Raio, που είναι ντυμένο με σμαλτωμένα μπλε πλακάκια, τα λεγόμενα αζουλέζου, και να πάρουμε μια πρώτη γεύση αυτής της τεχνικής, που είναι πολύ χαρακτηριστική στην Πορτογαλία, αλλά και στην Ισπανία σε μικρότερο όμως βαθμό.

Παλάτι Raio

Είναι Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου και ξεκινάμε με τελικό προορισμό το χωριό Alvarenga και την πεζοπορία που έχουμε προγραμματίσει στα Passadicos do Paiva. Τα σημερινά χιλιόμετρα δεν είναι πολλά και μας δίνουν περιθώριο για μια στάση στην πόλη Guimaraes. Το ιστορικό κέντρο της συγκαταλέγεται στα μνημεία της Ουνέσκο και η πόλη θεωρείται το λίκνο της Πορτογαλίας, εξ ’ου και η επιγραφή «Εδώ γεννήθηκε η Πορτογαλία», που υπάρχει σε έναν πύργο στο κέντρο της πόλης. Πράγματι, αξίζει μια στάση στην πόλη με τα όμορφα σοκάκια, τα παλιά σπίτια με τις απλωμένες μπουγάδες και τις πλατείες με τα καφέ.

Guimaraes - «Εδώ γεννήθηκε η Πορτογαλία»

Όχι μακριά από το κέντρο της πόλης βρίσκονται οι δεξαμενές και τα παλιά βυρσοδεψεία, που κάποτε έδιναν δουλειά στους κατοίκους της. 

Οι δεξαμενές των βυρσοδεψίων στο Guimaraes

Το χωριό Alvarenga, όπου θα διανυκτερεύαμε, το επιλέξαμε για τον λόγο ότι εκεί βρήκαμε το πλησιέστερο κατάλυμα στην αφετηρία της πεζοπορίας, που είχαμε κλείσει μέσω ίντερνετ για τις 15.30 το μεσημέρι.

Γένους θηλυκού και...

γένος αρσενικού. Ήταν τότε που ακόμη ξέραμε!

Γενικώς, επιλέγουμε επαρχιακούς δρόμους, αλλά από λάθος καταλήξαμε στην Εθνική Οδό. Εκεί καταλάβαμε από τα σήματα  που βλέπαμε κατά μήκος της, ότι η πινακίδα μας καταγράφεται ηλεκτρονικά και χρεώνεται με τα ανάλογα διόδια. Και εκεί έγινε το μπέρδεμα… Στην Πορτογαλία υπάρχουν τα κλασικά διόδια που γνωρίζουμε, δηλαδή με σταθμούς απ΄όπου περνάς είτε πληρώνοντας σε ένα ταμείο ή με e-pass, και τα ηλεκτρονικά διόδια. Για τα οχήματα με ξένες πινακίδες απαιτείται να έχεις μπει σε μια εφαρμογή, να έχεις δηλώσει το νούμερο κυκλοφορίας και μια πιστωτική κάρτα, απ΄όπου σου τραβάνε αυτόματα το ποσό. Μια άλλη επιλογή είναι με προπληρωμένη κάρτα.  Αν δεν έχετε προνοήσει (όπως εμείς), μπορείτε να πληρώσετε το χρωστούμενο ποσό αφού γίνει η λογιστική εκκαθάριση, δηλαδή μετά από περίπου τρεις εβδομάδες, μπαίνοντας στην ιστοσελίδα που χειρίζεται αυτές τις περιπτώσεις. Αυτό κάναμε κι εμείς, με ένα «καπέλο» των τεσσάρων ευρώ.

Αλλά ας γυρίσουμε στην πεζοπορία μας στα Pasadicos do Paiva, δηλαδή στα ξύλινα μονοπάτια δίπλα στον ποταμό Paiva.  Η πεζοπορία έχει μήκος 8 χιλιομέτρων και διαρκεί περίπου 3 ώρες. Όλο το μήκος του μονοπατιού είναι πάνω σε μια ξύλινη κατασκευή, που διευκολύνει το περπάτημα. Στην αρχή και στο τέλος της πορείας υπάρχουν πολλά στριφογυριστά σκαλοπάτια, που απαιτούν αρκετά καλά πνευμόνια. Εμείς επιλέξαμε να ξεκινήσουμε από το Areinho  και να καταλήξουμε στην Espiunca, γιατί θεωρείται πιο εύκολη διαδρομή. Όπως και να είναι, σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα!

Pasadicos do Paiva

Στο εισιτήριο που είχαμε κλείσει συμπεριλάβαμε και τη διάσχιση της γέφυρας Arouca. Είναι μια γέφυρα που συνδέει τις δύο όχθες του ποταμού Paiva. Έχει μήκος 516 μ., πλάτος 1,20 μ., ύψος 175 μέτρα και αποτελείται από 127 μεταλλικές σχάρες και χαλύβδινα καλώδια.  Έχει τη δυνατότητα να υποστηρίξει ταυτόχρονα 2.000 άτομα. Αποτελεί έναν συναρπαστικό τρόπο να θαυμάσετε την περιοχή Paiva, τα μονοπάτια της και όλη τη φυσική ομορφιά του Γεωπάρκου Arouca, καθώς είναι μία από τις μεγαλύτερες κρεμαστές πεζογέφυρες στον κόσμο.

Αυτό που πρέπει να προσέξετε όταν κάνετε κράτηση είναι ότι η ώρα που επιλέγετε αφορά τη διάσχιση της γέφυρας, πράγμα που δε διευκρινίζεται στην ιστοσελίδα. Από το πάρκινγκ, όπου αφήσαμε τη μοτοσυκλέτα, μέχρι το κοντρόλ των εισιτηρίων για την ξενάγηση στη γέφυρα κάναμε περίπου μισή ώρα σχεδόν τρέχοντας. Μια αγωνία την είχαμε για τον αν θα μας άφηναν να διασχίσουμε τη γέφυρα, αφού είμασταν κατά 15 λεπτά αργοπορημένοι. Τα παιδιά στο ταμείο ήταν πολύ ευγενικά και  μας είπαν ότι δεν υπάρχει θέμα.

Η γέφυρα δεν διασχίζεται ατομικά. Θα πρέπει να ακολουθήσετε τον ξεναγό σε ομάδες περίπου των είκοσι ατόμων. Αφού μας μίλησε λίγο σχετικά με τη γέφυρα, ξεκινήσαμε όλοι μαζί να τη διασχίσουμε.  Μετά από περίπου 15 μέτρα αρχίσαμε να νιώθουμε την ταλάντωση. Στην άλλη άκρη, μείναμε για 10 λεπτά περίπου πριν ξεκινήσει η επιστροφή.

Απαγορεύονται οι φούστες

Όπως σας προαναφέραμε, απαιτείται κράτηση μέσω ίντερνετ, με δήλωση συγκεκριμένης ώρας προσέλευσης. Αν θέλετε να διαβείτε το μονοπάτι χωρίς να επισκεφθείτε την κρεμαστή γέφυρα Arouca, τότε πληρώνετε μόνο 2 ευρώ το άτομο. Διαφορετικά, η είσοδος είναι 12 ευρώ. 

Η επιστροφή στο πάρκινγκ, όπου είχαμε αφήσει τη μοτοσυκλέτα, τα κράνη και τα μπουφάν, έγινε με ταξί, το οποίο πληρώσαμε 17 ευρώ. Η περιοχή είναι ορεινή και η οδηγός πρέπει να έχει τρέξει σε ράλι, αφού μόνο έτσι μόνο μπορεί κάποιος να δικαιολογήσει την φουλ επίθεση στις στροφές. Μετά από 20 λεπτά φτάσαμε στο μηχανάκι μας ζαλισμένοι.

Ημέρα Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου. Ξεκινάμε με τελικό προορισμό το Porto. Η διαδρομή που επιλέξαμε είναι μικτή ορεινή, επαρχιακή και εθνική. Οι Πορτογάλοι οδηγούν γρήγορα, περίπου σαν κι εμάς (δηλαδή όχι και τόσο καλά) με τη διαφορά ότι φοράνε ζώνη, κράνος και σταματούν για να περάσουν οι πεζοί. Η άσφαλτος βρίσκεται σε άλλα επίπεδα πρόσφυσης, δίνοντάς μου εμπιστοσύνη και την ευκαιρία για κάποιες μοίρες κλίσης ακόμη.

Ο σκοπός της σημερινής διαδρομής είναι να επισκεφτούμε την κοιλάδα του ποταμού Ντούρο, τη σημαντικότερη και διασημότερη οινοπαραγωγό ζώνη της Πορτογαλίας και τη γενέτειρα του porto.

Οδηγούμε κατά μήκος του ποταμού και θαυμάζουμε τη θέα στην απέναντι όχθη. Αμπελώνες παντού, απλωμένοι σε πεζούλες στις απότομες πλαγιές και το όνομα των οινοποιείων με τεράστια γράμματα, καρφωμένα στη γη. Σταματάμε για έναν καφέ σε μια στροφή του ποταμού, στην πόλη Pinhao. Ο ποταμός είναι πλωτός και ένας τρόπος να γνωρίσεις την περιοχή είναι να ακολουθήσεις μια κρουαζιέρα. Το τρένο κινείται δίπλα στο ποτάμι και πολλοί προτιμούν να ταξιδέψουν με αυτό.

Pinhao

Ποταμός Douro

Συνεχίσαμε για το κατάλυμα στο Porto. Οι τιμές στις τουριστικές πόλεις της Πορτογαλίας είναι υψηλές και δεν μας επέτρεψαν περισσότερες από δύο διανυκτερεύσεις σε κάθε μέρος. 

Φτάνοντας στην πόλη – η οποία έχει πολύ κίνηση που μας δυσκολεύει ακόμα περισσότερο -  τακτοποιηθήκαμε και κατεβήκαμε στο κέντρο κουβαλώντας μαζί μας μια σακούλα με άπλυτα. Βρήκαμε ένα self service πλυντήριο και μέσα σε μιάμιση ώρα ήμασταν πλυμένοι και έτοιμοι για το δείπνο μας.

Η ζωγραφιά στον τοίχο, πείθει

Άλλη μια μέρα τελείωσε με τον ήλιο να δύει πάνω από τις στέγες του Porto, στις όχθες του ποταμού Douro.

Porto  στο ηλιοβασίλεμα

11 Σεπτεμβρίου και η μέρα είναι αφιερωμένη στη γνωριμία με το Porto.  Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας, μετά τη Λισαβόνα, με 230 χιλ. κατοίκους. Οι τουρίστες κατακλύζουν τις όχθες του ποταμού και δεν υπάρχει καφέ ή εστιατόριο που να μην είναι γεμάτο. 

Porto

Ξεκινήσαμε την περιήγηση από την περίφημη εκκλησία Santa Catarina, όπου πασχίζαμε πόση ώρα να βγάλουμε μια φωτογραφία χωρίς κάποιος τουρίστας ή περαστικός να πεταχτεί μπροστά από τον φακό μας. Νισάφι πια με τους τουρίστες!

Santa Catarina

Στην Πορτογαλία θα βρεις σαρδέλες όπου κι αν σταθείς και βρεθείς. Και σε εικόνες και σε τσάντες και σε πετσετάκια και σε σουβενίρ και στις βιτρίνες κι όπου αλλού μπορείς να φανταστείς. 

Σαρδέλα σε κονσέρβα

Σαρδέλα υπό επιτήρηση

Βλέποντας τα όμορφα αναπαλαιωμένα τραμ που κυκλοφορούν στην πόλη, ζηλέψαμε και μπήκαμε κι εμείς για να κάνουμε μια διαδρομή κατά μήκος του ποταμού. Εδώ πετύχαμε και τους πρώτους Έλληνες του ταξιδιού. Μια οικογένεια από την Θεσσαλονίκη. 

Το εισιτήριο είχε 6 ευρώ το άτομο. Κατεβήκαμε κάποια χλμ. παρακάτω και επιστρέψαμε στο κέντρο περπατώντας.

Τα παλιά σπίτια κατά μήκος του δρόμου είναι ακόμα κατοικημένα, όπως μας δήλωνε η παρουσία της μπουγάδας.

Στη χώρα εργάζονται πολλοί μετανάστες από Βραζιλία, όπως είναι φυσικό, αφού η Βραζιλία ήταν αποικία της Πορτογαλίας.

Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι οι περισσότεροι Πορτογάλοι μιλούν πολύ καλά Αγγλικά, σε αντίθεση με την Ισπανία, όπου ελάχιστοι γνωρίζουν τη γλώσσα.

Δεν μπορούμε όμως να μην αναφερθούμε στο κρασί Porto, που φυσικά πήρε το όνομά του από την πόλη. Το κρασί αυτό δημιουργήθηκε κατά τύχη, όταν Άγγλοι έμποροι πρόσθεσαν μπράντι στα βαρέλια που μετέφεραν κρασί από το Porto, για να διατηρηθεί καλύτερα στο ταξίδι ως την Αγγλία. 

Το κρασί καθιερώθηκε ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης από το 1756. Το Portο παράγεται από σταφύλια που καλλιεργούνται στην περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Douro. Το κρασί μεταφερόταν με τα πλοιάρια «rabelos» ως τα κελάρια, όπου έμεναν να παλαιώσουν. Αυτά βρίσκονται απέναντι από το Porto, στη Vila Nova de Gaia. Εκεί βρίσκουμε πολλά οινοποιεία, που διοργανώνουν γευσιγνωσίες κρασιών. 

Τα πλοιάρια Rabelos

Οι αποθήκες των οινοποιείων στη Vila Nova de Gaia

Βέβαια, τα πλοιάρια rabelos δεν χρησιμοποιούνται σήμερα ως μέσο μεταφοράς, αλλά σαν τουριστική ατραξιόν για βόλτες στο ποτάμι.

Για να βρεθούμε στη Vila Nova de Gaia διασχίσαμε το ποτάμι από τη γέφυρα Dom Luis από το κάτω επίπεδο της, όπου περνάνε τα αυτοκίνητα και επιστρέψαμε από το πάνω επίπεδο, όπου περνάει το τραμ.

Γέφυρα Dom Luis

Τις μέρες που ήμασταν εκεί, λειτουργούσε ένα υπαίθριο παζάρι. Ήταν η καλύτερη στιγμή για να αγοράσουμε σουβενίρ και δώρα για τους φίλους μας.

Για να φτάσεις στο υψηλότερο επίπεδο της γέφυρας, μπορείς να πάρεις το τελεφερίκ και αυτό κάναμε κι εμείς, για να δούμε την πόλη από ψηλά.

Το Porto από ψηλά

Η διαδρομή είναι πολύ σύντομη και κοστίζει 7 ευρώ το άτομο, αλλά αξίζει να την κάνετε.

Επιστρέφοντας πίσω στο Porto, επισκεφθήκαμε την εκκλησία Santa Clara, εθνικό μνημείο της Πορτογαλίας  και μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (είσοδος 4 ευρώ). Η εκκλησία ολοκληρώθηκε το 1457 και ήταν μέρος ενός γυναικείου μοναστηριακού συγκροτήματος. 

Εκτός από την πολυτέλεια του εσωτερικού, που είναι καλυμμένο από χρυσό, εντύπωση μας έκανε η θύρα με τις μυτερές προεξοχές, που σκοπό είχαν να χωρίσουν τις καλόγριες από τον έξω κόσμο. 

Ο χρυσός των αποικιών στην εκκλησία Santa Clara

Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Sao Bento είναι ένα άλλο σημείο που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες καθημερινά. Μέσα του θα βρείτε την ιστορία της χώρας ζωγραφισμένη σε 20 χιλιάδες μπλε πλακίδια, όπως και αγροτικές σκηνές. Το έργο είναι των αρχών του 20ου αιώνα.

Σταθμός Sao Bento

Βέβαια, δεν θα μπορούσαμε να μη δοκιμάσουμε το διάσημο γλυκό της Πορτογαλίας, τα Pasteis de Nata. Είναι ταρτάκια με κρέμα και πολύ, πολύ νόστιμα. Τα ζαχαροπλαστεία που τα προσφέρουν βρίσκονται κυριολεκτικά παντού. 

Στρυμωγμένο ανάμεσα σε δύο εκκλησίες, υπάρχει ένα σπίτι που το αποκαλούν «Casa Escondida», δηλαδή το «Κρυμμένο σπίτι». Είναι πλάτους μόλις 1,5 μέτρου και είναι το πιο στενό σπίτι του Porto.  Το πιο πιθανό είναι να μην καταλάβετε ότι πρόκειται για ένα σπίτι, νομίζοντας ότι είναι απλά ένας τοίχος.

Το "κρυμμένο σπίτι" σάντουιτς ανάμεσα στις δύο εκκλησίες

Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις για  το γιατί το έχτισαν μεταξύ των δύο εκκλησιών. Μια  είναι ότι δεν θα έπρεπε δύο εκκλησίες να ακουμπάει η μια με την άλλη, ενώ μια άλλη πιο πικάντικη είναι ότι χτίστηκε για να αποτελέσει εμπόδιο στις πολύ στενές επαφές των καλόγερων της μιας εκκλησίας και των καλογραιών της άλλης. 

Igreja do Carmo

Κι έτσι πέρασε το μοναδικό μας ολοήμερο στο Porto. Δεν μπορούμε να πούμε ότι μας έλειψε μια τρίτη διανυκτέρευση. Όσα θέλαμε να δούμε, τα επισκεφθήκαμε. Όταν ξυπνάς νωρίς το πρωί, κερδίζεις την ημέρα σου. Είναι τόση η λαχτάρα να γνωρίσεις νέα μέρη, που ξεχνάς την κούραση του ταξιδιού, για να βγεις να ανακαλύψεις και να μάθεις την ιστορία του κάθε τόπου.

Είναι 12 Σεπτεμβρίου και η δωδέκατη μέρα του ταξιδιού μας.  Αφήσαμε το Porto, χωρίς να έχουμε αποφασίσει που θα ήταν η επόμενη διανυκτέρευση. 

Όχι μακριά από το Πόρτο, βρίσκεται το Aveiro. Οι Πορτογάλοι το ονομάζουν «Βενετία της Πορτογαλίας», λόγω των καναλιών και των πλεούμενων που μοιάζουν με γόνδολες. Βέβαια, μην περιμένετε να δείτε κανένα σύμπλεγμα καναλιών. Όπως και να 'χει, ευχαριστηθήκαμε το πέρασμα από την πόλη και το καφεδάκι σε μια από τις πλατείες της.

 
Είδαμε πολλούς τουρίστες, οι οποίοι έφταναν με πούλμαν για μονοήμερη εκδρομή από το Porto και τους επιβίβαζαν στα πλεούμενα, που τον παλαιότερο καιρό τα χρησιμοποιούσαν οι ντόπιοι για να ψαρεύουν φύκια για λίπασμα. Οι ιδιοκτήτες αυτών των πλεούμενων – των moliceiros – τα έχουν ζωγραφίσει με «ακατάλληλο για ανηλίκους» θέματα. Όταν οι καιροί σε αναγκάζουν να αλλάξεις τρόπο ζωής, σκαρφίζεσαι διάφορα για να μπορέσεις να προσαρμοστείς και να βγάλεις τα προς το ζην…

Τα moliceiros του Aveiro

Τον 16ο αιώνα σε ένα μοναστήρι του Aveiro, παρασκεύασαν οι καλόγριες ένα γλυκό με τον κρόκο του αυγού ανακατεμένο με ζάχαρη – τα ovos moles (μαλακά αυγά), σε ένα περιτύλιγμα από λεπτή γκοφρέτα. Η ιστορία θέλει τις καλόγριες να χρησιμοποιούν τα ασπράδια ως κολλάρισμα των ρούχων τους. Για να μην πετάξουν τον κρόκο, φτιάξανε το χαρακτηριστικό για την περιοχή γλυκό. Κι εμείς δοκιμάσαμε αυτό το γλυκάκι, που το προσφέρουν σε διάφορα θαλασσινά σχήματα, αλλά μείναμε στη δοκιμή… Όποιος δεν τα πάει καλά με την πολύ έντονη γεύση του αυγού, μη το δοκιμάσει καν.

Ποτέ ξανά!

Η πόλη βρίσκεται σε μια λιμνοθάλασσα, τη Ria de Aveiro. Αν θέλετε να την επισκεφθείτε υπάρχει ένα ξύλινο μονοπάτι 7 χιλιομέτρων - τα Pasadicos de Aveiro. 

Εκεί κοντά υπάρχουν και οι αλυκές της περιοχής. Η παραγωγή αλατιού χρονολογείται από το 959, σύμφωνα με γραπτές πηγές.

Όταν ο καλλιτέχνης καδράρει τη φύση στα Pasadicos de Aveiro

Αλυκές στο Aveiro

Αν βρεθείτε στην περιοχή, μην παραλείψετε να περάσετε από την παραθαλάσσια πόλη Costa Nova. Βρίσκεται πάνω σε χερσόνησο, με τον Ατλαντικό στα δυτικά  και τη λιμνοθάλασσα στα ανατολικά. Το χαρακτηριστικό της είναι τα βαμμένα με χρωματιστές ρίγες σπιτάκια της, ένα έθιμο που ξεκίνησε όταν κάποιος το έβαψε στα χρώματα της ομάδας του.

Costa Nova

Συνεχίσαμε το ταξίδι προς το Νότο, με την πόλη Coimbra σαν επόμενο προορισμό. Η πόλη έχει υπάρξει πρωτεύουσα της χώρας για σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό που την κάνει διάσημη όμως, είναι το Πανεπιστήμιο, το οποίο είναι από τα παλαιότερα πανεπιστήμια στην Ευρώπη, με έτος ίδρυσης το 1290. Η μπαρόκ βιβλιοθήκη Joanina του πανεπιστημίου είναι πολύ γνωστή για τα 60 χιλιάδες βιβλία του 15ου εως 18ου αιώνα. Επίσης, είναι γνωστή για τις νυχτερίδες που κατοικούν σε αυτήν, για τον έλεγχο των παρασίτων, που διαφορετικά μπορεί να είχαν καταστρέψει τα πολύτιμα βιβλία. Τα βράδια οι φύλακες καλύπτουν  σχολαστικά τις επιφάνειες με δερμάτινα σεντόνια, ώστε να μη λερώνονται με τα απόβλητα αυτών των θηλαστικών. 

Για να επισκεφθείς τη βιβλιοθήκη, θα πρέπει να έχεις αγοράσει το εισιτήριό σου εγκαίρως, όπως και σε πολλά άλλα αξιοθέατα της Ιβηρικής. Αλλιώς, κινδυνεύεις να μείνεις απ΄έξω. Η είσοδος είναι 16,50 ευρώ.

Και να μην είχες διαβάσει ότι στην πόλη υπάρχει πανεπιστήμιο, θα το διαπίστωνες αμέσως. Παντού κυκλοφορούν φοιτητές με τηβέννους, που σε εμάς, όπως έτρεχαν στους δρόμους,  έμοιαζαν σαν μαθητευόμενοι μάγοι σε ταινία του Χάρι Πότερ. Στην πλατεία που κάτσαμε να ξαποστάσουμε, βρήκαμε δύο ομάδες φοιτητών, που έπαιζαν ένα παιχνίδι τραγουδώντας και κάνοντας διάφορα πειράγματα μεταξύ τους. Η μια ομάδα ήταν των κοριτσιών και η άλλη των αγοριών. Προσπαθήσαμε να τους τραβήξουμε ένα βιντεάκι, αλλά αφού μας έγινε παρατήρηση, σταματήσαμε. Μας έβαλαν όμως στο κλίμα της πανεπιστημιούπολης. 

Οι μαθητευόμενοι μάγοι της Coimbra

Θέλοντας να δούμε από κοντά  ένα από το μνημεία της Πορτογαλίας, που διακρίνεται για το αρχιτεκτονικό στυλ της πορτογαλικής αναγέννησης και των μεγάλων ανακαλύψεων, δηλαδή το στυλ «μανουελίν», επισκεφθήκαμε το μοναστήρι Convento de Cristo (Μονή του Χριστού). Βρίσκεται στην πόλη Tomar, 90 χλμ. νότια της Coimbra. Η ιστορία του αρχίζει τον 12ο αιώνα, όταν Ιππότες Ναΐτες έχτισαν ένα κάστρο σε αυτή τη θέση. Οι Ναΐτες διώχθηκαν και διαλύθηκαν το 1319, όταν η δύναμη και ο πλούτος τους είχε αρχίσει να αποτελεί κίνδυνο για τους ηγεμόνες. Το κενό που άφησε καλύφθηκε από ένα νέο στρατιωτικό τάγμα - το Τάγμα του Χριστού, οι υπηρέτες του οποίου αφιερώθηκαν στις νέες ανακαλύψεις της Πορτογαλίας.

Το στυλ μανουελίν είναι εμπνευσμένο από αυτές τις ανακαλύψεις και από τη ναυτοσύνη. Τα χαρακτηριστικά του είναι οι άγκυρες, τα ναυτικά σχοινιά, τα τιμόνια, οι πυξίδες, οι εξάντες και φυτά που πρωτοσυνάντησαν στις νέες γαίες. Είναι φορτωμένα στην υπερβολή, όπως είδαμε και στο διάσημο παράθυρο της μονής αυτής. Η πολυτέλεια με την οποία διακοσμήθηκαν τα κτίρια της εποχής, ήταν προϊόν των κατακτήσεων και του εμπορίου μπαχαρικών με την Ινδία και την Αφρική.

Convento de Cristo

Η μονή είναι μεγάλη και δεν θέλει προσπάθεια για να χαθείς μέσα στο λαβύρινθο της. 
Η είσοδος είναι 10 ευρώ.

Καθ΄οδόν, κλείσαμε ένα διαμέρισμα στην πόλη Nazare. Το Nazare βρίσκεται στον Ατλαντικό και είναι διάσημο για τα τεράστια κύματα που δημιουργούνται στην τάφρο του Nazare και για τους σέρφερ που συρρέουν από όλο τον κόσμο. Είναι το μεγαλύτερο υποθαλάσσιο φαράγγι της Ευρώπης, με περίπου 170 χλμ. μήκος και 5.000 μ. βάθος. 

Μερικά χιλιόμετρα πριν το Nazare, διακρίναμε πυκνό καπνό στα βόρεια και όπως μάθαμε ήταν μια από τις μεγαλύτερες και πιο καταστροφικές πυρκαγιές της Πορτογαλίας τα τελευταία χρόνια. Η φωτιά κράτησε αρκετές ημέρες καίγοντας χιλιάδες στρέμματα δάσους.

Φτάσαμε στην πόλη αργά το απόγευμα, όπου μας υποδέχτηκε ένα άγαλμα μιας γυναίκας με επτά φούστες.

Οι επτά φούστες του Nazare

Είχαμε διαβάσει για το έθιμο αυτό και θέλαμε πολύ να πετύχουμε κάποια ντόπια με αυτήν την ενδυμασία. Βγαίνοντας όμως, δεν σταθήκαμε τυχεροί. Κάναμε μια πολύ ωραία βόλτα, βρέξαμε τα πόδια μας στον Ατλαντικό και είδαμε το ήλιο να δύει μακριά στον ορίζοντα, κάπου στην Αμερική…

Τελικά, τις βρήκαν τις Ινδίες!

13 Σεπτεμβρίου. Πολύ πρωινό ξύπνημα, για μια βόλτα στο Nazare και μερικές φωτογραφίες με το φως της ημέρας, πριν αναχωρήσουμε.

Κρεβατίνες για το στέγνωμα των ψαριών στο Nazare

Και εκεί που περπατούσαμε στην παραλία, ΝΑΤΗ!!! Όλο καμάρι, με τις επτά φούστες της! Δε χάσαμε ευκαιρία φυσικά, αλλά και το μοντέλο ήταν τόσο πρόθυμο και είχε τόση χάρη όταν ανασήκωνε τις φούστες της!

Η χαρά του φωτογράφου, αλλά και του μοντέλου

Υπάρχουν διάφορες εικασίες για το έθιμο αυτό. Επτά φούστες για τις επτά ημέρες της εβδομάδας; Επτά φούστες για τα επτά κύματα; Επτά φούστες για να προφυλαχτούν από το κρύο του χειμώνα ενώ περίμεναν τους άντρες ψαράδες να επιστρέψουν; Όποια και αν είναι η εξήγηση, εμείς χαρήκαμε πολύ που συναντήσαμε τις χαριτωμένες αυτές κυρίες, που ψώνιζαν στην τοπική αγορά τους.

Εκεί που τελειώνει η μεγάλη παραλία του Nazare, υπάρχει ένας ψηλός βράχος. Στα βόρειά του βρίσκεται ο παράδεισος των σέρφερς.  Φυσικά ανεβήκαμε κι εμείς για να δούμε τα κύματα, αλλά είχε τόσο πυκνή ομίχλη από αυτήν την πλευρά, που δεν μπορέσαμε να δούμε απολύτως τίποτα. 

Εδώ η πλευρά της παραλίας

Αναχωρήσαμε με τελικό προορισμό τη Λισαβόνα, αλλά με ενδιάμεσες στάσεις σε κάποια σημεία που θέλαμε να επισκεφτούμε. Η πρώτη στάση θα ήταν σε κάποια αξιοθέατα στη Sintra, έξω από τη Λισαβόνα. Αμ δε… Η κυκλοφορία ήταν τόση, που ακόμα και με τη μοτοσυκλέτα δυσκολευόσουν να περάσεις. Φτάνοντας έξω από το πρώτο σημείο ενδιαφέροντός μας, την Quinta da Regaleira, τρομάξαμε βλέποντας τις ορδές των τουριστών να περιμένουν στο πεζοδρόμιο υπομονετικά, ο ένας πίσω από τον άλλο παράλληλα με τον ψηλό τοίχο που οριοθετεί το παλάτι τον χώρο. Χωρίς υπερβολή, πρέπει να ήταν κοντά στα 100 μέτρα η αναμονή εκτός των τειχών.
Όπου φύγει, φύγει και ανανεώνουμε το ραντεβού για κάποια στιγμή στο μέλλον. 

Η Sintra σαν περιοχή είναι υπέροχη. Καταπράσινη, με ωραίες επαύλεις και ωραία πάρκα, είναι από τους πλουσιότερους δήμους της χώρας.

Αφού ατυχήσαμε, συνεχίσαμε για το δυτικότερο άκρο της Ευρώπης – το Cabo da Roca.

Το τι κυνήγι έπεσε στους τουρίστες για να βγούμε μόνοι, δε λέγεται!

Πρώτα όμως, επιβαλλόταν μια παραποτάμια στάση για καφέ στο Colares, με τους συμπαθέστατους νεαρούς να ποζάρουν για φωτογραφία, φυσικά χωρίς να γνωρίζουν γιατί εμείς το θεωρούσαμε αστείο.

Η πορτογαλική εκδοχή του 3 και ο κούκος! 

Όσο πλησιάζεις τον Ατλαντικό, τόσο πιο δροσερό γίνεται το κλίμα. Ενώ στο Cabo da Roca είχε 21 βαθμούς, στη Λισαβόνα λίγη ώρα αργότερα, είχε 29. 

Η στέγαση στη Λισαβόνα αποτελεί τεράστιο πρόβλημα, όπως και σε άλλες πόλεις, με πρώτο παράδειγμα τη Βαρκελώνη. Το θέμα του υπέρ τουρισμού είναι αρκετά σοβαρό και θα αναφερθούμε σε αυτό, όταν φτάσουμε στην πρωτεύουσα της Καταλονίας. Ψάχνοντας για κατάλυμα μέσω των εφαρμογών καταλάβαμε ότι οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων νοικιάζουν το κάθε δωμάτιο ξεχωριστά, με κοινό το μπάνιο και όλους του υπόλοιπους χώρους. Θες μπάνιο πριβέ; Θα το πληρώσεις. Οι παλιοί ένοικοι έχουν εξοριστεί, για χάρη των ορδών των τουριστών. Έτσι λοιπόν, αποφασίσαμε να μείνουμε λίγο έξω από τη Λισαβώνα (και εκεί όχι και τόσο οικονομικά), να μειώσουμε τις διανυκτερεύσεις από τρεις σε μια και να μετακινηθούμε με τη μοτοσυκλέτα. Η κυκλοφορία δεν ήταν εύκολη, γιατί η μια διακλάδωση διαδέχεται την άλλη και το GPS δεν προλάβαινε να επαναϋπολογίσει. Υπήρξαν φορές που πήραμε λάθος έξοδο. Πρόβλημα ήταν και το που θα αφήσουμε τη μοτοσυκλέτα.

Στη Λισαβόνα φτάσαμε το μεσημέρι και αφού τακτοποιηθήκαμε φύγαμε γρήγορα για να επισκεφτούμε όσα περισσότερα σημεία μπορούσαμε στην πόλη.

Η Λισαβόνα έγινε πρωτεύουσα της Πορτογαλίας το 1255, αντικαθιστώντας την Coimbra. Είναι η δεύτερη αρχαιότερη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μετά την Αθήνα. Μαζί με τα περίχωρα έχει περίπου 3 εκ. κατοίκους.

Την Εποχή των Ανακαλύψεων, οι περισσότερες αποστολές έφευγαν από τη Λισαβόνα. Τον 16Ο αιώνα η πόλη απέκτησε τεράστια πλούτη λόγω του εμπορίου μπαχαρικών, ζάχαρης, υφασμάτων και άλλων αγαθών. Τα ντροπιαστικά σκλαβοπάζαρα ήταν ακόμη μια αιτία πλουτισμού των Πορτογάλων και όλων των αποικιοκρατών εκείνης της εποχής. 

To 1755 η Λισαβόνα ήταν από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης, ώσπου την 1η Νοεμβρίου, των Αγίων Πάντων, έγινε μεγάλος σεισμός μεγέθους πάνω από 7,7, ακολουθούμενος από τσουνάμι και πυρκαγιά. Οι νεκροί ήταν 30.000 – 40.000. Αυτός ο σεισμός όμως, είχε ένα αντίκτυπο που κανένας άλλος  δεν είχε στην παγκόσμια ιστορία. Είχε γίνει την ημέρα θρησκευτικής γιορτής, την ώρα που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού βρισκόταν στις εκκλησίες. Ενώ οι θεολόγοι έψαχναν να βρουν το μήνυμα της θείας κρίσης και απέδωσαν τον σεισμό στους αμαρτωλούς της Λισαβόνας, οι φιλόσοφοι του διαφωτισμού, ανάμεσά τους ο Βολταίρος, αμφισβήτησαν την εικασία ότι όλα ήταν «θέλημα θεού». Έτσι ξεκίνησε η επιστημονική έρευνα για τα αίτια των σεισμών. 

Η ανοικοδόμηση της πόλης, που είχε καταστραφεί στο 85%, ανατέθηκε στον μαρκήσιο Pombal. Τα νέα κτίρια θα έπρεπε να χτιστούν με νέους αντισεισμικούς κανόνες και με λιτή αρχιτεκτονική. Ο μαρκήσιος έβαλε στρατεύματα να περπατούν δίπλα σε αρχιτεκτονικά αντισεισμικά μοντέλα, για να προσομοιώσουν έναν σεισμό. Έτσι γεννήθηκε αυτό που ονομάζουν αρχιτεκτονικό στυλ Pombaline, που το συναντάμε στην περιοχή Baixa της πόλης.

Ο Pombal συνέβαλε στην έρευνα για τους σεισμούς στέλνοντας ένα εκτενές ερωτηματολόγιο στις ενορίες, με ερωτήσεις τύπου: πότε άρχισε ο σεισμός και πόσο κράτησε, αν παρατήρησαν κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά των ζώων, αν παρατήρησαν αλλαγή στη στάθμη των νερών πριν τον σεισμό, κ.α.

Έτσι λοιπόν, ο σεισμός της Λισαβόνας θεωρείται ότι οδήγησε στη σύγχρονη σεισμολογία, στην αντισεισμική μηχανική και τον τίτλο “πατέρα της σεισμολογίας” στον Pombal. 

Το κατάλυμά μας ήταν από την άλλη πλευρά του ποταμού Τάγου, κι έτσι θα έπρεπε να περάσουμε τη γέφυρα της 25ης Απριλίου, με διόδια, τα οποία τα πληρώνεις μόνο από τη μια κατεύθυνση. Μια άλλη γέφυρα, η Vasco da Gama, που βρίσκεται σε πιο φαρδύ σημείο του ποταμού, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γέφυρα της Ευρώπης μετά της Κριμαίας, στα 17,2 χλμ.

Γέφυρα 25ης Απριλίου

Πριν ξαναδιασχίσουμε τη γέφυρα για να επιστρέψουμε στη Λισαβόνα, επισκεφθήκαμε το μνημείο «Ιερό του Χριστού Βασιλέως», το τεράστιο άγαλμα του Χριστού, που μοιάζει με το άγαλμα που γνωρίζουμε από το Rio de Janeiro.

Ιερό του Χριστού Βασιλέως στη Λισαβόνα

Η ιδέα πράγματι ξεκίνησε από μια επίσκεψη στο Rio του Καρδινάλιου της Λισαβόνας το 1934, αλλά ολοκληρώθηκε το 1959. Συνολικά χρησιμοποιήθηκαν περίπου 40 χιλιάδες τόνοι σκυροδέματος. Από τον λόφο απολαύσαμε τη θέα του ποταμού Τάγο και της Λισαβόνας.

Πύργος Belem

Συνεχίσαμε με το παραλιακό μέτωπο στην περιοχή Belem. Ο πύργος Belem ήταν από τα σημεία που είχαμε τσεκάρει στα “must” της εκδρομής, περισσότερο για την ιστορία ενός … ρινόκερου! 

Ο πύργος χτίστηκε το 1515, σε στυλ μανουελίν που αναφέραμε παραπάνω, για την προστασία του λιμανιού. Σε μια από τις γωνίες του, υπάρχει η ανάγλυφη μορφή ενός ρινόκερου. Του ρινόκερου που τον έλεγαν “Ganda” (που μου θυμίζει το «Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα»…). Ο ρινόκερος αυτός εστάλη από την Goa της Ινδίας το 1515 ως δώρο στο βασιλιά Εμμανουήλ Α’ της Πορτογαλίας. Απλός κόσμος και επιστήμονες συνέρρευσαν για να δουν το εξωτικό αυτό ζώο, που όμοιό του δεν είχαν δει ποτέ και το νέο ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη.

Αχ, κατακαημένε Ganda, τι σου 'μελλε να πάθεις

Ένας αστικός μύθος συνδέει τα χαρακτηριστικά πλακόστρωτα της Λισαβόνας με τον ρινόκερο. Θέλοντας ο βασιλιάς να επιδείξει αυτό το εξωτικό ζώο που είχε στην κατοχή του, έβαλε και έστρωσαν τους λασπωμένους δρόμους με κυβόλιθους για να μπορέσει η πομπή να τον περιφέρει σε όλη τη μεγαλοπρέπειά του.

Χαρακτηριστικά πλακόστρωτα της Πορτογαλίας

Βλέποντας την ξυλογραφία που έφτιαξε ο χαράκτης  Albrecht Dürer το 1515, μόνο και μόνο από περιγραφές του ζώου, μας αφήνει έκπληκτους.

Ο ρινόκερος του Albrecht Dürer

Τι απέγινε με τον Ganda όμως; Ο βασιλιάς Εμμανουήλ, θέλοντας να καλοπιάσει τον Πάπα, του έστειλε τον ρινόκερο δώρο. Αυτό θα ήταν το τελευταίο ταξίδι του άτυχου ζώου, γιατί στις ακτές της Λιγουρίας το πλοίο ναυάγησε!

Συνεχίσαμε περπατώντας στην όμορφη παραλιακή, για να φτάσουμε στο διάσημο Μνημείο των Ανακαλύψεων, που βρίσκεται λίγο παρακάτω. Ανεγέρθηκε το 1960 από το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ, προς τιμήν των Πορτογάλων θαλασσοπόρων της Εποχής των Ανακαλύψεων.

Το Μνημείο των Ανακαλύψεων

Το μνημείο είναι σχεδιασμένο σε σχήμα καραβέλας και έχει ύψος 52 μέτρα. Στην πλώρη στέκει ο Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος και αριστερά και δεξιά του υπάρχουν άλλες 32 εξέχουσες μορφές της εποχής, όπως ο Vasco da Gama, ο οποίος περιέπλευσε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, ανοίγοντας το θαλάσσιο δρόμο προς την Ινδία, του Pedro Alvares Cabral, που ανακάλυψε τη Βραζιλία, του Μαγγελάνου, που έκανε τον πρώτο περίπλου της γης, διασχίζοντας τον Ειρηνικό.

Αυτή η μικρή χώρα ήταν η μακροβιότερη αποικιακή αυτοκρατορία στην ιστορία και μια από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες, που εξαπλώθηκε από ανατολή σε δύση. Οι περισσότερες αποικίες ανεξαρτητοποιήθηκαν το 1974, με την τελευταία να είναι το Μακάο το 1999. Αυτά ήρθαν στο νου μας, όταν στεκόμασταν κάτω από το μνημείο, κοντά στο σημείο απ΄όπου απέπλευσε ο Vasco da Gama πριν από 500 χρόνια.

Οι αποικίες της Πορτογαλίας

Καβαλήσαμε πάλι τη μοτοσυκλέτα για να μεταφερθούμε στο κέντρο της πόλης για μια βόλτα, φαγητό και γλυκό. Το κέντρο βούλιαζε από τους τουρίστες και προσπαθούσαμε να συγκρίνουμε τον τουρισμό της πόλης με τη δική μας πρωτεύουσα. Τα νούμερα λένε 8,8 εκ. για τη Λισαβόνα και 6,4 εκ. για την Αθήνα.

 

Λισαβόνα

Η πόλη είναι χτισμένη σε επτά λόφους, πράγμα το οποίο την κάνει δύσκολη σε μετακίνηση. Αυτό έρχονται να το λύσουν τα πολλά τραμ, που είναι τόσο δημοφιλείς στους «homoinstagramicus», δυσκολεύοντας τους μόνιμους κατοίκους.

Στο κέντρο κυκλοφορούν διάφοροι περίεργοι τύποι, για τους οποίους είχαμε διαβάσει, αλλά δεν περιμέναμε να πέσουμε πάνω σε κάποιον από αυτούς. Σε πλησιάζουν για να σου πουλήσουν μαριχουάνα, χασίς και ότι άλλο τέλος πάντων. Οι κανόνες για τις μεγάλες πόλεις είναι παντού ίδιοι. Τα μάτια σας δεκατέσσερα, αν και η Λισαβόνα δεν θεωρείται επικίνδυνη πόλη.

Εμείς φτάσαμε μέχρι το ασανσέρ Santa Justa, μόνο για να το δούμε και να το θαυμάσουμε, μιας και είναι τουριστική παγίδα το να το επισκεφτείς.

Το ασανσέρ Santa Justa

Υπάρχει ένα μνημείο, τα ερείπια του οποίου στέκονται σαν ανάμνηση του σεισμού του 1755. Είναι η εκκλησία Carmo, που χρονολογείται από το 1389. Πλέον είναι αρχαιολογικό μουσείο. Επίσης, φιλοξενεί το θέαμα «Λισαβόνα κάτω από τα αστέρια», ένα ταξίδι στα 600 χρόνια ιστορίας της πόλης, με προβολές και οπτικά εφέ.

Η ερειπωμένη από τον σεισμό εκκλησία Carmo

Μια τελευταία βραδινή επίσκεψη για ένα κρασί στην περιοχή Alfama. Είναι η παλαιότερη γειτονιά της πόλης, που έμεινε όρθια στον σεισμό του 1755. Εκεί κάτσαμε για ένα κρασί σε ένα από τα πολλά μπαράκια, ανάμεσα σε ξανθομάλληδες τουρίστες.

Εδώ τελείωσε η γνωριμία μας με τη Λισαβόνα. Έχουμε αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς και θα θέλαμε τουλάχιστον άλλη μια μέρα. Δύο αν προσθέσουμε και τη Sintra.
Επιστρέψαμε στο κατάλυμα χρησιμοποιώντας τη γέφυρα 25ης Απριλίου για τρίτη φορά.

14 Σεπτεμβρίου και είναι τελευταία ημέρα στην Πορτογαλία. Θα διασχίζαμε την περιοχή Alentejo,που είναι η καλύτερη ευκαιρία να δούμε δάση από φελλόδεντρα. Μας θύμισε το αγαπημένο καρτούν «Ο ταύρος Φερδινάνδος», τον φιλειρηνιστή ταύρο, ο οποίος το μόνο που ήθελε ήταν να κάθεται κάτω από το αγαπημένο του φελλόδεντρο και να μυρίζει τα λουλούδια…

Η Πορτογαλία είναι η μεγαλύτερη χώρα παραγωγής φελλού και καλύπτει το 65% περίπου των αναγκών.

Πράγματι, ταξιδεύοντας στην περιοχή, περνάγαμε μέσα από ατελείωτες εκτάσεις φελλόδενδρων και παρατηρούσαμε ότι τα δέντρα από τα οποία έχει ήδη γίνει η συγκομιδή είναι σημειωμένα με λευκή κιμωλία. Η συγκομιδή γίνεται με μια κυρτή λεπίδα κάθε 8 με 11 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, ο φλοιός του φελλού αναπτύσσεται εκ νέου για τη νέα σοδειά.

Σταματήσαμε για καφέ στο Águas de Moura, ένα χωριό, όπου λέγεται ότι υπάρχει το παλαιότερο φελλόδεντρο, το Whistler (σφυριχτής), ετών 236 και ύψους 14 μέτρων, που έχει μπει και στο βιβλίο Guinness.

Το φελλόδεντρο "Whistler"

Μετά από μερικούς γύρους στο χωριό, ανακαλύψαμε ένα μικρό καφέ με μερικούς θαμώνες εντός του καταστήματος. Ο καφές στην Πορτογαλία είναι πιο φθηνός απ ΄ότι στην Ελλάδα και ανάλογα με το που θα τον πιεις, μπορεί να φτάσει σε σχεδόν μισή τιμή. Το ίδιο ισχύει και για την Ισπανία. Καλό για εμάς, μιας και η συνήθεια του καφέ όταν είμαστε σε ταξίδι είναι μια αγαπημένη στάση για ξεκούραση, αλλά και για μια επίσκεψη σε μια τουαλέτα.

Συνεχίζουμε με αρκετά υψηλή θερμοκρασία ως την Evora, για να επισκεφτούμε το κάπως μακάβριο «Παρεκκλήσι των Οστών» και τον ρωμαϊκό ναό. Το κέντρο της πόλης είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco από το 1986.

Το Παρεκκλήσι των Οστών το έχτισαν Φραγκισκανοί μοναχοί τον 17ο αιώνα, σαν υπενθύμιση του πόσο εύθραυστοι είναι οι άνθρωποι και προσωρινοί σε αυτή τη γη. Το μήνυμα στην είσοδο γράφει:   «Εμείς, τα οστά που είμαστε εδώ, τα δικά σας περιμένουμε» και στην οροφή: «Καλύτερη η ημέρα του θανάτου, παρά η ημέρα της γέννησης». Ακούγεται “κάπως”, αλλά έτσι είχαν τα πράγματα τότε.

Το παρεκκλήσι έχει γύρω στα 5.000 σκελετούς. Ξεθάφτηκαν από 43 κοιμητήρια που υπήρχαν στην περιοχή και που καταλάμβαναν πολύτιμη γη. Αντί να τα μεταφέρουν και να τα θάψουν κάπου αλλού, σκέφτηκαν να τα χρησιμοποιήσουν για να φτιάξουν το παρεκκλήσι. 

Το Παρεκκλήσι των Οστών

Έχουν τοποθετηθεί έτσι,ώστε να δημιουργούν διάφορα μοτίβα γύρω από τις καμάρες, τα παράθυρα και τα άλλα αρχιτεκτονικά μέρη.

Η είσοδος είναι στα 6 ευρώ.

Καθόμαστε δίπλα στον Ρωμαϊκό Ναό της Evora για ένα αναψυκτικό και μερικές φωτογραφίες και συνεχίζουμε για Elvas.

Ο Ρωμαϊκός Ναός της Evora

Εκεί υπάρχει ένα τεράστιο μεσαιωνικό υδραγωγείο και ένα από τα σημαντικότερα κάστρα, θεωρούμενο ως ένα από τα πιο ισχυρά στον κόσμο.

Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει πάνω από 110,000 χλμ και ετοιμάζεται για ακόμη ένα ταξίδι.

Συνεχίζουμε για Ισπανία και διανυκτέρευση σε μια μικρή πόλη, την Azuaga, όπου πέφτουμε και πάλι σε τοπική γιορτή και φυσικά δεν χάνουμε ευκαιρία να αναμειχθούμε με τον κόσμο.

Η διάσχιση της Πορτογαλίας μας πήρε επτά ημέρες από Βορρά ως Νότο. Μας άρεσε η φύση, τα αξιοθέατα και οι άνθρωποι. Το αποτρεπτικό ήταν το κόστος των καταλυμάτων, που θεωρούμε ότι είναι πολύ υπερτιμημένα. Αλλά αυτό είναι ένα γενικό φαινόμενο της εποχής μετά τον κορονοϊό, όπως έχουμε διαπιστώσει.

Διαβάστε τη συνέχεια του ταξιδιού μας στο υπέροχο Μαρόκο εδώ.